Billy Marlowe - Show Me the Steps (1987)

Een paar dagen geleden getipt over deze artiest waar ik nog nooit van gehoord had. Als je onderstaand artikel leest is dat ook niet verwonderlijk. In het rijtje "one album wonders" (soms 2 albums) van Jim Ford, Paul Siebel, Jackson C Frank, Bill WIlson kunnen we weer een toevoegen, en wat voor een: Billy Marlowe. Geweldige CD in het country/folk genre. De stem doet me enigszins denken aan die van Bob Dylan uit die tijd. Er wordt wel gezegd dat het net zo goed in de begin 70'er jaren opgenomen had kunnen zijn. Dat is echter niet helemaal waar. Her en der klinkt het behoorlijk 1983, daarom klinkt het net iets minder authentiek dan bijvoorbeeld BIll Wilson. Daarom ook hou ik het voorlopig op een half sterretje minder dan Bill Wilson. Hoe dan ook een geweldige ontdekking die fans van alles wat tussen Mickey Newbury en Bob Dylan in zit zeker zal bevallen. Voor de rest staat alles wat je over dit album moet weten in onderstaand artikel.

Billy Marlowe – Show Me The Steps /  - altcountryforum.nl

Met dank aan Hendrik hierboven, een hele mooie nieuwe ontdekking in mijn favoriete genre. Recht uit het hart geschreven en gezongen, de man heeft z'n liedjes geleefd, dat hoor je meteen.

Het verhaal van Billy Marlowe lijkt veel op dat van Bill Wilson, iets wat bijna niet voor te stellen is als je Wilson's verhaal kent. Ook muzikaal zijn er overeenkomsten, met als belangrijk verschil inderdaad dat dit album een jaar of 10 later is opgenomen, wat ook wel in de productie is te horen.Toch vind ik dat de liedjes met respect zijn behandeld, het is niet dat de jaren '80 sound de overhand heeft (ik vind het keyboarddeuntje op Salvation Railroad zelfs heel aanstekelijk en goed bij het nummer passend).

Ik denk dat ik op dit moment Show Me The Steps het mooiste nummer vind, op de voet gevolgd door You Got My Heart, Never Figured You For Gone, Salvation Railroad en Angel's Face. Dan heb ik de helft van het album al opgenoemd, en de rest doet er niet heel veel voor onder. Marlowe's stemgeluid doet inderdaad denken aan Dylan, maar mij doet het nog meer denken aan Bob Carpenter en zijn Silent Passage album uit 1984. De gelijkenis zit 'm in de intensiteit waarmee gezongen wordt, het doorleefde stemgeluid en de kracht van de nummers.

Het is tragisch dat Billy Marlowe, die zelf echt wel wist dat hij wat kon en goed materiaal in handen had, door de wetten van de muziekwereld zo lang moest wachten tot hij eindelijk zijn droom (enigszins) kon waarmaken, d.w.z. dat hij z'n nummers kon opnemen met een band. Nog tragischer is het dat hij het moment dat dit album dan toch uitkwam niet zelf meer kon meemaken. Maargoed, voor liefhebbers van singer songwriter muziek, ga dit snel horen want zo puur en intens als dit worden er echt niet veel gemaakt.

Jasper, bedankt voor het herinneren. Direct mijn stemplicht vervult

Weinig toe te voegen aan bovenstaande recensies. Dit is verplichte kost voor de liefhebber. Erg jammer dat hij zo onbekend is.

Zeker jammer, maar ik ben druk bezig de missionaris uit te hangen in mijn omgeving. Ik leende laatst een hele rits CD's uit aan een kennis van mij met een vergelijkbare smaak. O.a. Sturgill Simpson, Charlie Parr, Ryan Bingham, Amy Speace, Bill Wilson, Patterson Hood en nog veel meer. Vrijwel alle albums vielen in de smaak, de een wat meer als de ander. Zo gaat dat meestal. Er was echter 1 album dat voor hem mijlenver boven de rest uitstak. Dat was deze Billy Marlowe. "Van de eerste tot de laatste toon helemaal raak", zo zei hij mij.

Ik heb deze op vinyl van Tundra Records uit 1987 en heb mijn release op Discogs geplaatst.
De plaat is in 2012 opnieuw uitgebracht op cd.
Wat een geweldige plaat, geen enkel minder nummer.
5* ?