The Mavericks - In Time (2013)

Dit album heeft na de release (februari 2013) wekenlang in mijn cd-speler gelegen en dat is niet zonder reden. Wat een geweldige plaat! Het heeft 10 jaar geduurd dat deze groep weer eens met een album op de markt is gekomen en het was het wachten waard. De band wordt nog wel eens in het country hokje geduwd en daarmee doe je zeker te kort, want de muziek die ze maken is veel meer dan country. Sterker nog, er staan nauwelijks echte country nummers op dit album. Probeer maar eens stil te blijven zitten bij nummers als "Back In Your Arms Again", "Lies" en "As Long As There's Loving Tonight".

Tot dusver de beste van plaat van 2013, wat mij betreft.

The Mavericks, typisch zo'n band die er voor mijn gevoel altijd is geweest, maar helemaal niet zo oud is. Nu ik me weer even verdiept heb in het oeuvre kwam ik er ook achter dat het bekende 'Dance the Night Away' uit 1998 komt, voor mijn gevoel was het veel ouder.....maar dat tekent misschien wel een echte klassieker.

Maar ter zake; 'In Time' is zeker een hele fijne plaat, de beste is het wat mij betreft toch niet. Daarvoor is er simpelweg te veel moois uitgekomen dit jaar.
Als liefhebber van Los Lobos is het absoluut genieten, want ik hoor veel tex-mex-invloeden die ik ontzettend kan waarderen. Vaak wordt ook een vergelijking getrokken met de magistrale Roy Orbison en ergens kan ik dat wel begrijpen. De zang van Raul Malo is duidelijk geïnspireerd op die van 'The Big O'. Absoluut hoogtepunt is voor mij het heerlijk lang uitgesponnen 'Call Me When You Get to Heaven' (8 min 13 sec).

Duidelijk ondergewaardeerd op MM, ik kwam toevallig bij ze uit na het zien van de docu: 'Nashville 2.0: The Rise of Americana' (aanrader trouwens!). Daar zitten fragmentjes in van een live-optreden van The Mavericks.

The Mavericks waren (samen het The Jayhawks) de meest toonaangevende countryrockband in de jaren '90. Nadien ben ik ze uit het oog verloren maar met In Time (en opvolger Mono) trokken ze terug mijn aandacht. Wat een comeback!
Country blijft de basis maar de band vermengt dit met andere genres als ska, blues, latin en rock-a-billy. Dit levert een erg afwisselend en rijk album met zowel uitbundig vrolijke als erg melancholieke songs. De zang van Raul Malo (die op Roy Orbison lijkt) is nog krachtiger en emotioneler dan voorheen, het gitaarwerk is subliem, de accordeon fleurt de nummers nog meer op en de drums hakken lekker op in. Aanschaffen en beluisteren, dit album!