Ed Harcourt - Back Into the Woods (2013)

Ik heb wel een zwak voor Ed Harcourt. Is het zijn wat hese, melancholieke stem? De desolate sfeer die hij telkens zo treffend weet te vertalen naar muziek?

Geen idee, wel dat zijn albums heel constant zijn en blijven.

Back into the Woods is een ingetogen album dat met minimale middelen is opgenomen. Zo klinkt het in elk geval.
Als je de begeleidende stukken mag geloven kan dat ook kloppen: de 9 tracks zijn binnen 6 uur opgenomen in de befaamde Abbey Road studios.
Zelf beweert Harcourt dat hij wilde experimenteren als gevolg van een strak gepland leven met jonge kinderen die ervoor zorgen dat hij vroeg zijn bed uit moest om vervolgens braaf naar de studio te gaan en op te nemen met artiesten als Lisa-Marie Presley en Paloma Faith.
Een regulier leven waarbij hij bij thuiskomst zichzelf beter leerde kennen.

Waar we voorheen een Harcourt konden horen met rijk gearrangeerde nummers, orkestraal, zwierig, toch desolaat en vol emotie daar horen we nu een sobere sfeer waar de piano de hoofdrol krijgt alsof hij in je huiskamer achter de piano kruipt om je een privé-optreden te geven.

Intiem is het toverwoord voor Back into the Woods; intieme nummers geschreven door een gelukkige Harcourt. Het pakt bij veel artiesten niet altijd goed uit maar Harcourt levert gewoon kwaliteit. Misschien even wennen voor de fans maar wellicht wint hij er ook nieuwe zieltjes mee.
Deze oude ziel blijft hem in elk geval nog even volgen en geniet er weer volop van.