Sammy Hagar - VOA (1984)

Wat een geweldig nummer is I can't drive 55 toch!!! Toegegeven, de rest van het album haalt dat niveau niet maar slecht wordt het gelukkig nergens. Zelfs een erg foute titel als Dick in the dirt blijkt een prima nummer met een onweerstaanbare riff te zijn! De tekst blijkt bij nader inzien trouwens ook erg clever en humoristisch in elkaar te zitten.
Two sides of love mag ik ook erg graag horen. Erg catchy en commercieel maar daar hou ik wel van als het goed wordt gedaan.

Leuk rock album en voorlopig de laatste alvorens Sammy Hagar naar Van Halen versterkt. Ted templeman de producer van Van Halen zit ook achter deze plaat en sluit ook dan aan op wat Sammy later bij VH laat horen. De riffs zijn goed, de soloos okee en de humor ontbreekt ook niet. Dick in the Dirt is wel grappig. De 80's toetsen nemen we maar voor lief.

Laatst op vinyl gekocht en afgelopen weekend maar weer eens op de draaitafel gelegd. Viel me op wat een geweldig nummer Swept away eigenlijk is! Fantastische zang partijen en dito gitaarwerk. Toch mooi dat zo'n nummer je dan ineens na jaren op cd te hebben gehad, nu op vinyl ineens opvalt

Ik voel mij altijd weer herboren als ik een uurtje Sammy luister. I Can't Drive 55, Two Sides of Love, VOA, niemand heeft zoveel energie als teh red rocker. Fantastische artiest.

Zéér herkenbaar inderdaad!

Dit album klinkt wel erg eighties (wellicht door de toetsen in sommige nummers). Zoals gewoonlijk leuke 'feel good hardrock' muziek van de Red Rocker met het bekende nummer I Can't Drive 55. Behoort voor mij niet tot zijn beste albums maar is zeker niet slecht.

Geen idee maar wordt van die man altijd vrolijk. Meeste hard rock zangers verdraag ik niet goed.

Eeehh, misschien omdat het in de eighties is opgenomen?!

Dit klinkt best aardig maar erg veel substantie heeft het allemaal niet. Op voorganger Standing Hampton was dat iets beter geregeld, al hield het daar ook niet echt over. Sammy heeft natuurlijk een heerlijk rauwe strot en compenseert een en ander met een enorme dosis enthousiasme en energie. Maar voor het schrijven van echt goeie nummers had Sammy toch het talent van Ronnie of Eddie nodig.

De productie is trouwens erg goed, lekker in your face met de nodige jaren 80 bombast. Alles bij elkaar is dit duidelijk gemaakt om de stadions in Amerika mee te vullen. En dat lukte volgens mij - mede dankzij hitje Cant Drive 55 - best goed. Maar het echte succes kwam natuurlijk pas toen hij ging samenwerken met Van Halen.

Zoals Sammy Hagar in de jaren '70 een aantal albums nodig had om solo zijn stijl te vinden, zo zocht hij een nieuwe balans qua stijl toen hij bij nieuwe platenmaatschappij Geffen de jaren '80 betrad. Met zijn derde album slaagde hij hierin voor het eerst, concludeerde ik op de kamer van mijn schoolmaatje, de volumeknop op 10. Ik mocht de elpee lenen en concludeerde thuis dat VOA bij elke draaibeurt groeide.

We lazen dat Hagar was herenigd met producer Ted Templeman uit zijn dagen in het fameuze Montrose. Ome Ted deed zelfs wat percussie op VOA. Met dezelfde band als op de voorganger en uitgebreid met toetsenist Jessy Harms, wordt een sterke combinatie van hardrock en melodie gevonden, passend bij de jaren '80. I Can't Drive 55 kenden we van tv, een veelbelovend voorproefje dat in de Billboard Hot 100 tot #37 reikte.

Andere nummers die meteen opvielen waren Swept Away (mooi opgebouwd, pakkend gespeeld), het licht-slepende Rock Is in My Blood, alleen al om de tekst en uiteraard lekker meebrullen bij het riffende titelnummer VOA. De overige nummers groeiden toen ik het album een jaar of tien geleden via streaming herontdekte. Don't Make Me Wait bijvoorbeeld: pakkend gezongen.

Heerlijk plaatje en achteraf gezien de perfecte opwarmer voor het verrassende nieuws van het jaar erop, dat Hagar tot Van Halen was toegetreden. "And when I'm talking, you'd better listen", meldt hij aan het slot van VOA. Dat deed ik en doe ik nog steeds!