Charles Bradley - Victim of Love (2013)

Verfijnder dan het debuut. De songs zijn van constanter niveau. Ik ben onder de indruk.

Hij was er opeens, tenminste volgens velen. Maar het verhaal achter de man leert ons dat Charles Bradley al jaren en jaren bezig is geweest voet aan de soulgrond te krijgen. Dat lukte hem in 2011 op 64-jarige leeftijd dan eindelijk met zijn debuut No Time for Dreaming. Een debuut dat gereleased werd door Daptone en dan weet je het wel, vintage sound met funky inslag.
Zijn debuut werd met veel gejuich en hoerageroep ontvangen door het publiek, maar om heel eerlijk te zijn kwam het bij mij persoonlijk een stuk minder binnen. Had het gevoel dat Daptone verzande in steeds hetzelfde trucje. Daarbij kon het me toen nooit volledig raken. Toch is het dan interessant de tweede plaat te beluisteren. De verwachtingen zijn weer hoog en hopelijk het eindoordeel ook.

Bij Charles Bradley kan je er in ieder geval prat op gaan dat hij vol bezieling zingt. Hij zingt wat een ander zou zeggen, met al zijn gevoel en gevoel voor drama en soul komen de teksten uit zijn rauwe strot. Dat kennen we natuurlijk al van zijn debuutplaat en we verwachten eigenlijk ook niet anders van muziek waar het label Daptone op staat. Maar maakt dat de nummers ook goed? Ja zeker. De nummers van deze plaat zitten beter in elkaar dan op zijn debuut. Vooral de eerste zeven nummers, van de elf, zijn erg sterk. Of het nu een tearjearker lovesong als Strictly Reserved for You is of juist het tergend bezongen Put the Flame on It, Bradley overtuigd hier. De ene keer bediend hij zich van funky grooves, de andere keer van stemmige achtergrondkoortjes als in de titeltrack. Echt heel sterk en verrassend wordt het in het psychedelische Love Bug Blues en het coole funky bijna het jazzy aan zittende Confusion.
Na de eerste zeven nummers wordt het meer en meer de automatische piloot die ingezet wordt en zakt de energie en de soul toch wat terug. De laatste vier nummers komen gewoon minder binnen, en dat is toch wel essentieel in soulmuziek.
Desalniettemin ben ik over deze plaat al een stuk meer te spreken dan over zijn debuut. Victim of Love is echt een stuk beter.

Kort geleden werd de indrukwekkende documentaire 'Charles Bradley: Soul of America' uitgezonden in 'het Uur van de Wolf' (nog steeds te zien op uitzendinggemist.nl). Het is het portret van een man die veel heeft meegemaakt en meemaakt en dat hoor je ook terug in zijn muziek. Daarbij beschikt hij over een bijzonder fraaie soulstem, waarmee hij zijn heftige leven en gevoelens briljant mee kan uiten. Kortom, Charles Bradley maakt fantastische soul, die je echt raakt.

Waar zijn debuut uit 2011 op 62-jarige leeftijd haast diende als soundtrack bij zijn leven (en die docu), is dit Victim of Love meer een traditioneel soulalbum geworden, waar de liefde en de blues centraal staan. Dit in de vorm van goede tot geweldige songs in de vorm van de intense ballad Victim of Love, het fraaie You Put the Flame On It, tot het briljante op Jimmy Hendrix' werk lijkende Confusion. En dat allemaal strak en goed begeleid door the Menahan Street Band. Veel betere Soul wordt en werd er niet gemaakt, ook niet in de jaren '60 en '70.

Wat een heerlijke 'ouderwetse' Soul plaat is dit zeg! Het licht rauwe stemgeluid van de inmiddels 65-jarige Bradley valt bij mij goed in de smaak.
Hij doet niets vernieuwends, zijn Soul brengt de luisteraar terug naar de jaren '60 en '70. Toch weet Bradley zijn nummers met veel passie en emotie aan de luisteraar te presenteren, waardoor het erin gaat als zoete koek.
Ook de productie is haast "retro" te noemen. Het geeft echt een nostalgisch Soul geluid zonder te achterhaald te klinken.
Een erg fijn Soul album dat de luisteraar terugbrengt naar de hoogtijdagen van het genre.

Heerlijk album, evenals zijn vorige No Time for Dreaming. Geeft weer lekker het gevoel van de jaren '60 en'70 zoals Metalhead99 ook al aangeeft.
Een klein mannetje met een geweldige stem die ver rijkt.

De videoclip van Strictly Reserved for You vind ik ook erg leuk. Gewoon lekker simpel en geeft een hedendaags gevoel.
Ik ben benieuwd wat hij nog meer gaat brengen.

Na het zien van de documentaire Soul of America, waarin Charles Bradley wordt gevolgd in aanloop naar de albumrelease van No Time for Dreaming bij Daptone, werd mijn interesse gewekt. Het is een bijzonder indrukwekkende documentaire waarin je de levensloop ziet van de sympathieke Bradley. De man had al een heel leven achter zich - onder andere als kok en James Brown-imitator - toen hij op 62-jarige leeftijd doorbrak.

Dit album, Victim of Love, grijpt veel terug naar de soul zoals die in de jaren '60 en '70 werd gemaakt. De stem van Bradley is voor mij het sterkste punt van deze release. Qua songmateriaal is het zeker niet slecht, maar in het genre heb ik ook regelmatig betere releases gehoord. You Put the Flame On It en Where Do We Go From Here behoren tot de sterkste songs op een album dat ik van tijd tot tijd graag opzet: 4*.