James Carr - A Man Needs a Woman (1968)

Bijzonder aardige soulplaat. De Goldwax Singles compilatie vind ik wel wat sterker van James Carr. Maar evengoed is dit een sterke plaat. JAmes Carr heeft een fantastische stem en de composities zitten sterk in elkaar.

Januari dit jaar is het alweer tien jaar geleden dat deze soulzanger is overleden. Het blijft me toch altijd weer verbazen hoe (indertijd) kleine platenlabels als Goldwax bijvoorbeeld, de mooiste albums in elkaar konden zetten. James Carr behoort samen met Spencer Wiggins tot mijn favoriete artiesten bij dat label, al zijn dat dan ook de meest bekende. Helaas zat het geluk beide zangers niet mee.
Na het onverwachte en het steeds meer toenemende succes van James Carr, ging indertijd zijn mentale welzijn achteruit. Hij leed aan een bipolaire stoornis, waardoor het steeds moeilijker werd voor hem om opnamesessies bij te wonen en af te ronden. Een dieptepunt leek bereikt te zijn, toen hij ‘bevroor’ voor het publiek gedurende een Japanse tour in 1970, gevolgd door een overdosis aan antidepressiva. Dat weerhield de tour er niet van een succes te worden overigens.
Dit tweede album van James Carr wordt door critici berekend tot één van de beste soulalbums ooit gemaakt. Tja, wie ben ik dan om te zeggen dat dat niet zo is? Sterker nog, ik sluit me er geheel bij aan. In mijn herrinering was het vooral het nummer ‘Dark end of the street’ waardoor ik deze zanger apprecieerde, maar toen ik dit album deze week weer een aantal keren beluisterde (de 11 nummers op de originele uitgave althans), realiseerde ik dat dit album in z’n geheel een piek is in de geschiedenis van de soulmuziek, maar ook ver daarbuiten.
Zijn prachtige stem, de achtergrondkoortjes, de instrumentatie… allemaal zo waanzinnig lekker. Kan iemand hier überhaupt iets negatiefs op aanmerken? Dan moet je naar mijn idee toch wel óf een hart van steen hebben, óf totaal geen affectie hebben met soulmuziek. Ik ga dit album in ieder geval nog een aantal keren goed beluisteren de komende weken, en misschien zit er wel een top 10 notering in. Deze week hebben de (in totaal) 9 luisterbeuren (!) wel wat losgemaakt hier. Wat een album! Ik ga me bijna schamen dat ik de ‘The complete Goldwax singles’ vrijwel nooit beluister, al is die CD strikt genomen niet van mij. Maar ach, wie houd ik eigenlijk voor de gek? Mijzelf natuurlijk.

Leuke anekdote over de totstandkoming van ‘Dark end of the street’:

Vooral dat nummer blijft één van de mooiste soulnummers. Voor mij een klassieker in z’n soort, en dat is kennelijk het geval voor velen. Het nummer is tig keer gecoverd door niet de minste artiesten. Slechts een kleine greep uit de selectie zijn: Aretha Franklin, Joe Tex, Oscar Toney Jr., Clarence Carter. Zelfs Elvis Costello, Bruce Springsteen, Ry Cooder, The Allmann Brothers en Linda Rondstadt schijnen hem gecoverd te hebben. Tja, dan heb je echt een evergreen geschreven als je 't mij vraagt.

In de loop van de jaren is James Carr uitgegroeid tot één van mijn favoriete soulzangers. Nu heb ik sowieso wel wat meer met mannen- als met vrouwenstemmen. Maar het staat voor mij zo langzamerhand buiten kijf dat deze man behoort tot de beste vocalisten die onze aardbol ooit gekend heeft. Hij beheerst dan ook alle aspecten van het vak.
Zo is de titeltrack prachtig ingetogen gezongen. 'You've got my Mind Messed Up' laat weer zien dat hij het wat meer uitgelaten werk ook goed aan kan.
Gewoon een prachtalbum.

Ik heb eigenlijk weinig tot te voegen aan de betogen van Angelo en Reijersen.
Gewoon een prachtplaat van een geweldige zanger.

4,5 oververdiende sterren en een diepe buiging

Mooie reacties. James Carr is voor mij (na de ongenaakbare Otis Redding) de verpersoonlijking van de zuiderse Deep Soul. Als persoon: mysterieus, tragische levensloop, nooit echt het succes gekend dat hij verdiende. Maar eerst en vooral muzikaal: de songs zijn geschreven door de beste songschrijvers, de sessiemuzikanten en het koor zijn top en James Carr zingt de ziel letterlijk en figuurlijk uit zijn lijf. Deze muziek draagt de sporen van Rock, Gospel, Blues en vooral ook Country. Carr was net als vele andere Soulgrootheden zoals (de fel onderschatte) Percy Sledge, Solomon Burke, Joe Tex en Arthur Alexander een grote countryfan.

Nog even iets over het legendarische Goldwax label. De stichter van Goldwax, Quinton Claunch komt ook uit de countrywereld. Midden jaren '50 belandde hij via de Grand Ole Opry in Memphis bij Sam Philips waar hij als sessiemuzikant (gitarist), songschrijver en studiotechnieker meewerkt aan de geboorte van rock 'n roll. Daarna, in 1959 sticht hij samen met 'Washboard' Bill Cantrell en Ray Harris 'Hi Records'. Claunch stapt snel uit de deal om zich te concentreren op zijn hardwarezaak, tot 1964, het geboorte jaar van Goldwax. Deze bijzondere man was ook het brein achter de korte comeback van James Carr begin jaren '90.

Om af te sluiten een leuke quote uit dit artikel:

Carr's career and the history of Goldwax are practically one and the same. The label had just gotten underway when Claunch met Carr. "About midnight one night, there came a knock on my door," recalls Claunch. "I opened the door and there stood three black guys. Roosevelt Jamison, James Carr and O.V. Wright. Said, 'Man, we got some tapes we'd like for you to hear.' They didn't make an appointment or nothing, they just knocked on my door. They had their little tape recorder, portable, and I said come on in, and we sat right down in the middle of my living room floor and man, we started playing those dang tapes of O.V. Wright and James Carr, and I really got hooked then."

Een prachtig soulalbum inderdaad! Vooraf had ik gevreesd dat het wat te eenzijdig zou blijken of misschien te veel een Otis Redding kloon zou zijn, maar niets is minder waar! Er zijn natuurlijk gelijkenissen, maar James Carr heeft vooral een sterk eigen geluid en toont zich op dit songmateriaal van al zijn beste kanten. Met twee klassiekers als The Dark End of the Street en You've Got My Mind Messed Up op je album zijn eigenlijk al de helft van de punten binnen (ook al zijn ze gewoon overgenomen van z'n debuut), sixties soul op z'n best! Het titelnummer komt hier meteen al verdacht dicht in de buurt en ook met het stevigere werk weet hij te overtuigen. Een funky drumpartij trekt een nummer als Stronger Than Love helemaal op gang en de zangeres op I'm a Fool for You is een enorme aanwinst, ze klinkt een beetje hysterisch maar dat mag wel in dit nummer wel.

Wat ik wel heb na (amper) het halve uur is dat ik klaar ben met de muziek. Aan bonustracks geen behoefte meer, ook al staan ze eigenlijk trots naast de rest. Voor een halfuur is dit een goed variërend album, maar een halfuur extra materiaal maakt dat eenzijdige toch zichtbaar. Ik vraag me dan ook af of zijn debuutalbum nog iets toevoegt als je dit album reeds kent, en vice versa. Maar een manier om dat te weten te komen...

Ik merk ook al dat ik niet onder 4* zal uitkomen met dit Soul album pur sang. Ik ga er nog even van genieten voor ik mijn definitief oordeel geef.

Ik vind dit een zeer sterk album. Eigenlijk is het soul zoals soul moet zijn. Goede instrumentale begeleiding van een zeer sterke, rauwe stem. Opvallend vind ik het hoge aantal uptempo nummers op dit album. DIt album zakt nergens in. Een mooie ontdekking via SAvdW en ik ga op zoek naar een (dit?) album van James Carr voor een mooi prijsje.

Ik wil allereerst even de bovenstaande mensen complimenteren met jullie recensies over deze plaat.
Mooi geschreven en deze plaat waardig.
Otis Redding staat bij mij al jaren op eenzame hoogte, maar na deze geluisterd te hebben komt Carr toch wel behoorlijk in in de buurt.
You've Got My Mind Messed Up is een van mijn favoriete soulnummers ooit.
Voor de rest is hierboven alles al geschreven over zijn stem, de begeleiding, en de composities.

Geweldige soulplaat, evenals zijn voorganger die me nog net iets meer doet. James Carr grijpt op deze plaat terug op de twee grootste hits van zijn debuut en ik vraag me af of dit album ook zo mooi zou scoren zonder deze twee singles. Desalniettemin een geweldig werkje, zo één die bij meerdere luisterbeurten pas echt zijn schoonheid ontvouwt.

James Carr heeft het niet makkelijk gehad in zijn actieve carriere. Hij kon maar moeilijk omgaan met zijn successen wat zelfs een keer resulteerde in een overdosis antidepressiva. Maar luisterend naar zijn muziek hoor je dat je goud in handen hebt. James Carr hoort toch de allerbeste soulzangers allertijden en dit album tot één van de beste soulalbum allertijden.
1. A Man Needs a Woman – James Carr is een koning in dit soort slowsongs. De juiste snaar raakt hij met zijn stem, maar daar zijn ook de muzikanten debet aan. Prachtige sfeer, prachtig nummer
2. Stronger than Love – in dit nummer zit wat meer groove en dat drijft de energie op een andere wijze wat hoger. Dat raspje in zijn stem blijft heerlijk, net als het nummer zelf is.
3. More Love – juist weer wat trager. Een nummer zoals Carr ze duidelijk graag zingt. Met volle overtuiging zo te horen.
4. You Didn’t Know It But You Had Me – de afwisseling tussen rustig en wat sneller is er nu ook weer. Fijne groove en energie weer hier.
5. A Woman is a Man’s Best Friend – mooi ballade met wat swing in het gitaartje en de piano. De invloeden van de blues zijn onmiskenbaar
6. I’m a Fool for You – eigenlijk meer een duet in de refreinen, verder een schitterend nummer met de juiste essentie en intensiteit.
7. Life Turned Her that Way – dat subtiele drummertje en die fijn aangezette blazers maken dit zeer fraai gezongen nummer helemaal af.
8. Gonna Send You Back to Georgia – groovend terug naar Georgia, terug naar de roots. Lekker swingend en energiek nummer.
9. The Dark End of the Street – de absolute wereldhit en klassieker van Carr. Geschreven door Penn en in mijn ogen dé ultieme versie van dit geweldige nummer. Genieten, wegdromen, kippenvel, het je aan laten spreken. Alles is mogelijk op deze tijdloze topsong.
10. I Sowed Love and Reaped a Heartache – uitstekend nummer, maar wat wil je met dergelijke vocalen.
11. You’ve Got My Mind Messed Up – geniale soulsong met heel veel oprechte bezieling gezongen. James Carr is werkelijk een meester in het zingen van dit soort songs

(bron: Opus de Soul)

Net een streepje minder geniaal dan zijn voorganger, maar nog steeds wonderschoon. Wat een artiest!

Wat een stem heeft deze man. Zo breekbaar, zo oprecht. Dat in combinatie met fenomenale zang van het koor en bijzonder fraaie muzikale omlijsting.

Wederom erg goed album. Dat exact dezelfde versie van The Dark End of the Street nogmaals op dit album is verschenen is hem vergeven, die is dusdanig goed dat je die op bijna ieder album er opnieuw bij kan zetten .