Ed Harcourt - Back Into the Woods (2013)

Ik heb wel een zwak voor Ed Harcourt. Is het zijn wat hese, melancholieke stem? De desolate sfeer die hij telkens zo treffend weet te vertalen naar muziek?

Geen idee, wel dat zijn albums heel constant zijn en blijven.

Back into the Woods is een ingetogen album dat met minimale middelen is opgenomen. Zo klinkt het in elk geval.
Als je de begeleidende stukken mag geloven kan dat ook kloppen: de 9 tracks zijn binnen 6 uur opgenomen in de befaamde Abbey Road studios.
Zelf beweert Harcourt dat hij wilde experimenteren als gevolg van een strak gepland leven met jonge kinderen die ervoor zorgen dat hij vroeg zijn bed uit moest om vervolgens braaf naar de studio te gaan en op te nemen met artiesten als Lisa-Marie Presley en Paloma Faith.
Een regulier leven waarbij hij bij thuiskomst zichzelf beter leerde kennen.

Waar we voorheen een Harcourt konden horen met rijk gearrangeerde nummers, orkestraal, zwierig, toch desolaat en vol emotie daar horen we nu een sobere sfeer waar de piano de hoofdrol krijgt alsof hij in je huiskamer achter de piano kruipt om je een privé-optreden te geven.

Intiem is het toverwoord voor Back into the Woods; intieme nummers geschreven door een gelukkige Harcourt. Het pakt bij veel artiesten niet altijd goed uit maar Harcourt levert gewoon kwaliteit. Misschien even wennen voor de fans maar wellicht wint hij er ook nieuwe zieltjes mee.
Deze oude ziel blijft hem in elk geval nog even volgen en geniet er weer volop van.

Ik ken de beste man niet! Heb het nu opstaan. En inderdaad; ingetogen is een understatement. Wel aardig gezien het tijdstip waarop ik zit te luisteren. En ja hoor, terwijl ik dit typ komt Ed net met een kleine opleving (Takes a Long Time to Heal). Ik heb nog niet naar de teksten geluisterd, maar heb niet direct het idee naar een gelukkig man te luisteren. Muziek maken is een vak, daarover geen twijfel. Maar of je de beste kwaliteit behaalt als dit moet gebeuren binnen kantoortijden? Ik betwijfel het. Maar, het is een mooi experiment.

Zijn vorige albums zijn absoluut wat voor jou!

Oké.. Gaan we die eerst eens doen. Wie weet is het een gevalletje meegroeien met de muzikant

En zie nu dat ik een copy/ paste mash-up heb gemaakt in mijn vorige post. 'Takes a Long Time to Heal' is een nummer van 'Emmett Tinley'. Afkomstig van een prachtig album overigens!! Daar heb ik afgelopen nacht ook wat bij getypt en zat blijkbaar nog onder de plaktoets. Ik kan het inmiddels niet meer aanpassen in bovenstaande post, maar het nummer waar ik op doelde is 'Brothers and Sisters'.

Die albums zijn veelzijdiger en sluit beter aan bij jouw smaak denk ik (en meestal zit ik er niet naast).

Is 'ie al verkrijgbaar? Dat wist ik niet en ik heb de beste man zelfs op Facebook. Goed, maar eens achter aan dan. Een ingetogenere Harcourt spreekt me denk ik wel aan, aangezien ik zijn albums soms wat té bombastisch vind qua geluid.

Onbewust is dit wat ik schijnbaar wilde van Ed. 0 zwakke albums en hoewel deze wat buiten de boot valt qua stijl, wederom prachtig.

En dan toch maar 3,5* omdat sommige nummers na meermaals luisteren toch wel wat zwakker zijn (Brothers and Sisters...)

Gisterenavond weer opgehad, nadat ik mezelf de afgelopen weken heb verdiept in het voorgaand werk van Ed. Nu ik weet waar Ed nog meer toe in staat is, komt dit album - op een of andere manier - beter tot z'n recht. Ik ben inmiddels groot liefhebber van zijn eerste twee albums. 'Back Into the Woods' is mooi in al zijn eenvoud, maar ik ben op dit moment liefhebber van zijn meer dynamische muziek.

En hoppa, er is alweer een nieuw album: #wizardbounce - viinyl - wizardbounce-newalbumbyedharcourt.viinyl.com

Tien jaar geleden kwam ik Ed Harcourt voor het eerst tegen in een nummer van Samsonic. Het verhaal sprak me aan, maar ik kwam er nooit toe om een keer iets van hem te luisteren. Jaren later tikte ik Here Be Monsters op de kop en ik was bijna verkocht. Net iets te zalvend, net iets te pop, net iets net niet op sommige fronten. Leuke muziek, maar het zou niet helemaal doordringen in mijn hoofd. Maar er was potentie. Potentie die ik op latere albums Lustre en The Beautiful Lie beantwoord hoorde. Deze platen waren rauwer. Eerlijker in mijn oren. Desondanks, ook hier en daar te bombastisch. Consistent was hij nog helemaal niet.

Tot deze plaat. Deze korte, schaarse en heerlijke plaat van Harcourt is zijn meesterwerk. Prachtig! Van begin tot eind geweldig uitgevoerd. Harcourt laat zien dat hij de bombast niet nodig heeft. Negen nummers recht voor zijn raap. De teksten zijn eerlijk, de instrumenten klinken ontzettend goed. Het grijpt je bij je strot om niet meer los te laten en het kabbelt niet oneindig lang door. Ik kan niet anders dan 4,5 sterren geven en het album kan doorgroeien, als het lang beklijft, naar een 5.

Toen ik deze plaat zaterdag kocht, na het ellelange wachten totdat 'ie binnen was en het luisteren van het album op Spotify, bood de lokale platenboer mij aan om ook The Beautiful Lie te bestellen voor 5 euro die volgens mij niet meer verkrijgbaar was. Ondertussen die ook binnen, en ik luister met de kennis van Back Into The Woods Again met andere oren naar het eerdere werk. De Ed Harcourt van zijn laatste album was er altijd al, hier en daar verstopt, en met de kennis van nu is het makkelijker te ontwaren op de een of andere manier. Heerlijk!

Voor Ed Harcourt heb ik altijd een zwak gehad ondanks zijn af en toe te bombastische muziek. Zijn stem is prettig om naar te luisteren en de kwaliteit van zijn songs zijn altijd van een bovengemiddeld niveau. Deze nieuwe cd bevalt me direct bij de eerste beluistering.

op last fm staat Ed met stip boven aan bij mij . Ik heb deze cd een paar gedraaid en kan me bijna niks meer van herinneren. beetje saai en een beetje niks.. ik hoop maar dat het een groei-cd blijkt te zijn...

Je kan er bijna niks meer van herinneren, maar je geeft wel een beoordeling?

ja de muziek blijft niet hangen. kan toch?

Misschien iets te weinig moeite voor gedaan (Maar een paar keer beluisterd.)?!

Van dit album is ook een prachtige 24-bitsuitvoering uitgekomen op Society of Sound (Bowers & Wilkins). Zeer ondergewaardeerd album op dit forum!

Prachtig en bezwerend, de geur van hout en bossen komt me bijna tegemoet. Wellicht ook iets voor jou popstranger? - Ik zal later met een uitgebreide mening komen.

Monsieur' Dit album kende ik al en werd uiteraard uitstekend bevonden! Had er alleen nog niet op gestemd. Bij deze breng ik ook mijn stem uit voor een album dat meer stemmen en luisteraars verdient.

Zoals ik hierboven al aangaf een bezwerend geheel. Ik kende Harcourt niet en kwam op hem via Spotify. Een prachtige hoes belooft natuurlijk niks, maar de eerste klanten van the Cusp & the Wane waren al magisch. Het album ontvouwt zich als een ruw maar ook gevoelig schouwspel van iemand die net vader is geworden meende ik. Je hebt het idee dat Harcourt in je woonkamer speelt zo mooi is het opgenomen. De prijsnummers zitten in het begin en einde, waar alleen Pretty Girls mij nog helemaal weet te grijpen. Last Will and Testament en The Man that Time Forgot zijn wel de mooiste composities.

Zeker een aanrader om de teksten erbij te pakken, het zijn geen pakkende teksten maar getuigen wel van een poëtisch talent.
Een mooi integer album.