Loudon Wainwright III - Career Moves (1993)

Uitstekend Live Album van de papa van de wellicht beter bekende Martha & Rufus...

Onlangs zag ik Wainwright nog live aan het werk in de AB in Brussel, samen met Herbert L.C. trouwens die dit album toevoegde

Wainwright staat garant voor hele mooie liedjes, vaak heel kritisch en tegelijkertijd humoristisch. Op Career Moves, uit 1993, tegelijkertijd een soort "best of" maar in de eerste plaats een Liveplaat, kan je ervaren dat deze man niet veel nodig heeft om een publiek te boeien met zijn knappe teksten, mooi liedjes en apart gevoel voor humor.

Heb de plaat onlangs nog veel opgezet, net voor ik hem ging zien en ook er nog lang na.

Helaas de enige release van hem in mijn collectie. Shame on me! Heb wel een en ander op K7, maar moet me dringend meer werk van de man aanschaffen!

Shame on you!

Loudon Wainwright III vind ik vooral live goed. Zijn studioplaten zijn over het algemeen - enkele uitzonderingen niet te na gesproken - wat minder. Career Moves is LWIII op zijn best: intimistische liedjes, afgewisseld met grappiger werk. Eigenlijk is Wainwright een echte stand-up comedian.

En de laatste keer dat ik hem zag - samen met c-moon dus - was ik ook onder de indruk van zijn krachtige stem. Zonder enige twijfel is hij mijn favoriete sing-songwriter.

Ja, Herbert.. ik weet het ! Schaam me diep!!

Maar ik zal daar dra eens verandering in brengen en enkele van zijjn albums aanschaffen
It's a promise!

IK heb maar enkele platen van deze beste man. Moeten er beslist meer worden. Inderdaad, hij is zéér grappig en gevat.
Zijn Unhappy anniversary is daar een goed voorbeeld van.

Denk dat ik deze verzamelaar binnenhaal zodra ik hem op de kop kan tikken. Misschien wel op een platenbeurs of zo ?

Beslist 4.5 sterren waard!

Live, sfeervol, afwisselend, onderhoudend en muzikale liedjes zonder opsmuk.

Ik ben bij het review-album-van-de-week topic ondertussen oneindig ver achterop geraakt, maar hier is toch mijn door Sandokan-veld getipte album. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van de beste man gehoord, natuurlijk wel van zijn zoon, maar erg bekend met zijn werk ben ik ook niet. Een eerste kennismaking dus.

Loudon klinkt een beetje als Neil Young die goed bij stem is, is mijn eerste indruk. Het eerste nummer Road Ode heeft meteen mijn sympathie omdat Jack Kerouac, samen met John Steinbeck mijn favoriete schrijver, erin vermeld word. Deze man kent zijn klassiekers Verder valt me bij dit eerste nummer al meteen op dat Wainwright met veel inleving en passie zingt, hij krijgt het publiek ook moeiteloos in zijn ban, ook al is hij alleen met zijn gitaar.

En zo word lied na lied mijn eerste indruk bevestigd. Pluspunt dat ik eerst maar half opmerkte zijn de teksten. Soms grappig, soms kritisch maar bijna altijd erg mooi. Soms zegt Loudon ook iets grappigs tussendoor, erg leuk en spontaan. Five Years Old, het eerder genoemde Road Ode, The Man Who Couldn’t Cry en Unhappy Anniversary, dat ik hier misschien wel zijn beste tekst vind, zijn mijn grote favorieten op dit album. Vooral dit stuk is echt bloedmooi:

We fell in love and we fell out,
Both times there was no net
Unhappy Anniversary it's ten years since we met

Maar ondanks de mooie teksten, de leuke sfeer en het feit dat Loudon Wainwright III een erg sympathiek heerschap is, geef ik dit album niet de volle mep. Daarvoor is het net niet spannend genoeg, af en toe zakt het een wat in en word het een beetje saai. Dit is nooit het geval bij een heel specifiek liedje, want de nummers hier zijn allemaal ongeveer van hetzelfde niveau, maar wel bijvoorbeeld bij het herhalen van een refrein.

Verder wil ik even vermelden dat dit album een echte pain-in-the-arse was om te vinden. Op youtube staat slechts één nummer en bij grooveshark stuitte ik op errors elke keer ik een nummer wilde afspelen. Dan heb ik het album maar op euh... iets minder legale wijze kunnen bemachtigen. Maar het was al die problemen meer dan waard. Dit was een fijne eerste kennismaking met de man, en ik ga nog heel wat albums van hem beluisteren. Als ik ze te pakken krijg, natuurlijk

Op deze cd staan een aantal songs die verder op geen enkele cd zijn te vinden. Daarvoor alleen al is de aanschaf van deze cd waard, tenminste voor de fan. De leukste opmerking vond ik dat zijn moeder in de zaal zat. Loudon was een echt 'moederskindje', haar naam werd op iedere hoes vermeld, totdat zij overleed. En dat hij een moederskindje was? Luister maar eens naar April fool's day morn van de cd Fame and wealth. Blijft een merkwaardige artiest deze LW3, zijn albums blijven mij fascineren.