Joe Budden - No Love Lost (2013)

Ik kijk wel uit naar dit album, hopen dat hij mijn verwachtingen waar kan maken . Is toch een best redelijke rapper

Die gastartiesten...

Ben benieuwd naar nummer 7, 8 en 10. En de rest ook wel uiteraard.

Snippets klinken niet verkeerd maar ik ben ook niet zo enorm onder de indruk of iets, maar het klinkt zoals ik het verwacht, wel aardig .

Als ik die snippets zo beluister, vraag ik me over sommige beats af hoe Joe Budden zich daarop gaat presenteren. Over die beats van Last Day en NBA hoor ik de beste man nog niet rappen eigenlijk.

She Don't Put It Down (Remix) met Fabolous, Tank en Twista klinkt in elk geval al nice!

Inmiddels gelekt, ik ga hem eens een luisterbeurt geven!

Klinkt erg goed tot ongeveer halverwege. Na de onnodige skit ''Role Play'' komen de 2 zwakste tracks van het album en kan het mij persoonlijk niet zo meer vermaken op enkele momenten na.

De absolute banger natuurlijk de track met Juicy J en Lloyd Banks, maar She Don't Put it Down en NBA zijn ook goeie tracks. Vind nummertje 5 t/m 8 erg sterk, de featurings zijn tekstueel ook erg sterk daar dus dat scheelt een hoop. French, Wiz en Kirko Bangz klinken goed maar worden er zoals verwacht volledig uitgerapt door Joe Budden himself.

Al met al goed album, moet het natuurlijk wat meer luisteren om een sterkere mening te krijgen maar vind het tot nu toe zeker een 3.5

Lekker album waarop Joe Budden zelf gelukkig als sterkste uit de strijd komt. De nummers met de andere Slaughterhouse-leden en het nummer met Juicy J en Lloyd Banks vind ik de beste nummers van het album. Helaas staan er iets teveel fillers op en dan vooral de nummers met R&B-klonen van Drake en Ne-Yo zijn overbodig. Deze nummers zijn niet interessant en halen het tempo uit het album. Ik blijf een voorstander van albums met hoogstens 12 nummers (excl. bonustracks).

Beste Joe Budden,

Het is voor niemand leuk om een interlude te horen van hijgende mensen die seks hebben. Waarom zet je dat dan op je album?

Groetjes,

Rob

Verder een wisselvallig album. Joe Budden lijkt soms een gastartiest op zijn eigen album en wordt met gemak ingemaakt door enkele gastartiesten. Verder is No Love Lost een plaat met een handvol aardige, een handvol matige en een handvol waardeloze tracks.

Ik had er op een of andere manier toch iets meer van verwacht. En inderdaad die Role Play (Interlude) is ronduit waardeloos.

Sinds Joe Budden in 2009 met Padded Room kwam wachtte ik met smart op zijn volgende album. Het is een rapper met een unieke persoonlijkheid en iemand die een interessant verhaal te vertellen heeft. Dat vond ik ook altijd één van zijn sterke punten; een persoonlijk verhaal overbrengen.

Dan kom ik gelijk op het gemis van dit album: dit doet hij eigenlijk nergens. Dat betekent dat Joe Budden (in ieder geval op deze cd) zijn pluspunt kwijt is, waardoor hij in het rijtje past van de gastartiesten die meedoen op dit album. Lil Wayne, Fabolous, Juicy J en Lloyd Banks.

Het enige positieve aan deze plaat is beide Slaughterhouse tracks (All in My Head en Skeletons), waarop naast de gastartiesten ook Joe Budden zelf goed uit de verf komt. Voor de rest zijn het dertien-in-een-dozijn-raps, snel in elkaar geflanste poppy beats en een groot aantal 'love songs'. Dit stoort me enorm. De R&B-refreintjes (vaak ook nog eens van een bedenkelijk niveau), de corny verses (bitches en hoes komen vaker voorbij dan een goede punchline); ik blijf als luiteraar met een negatief gevoel achter.

Nee Joe Budden, er is wel Love Lost, je hebt wat goed te maken met je volgende!

Klinkt wel ok, maar nergens echt bijzonder.

Dit album klinkt zoals een regenachtige zondag aanvoelt. Het is erg langzaam, saai en sip.