Black Rebel Motorcycle Club - Specter at the Feast (2013)

Live speelde ze al enkele nummers:

Lullaby
Rival
Funny Games

Let the Day Begin is een cover van The Call, de voormalige band van de overleden vader van Robert Levon Been. Zijn vader, Michael Been, overleed op Pukkelpop aan een hartaanval.

YouTube - Let The Day Begin (Single).mp4

Eerste single klinkt al zeker niet slecht!

Die eerste single, cover van The Call, kan gratis worden gedownload op de site van de band: Black Rebel Motorcycle Club - blackrebelmotorcycleclub.com

Ook Returning is te beluisteren.

Off topic bericht verwijderd.

Heb het album pas 2 keer beluisterd maar ben voorlopig niet onder de indruk. Het is wel heel erg rustig (slappe hap) op sommige nummers na. Sometimes the Light is wel een absoluut dieptepunt.

Gelukkig zijn er nog nummers met wat pit in: Let the day begin, Hate the Taste, Rival, Teenage Disease, Funny Games en Sell It.

Is idd geen al te best nummer. Voor de rest vind ik het een goede plaat; wel niet beter dan hun debuut en hun vorige plaat...

Wat een heerlijke plaat! Zo op het eerste gehoor zit er maar één misser tussen (Sometimes the Light), de rest is kwaliteit zoals we dat gewend zijn

Volgens mij is Sometimes The Light een grap. Of anders een fout: het had er helemaal niet op moeten staan. Als dit eventueel toch serieus te nemen is als song van the BRMC: You're kidding me!

Bij de eerste tonen van Specter At The Feast denk ik even, is dit de nieuwe U2? En dat gevoel blijft de eerste vier nummers een beetje hangen. Nu is er niks mis met U2, maar the Black Rebel Motorcycle Club staat voor mij voor donkerder dreigender vette rauwe pure rock 'n roll. Dit is wat slomer, meer gedragen muziek.

Gelukkig vind je ook die rock 'n roll meer dan voldoende op de rest van het album en tussen de regels door bij die eerste nummers. Openingssong Fire Walker is daar een mooi voorbeeld van. En na een paar keer draaien, bevalt die combi op Fire Walker beter en beter. Het sterkste voorbeeld echter van deze lichte stijlverandering is slotsong Lose Yourself, wat een echt een prachtig mooi nummer is.

Vanaf Hate The Taste gaat de band als vanouds weer 'los'. Er zijn weinig bands die zo vet, rauw en puur hun rock kunnen neerzetten momenteel, ook niet live. Erg prettig om ze met nummers als Hate The Taste, Rival, Teenage Disease, Funny Games & het absoluut briljante Sell It binnenkort te horen in Paradiso. Ook mooi is het wat rustiger nummer Some Kind Of Ghost er tussenin, met fraai orgel. De bedoeling van het bijna belachelijke Sometimes The Light ontgaat mij volledig. Het skipnummer van het jaar.

Toch valt dat weg tegen de hoge kwaliteit van de meeste songs op dit alweer prima album van the BRMC. Een album met deels dus wat meer variatie in stijl, zonder dat ze hun eigen sterke sound verliezen. Een aanrader!

Dat had ik ook! Ik ben er nog niet over uit wat ik van dit album vind. In iedergeval weinig vernieuwend. De eerste vier platen van deze lui heb ik grijsgedraaid en ben er nu daarom wel redelijk klaar mee geloof ik. Nog even een paar keer beluisteren alvorens een oordeel te vellen.

Black Rebel Motorcycle Club is een band die in mijn vrienden- en kennissenkring regelmatig genoemd wordt maar waar ik slechts op een paar nummers na bijna niets ken. Dus nu dat hun nieuwe album bij 3voor12 wordt opgediend waag ik mij aan het beluisteren daarvan.

De eerste nummers zijn veel trager dan ik meen te mogen verwachten en begrijp de link naar U2 ook. Ze schijnen ook beïnvloed te zijn door Jesus and Mary Chain en Love and Rockets ook al bands waar ik niet zo vaak naar luister. En als ik het nieuwe album aanhoor dan denk ik dat ik nog steeds geen fan ga worden. Er zijn vele invloeden die me bevallen, vooral in de rustigere nummers maar te weinig om de rest van het album al te vaak voor op te zetten. Daarom 3,5 sterren vind ik meer dan genoeg.

Ik zie nu bij elk nummer Bono voor me die die dit zingt. En bedankt he!
Maar het klopt wel, eigenlijk vind ik het hele album wel U2 achtig (2e helft jaren 80). De galm, het grote gebaar. In mijn oren vind ik het wel een pluspunt eigenlijk...

Ze zijn wel redelijk gevarieerd, zo staat op b.m.r.c. Iets rustigere nummers maar dan wel met een rauwer geluid dan op deze plaat voor zover ik nu kan oordelen.Op baby 81 staat weer het wat hardere werk. Dat zijn ook mijn favoriete platen van deze band. Ik zou zeggen probeer dat iig nog even want dat is meer zoals de band klinkt vind ik.

Dit album pas een keer beluisterd dus nog niet echt een goed oordeel. Het is wat rustiger, dat geeft niet maar dan mis ik wel de emotie die ik bij nummers als red eyes en love Burns wel hoor. Ook hoor ik dan weer niet het opzwepende terug zoals de eerste 3/4 nummers van baby81. Het zit er een beetje tussenin en daarom ben ik bang dat deze plaat het voor mij net niet gaat worden.

Kan me helemaal vinden in de reactie van iHateDolphins. Op deze cd is het of hard of erg rustig.
De harde nummers zijn zoals BRMC ze altijd heeft: vette bas en volop gitaren.
Bij de rustige nummers mis ik de onderhuidse spanning die zo kenmerkend is op de CD BRMC (luister van die cd maar eens naar Awake en Rifles).
Op deze cd vind ik die spanning gedeeltelijk terug bij "Fire Walker" en "Sell It".
"Lose Yourself" vind ik het beste nummer omdat hier juist de gitaar weer ouderwets hemels klinkt.
Cover "Let The Day Begin" is een mooi eerbetoon aan The Call; ooit nog eens live gezien in Paradiso.

Dit album krijgt vandaag een prima recensie in NRC Next en 4*.

Een vrij briljant nieuw BRMC nummer, gemaakt met Dave Grohl, vind je als openingssong op Sound City - Real to Reel. Niet te missen!

Hmm ik moet m'n mening iets bijschaven. Ik heb het album nu een aantal keer beluisterd en hij gaat me steeds meer bekoren. Het openingsnummer fire Walker begint al een beetje onder m'n huid te kruipen zoals ik dat van de langzamere nummers van brmc gewend ben. Let the day begin vind ik echt een typisch brmc nummer. Het derde en vooral het vierde nummer vind ik vooralsnog iets minder, maar slecht is het ook niet. Vanaf hate the taste tot en met teenage disease is het weer ff knallen om daarna met teenage disease een welverdiend rust momentje te hebben.

Dat nummer daarna slaat alleen echt nergens op. Jammer. Dat sometimes the light kan je net zo goed van je mp3 speler deleten. Kan me niet voorstellen dat dat nummer serieus bedoeld is. De andere nummers daarna moet ik nog even op me in laten werken om tot een goed oordeel te komen. Tot nu toe kom ik op een 6,5/10 uit. Dat is overigens een stuk minder dan de andere album. Maargoed, slecht is het niet en misschien groeit ie nog.

Als BRMC liefhebber ben ik toch een beetje teleurgesteld over dit album. Heb het album echt een kans gegeven maar er blijven eigenlijk maar vier goeie nummers hangen, minder dan anders bij BRMC.
Iets als Sell it hebben we eerder gehoord maar het een donker duister hard nummer, iets waar de heren patent aan hebben op het einde van hun albums. Let the day begin is een goeie cover, funny games is ruig en Teenage disease is ook goed.
Overige nummers zijn wat langdradig en missen de spanning die op hun debuutcd altijd op de loer lag. Toch een beetje jammer. 3 sterren

Morgen (!) speelt the BRMC in Tivoli in Utrecht, in het kader van de tour rond dit album Specter at the Feast. En omdat het midden in de zomer is, zijn er zowaar nog kaarten. Voor wie belangstelling heeft.

Ik ben erbij in Tivoli! Paradiso (februari) moest ik helaas laten schieten ivm een gebroken enkel dus ik heb er ontzettend veel zin in. Beter spelen ze veel oude nummers als Rifles enzo

Ik las net bij 3voor12 dat ze in de Effenaar ruim 2 uur (!) hebben gespeeld, met zowel flink wat nummers van dit nieuwe album, als alle oude klassiekers. De recensie was uitermate positief:

http://3voor12.vpro.nl/lokaal/eindhoven/nieuws/2013/juli/black-rebel-motorcycle-club-in-optima-forma-tijdens-marathon-show-in-effenaar.html

Ik kwam overall net uit op 4,0 sterren toen ik het album een flink aantal malen heb gedraaid rond de releasedatum. Nu - ter voorbereiding op het concert - donderen de kwartjes naar beneden. Vrij van verwachtingen gebaseerd op hun eerdere werk, verhoog ik de score naar 4,5*. Ook dit album staat weer vol met pareltjes, zoals daar zijn Fire Walker, Hate the Taste, Rival, Sell It (briljant nummer met Black Angels invloeden) & Lose Yourself (hoe mooi kan een song zijn?), om er maar een paar te noemen.

Great album!

Chagrijnig kan ik niet van dit bandje worden. Op één of andere wijze wordt ik altijd heel vrolijk van Black Rebel Motorcycle Club, dat geld ook voor spector at the feast. Het werkt voor mij goed. Alles klopt.
Op een of andere wijze is dit typisch een sound die het beter doet op vinyl.
Ben ik de enige die er zo over denkt?

Mee eens!!