Karl Bartos - Off the Record (2013)

De single Atomium klinkt alvast veelbelovend, dé Kraftwerksound van voor 1990.. Bartos heeft tien jaar gewerkt aan de opvolger van Communication en ik kijk uit naar de release op 18 maart!

Precies alsof je naar Kraftwerk luistert, maar dan met een iets zwaardere beat.

Zijn vorige plaat vond ik niet bijzonder: een soort Kraftwerk echter zonder goede melodietjes. Op deze zijn de nummers een stuk melodischer en compacter. Het bevalt me wel, misschien gaat het kwartje t.a.v. Bartos toch nog vallen.

Ik probeerde mij zonet weer eens door dit album te worstelen, maar na een kwartiertje komt die vocoder, die echt wel bijna constant gebruikt wordt, mij al de oren uit.

Uit de 3 berichten die hier al staan, leid ik af dat dit album dat hij na een pauze van 10 jaar heeft uitgebracht toch wel beter is, dus heb ik eens naar het clipje van Atomium gekeken en geluisterd.
Maar wat voor een klucht is me dat, zeg? Ook weer die vocoder die een opsomming maakt van een aantal wetenswaardigheden over het Atomium, als in een extra spoor dat totaal niet correspondeert met de rest van de muziek. Niet dat die muziek steek houdt. Een kakofonie is het! Die beat trekt op niets en lijkt ook wel afzonderlijk van het nummer te zijn gemaakt. En daar dan enkele geluidscollages overheen die ook geen verband lijken te houden met elkaar. Neen, als dit de single is van de plaat, moet ik de rest ook al niet meer horen.

Karl, jongen, je hebt misschien een waardevolle bijdrage geleverd aan een geniale band gedurende een tiental jaren in de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw, maar hou nu maar op met je pogingen om dit gevoel te laten herleven. Kraftwerk zat zóveel slimmer in elkaar. Elke beat, elke bliep, elke melodie, elk accent paste perfect in elkaar. En sommige thema's van toen (zoals robotica, kernenergie) zijn ook vandaag nog brandend actueel.
Je kon jezelf enkel nog belachelijker maken door een nummer met opsommingen van weetjes over dat andere "fantastische" Belgische nationale monument (aan de hoek van de Stoofstraat en de Eikstraat) te maken.

Op zich jammer. Atomium is wat mij betreft het zwakste nummer en niet representatief voor de rest. Gelijk Nachtfahrt zit al veel subtieler in elkaar.

Ik heb Nachtfahrt (naast nog een aantal andere nummers) nu ook beluisterd op Spotify en het is inderdaad beter dan Atomium, maar dat is ook niet moeilijk. Maar als die nachtelijke rit één van de betere nummers is, dan pas ik er toch nog altijd voor.

Het is misschien niet echt fair om zijn muziek te beoordelen met Kraftwerk in het achterhoofd (alhoewel... hij zoekt het eigenlijk toch wel een beetje zelf, nee?), want ook al werkt die vocoder op zijn 2003 plaat (die ik wel al kan beoordelen na een keer of vijf geluisterd te hebben) snel op de zenuwen ; toch is het niet allemaal erg slecht te noemen. Sommige van zijn muziekjes (15 Minutes of Fame bv. - misschien omdat hier wel grotendeels 'normaal' in wordt gezongen) werken op de één of andere manier wel aanstekelijk.

Maar Atomium is wel een draak van een nummer en ik heb toch nog geen enkel iPod-waardig nummer horen voorbijkomen, noch op deze, noch op Communication die ik uiteindelijk met een 62/100 beoordeel.

Ok, laat dit album dan niet heel hoogstaand zijn, maar ik vind het nog altijd beter dan wat Kraftwerk nu laat op horen op zijn tour. Teren op oude successen, Karl durft tenminste nog met iets nieuws te komen.

Nieuwere muziek is toch niet per definitie beter?
Verder vind ik de tour van Kraftwerk best vernieuwend, in visuele zin dan.