Loudon Wainwright III - Career Moves (1993)
mijn stem
23 stemmen
Verenigde Staten
Country / Pop
Label: Virgin
-
Road Ode (5:09)
-
I'm Alright (3:00)
-
Five Years Old (3:08)
-
Your Mother & I (2:29)
-
Westchester County (3:20)
-
He Said, She Said (3:30)
-
Christmas Rap (0:26)
-
Suddenly It's Christmas (2:24)
-
Thanksgiving (4:51)
-
A Fine Celtic Name (2:57)
-
T.S.M.N.W.A. (3:29)
-
Some Balding Guys (1:28)
-
The Swimming Song (2:26)
-
Absence Makes the Heart Grow Fonder (3:00)
-
Happy Birthday Elvis (2:47)
-
Fabulous Songs (0:27)
-
Unhappy Anniversary (2:54)
-
I'd Rather Be Lonely (2:58)
-
Just Say No (0:34)
-
April Fool's Day Morn (4:13)
-
The Man Who Couldn't Cry (5:05)
-
The Acid Song (5:55)
-
Tip That Waitress (4:15)
-
Career Moves (3:09)
0
geplaatst: 17 maart 2011, 21:30 uur
Ik ben bij het review-album-van-de-week topic ondertussen oneindig ver achterop geraakt, maar hier is toch mijn door Sandokan-veld getipte album. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van de beste man gehoord, natuurlijk wel van zijn zoon, maar erg bekend met zijn werk ben ik ook niet. Een eerste kennismaking dus.
Loudon klinkt een beetje als Neil Young die goed bij stem is, is mijn eerste indruk. Het eerste nummer Road Ode heeft meteen mijn sympathie omdat Jack Kerouac, samen met John Steinbeck mijn favoriete schrijver, erin vermeld word. Deze man kent zijn klassiekers
Verder valt me bij dit eerste nummer al meteen op dat Wainwright met veel inleving en passie zingt, hij krijgt het publiek ook moeiteloos in zijn ban, ook al is hij alleen met zijn gitaar.
En zo word lied na lied mijn eerste indruk bevestigd. Pluspunt dat ik eerst maar half opmerkte zijn de teksten. Soms grappig, soms kritisch maar bijna altijd erg mooi. Soms zegt Loudon ook iets grappigs tussendoor, erg leuk en spontaan. Five Years Old, het eerder genoemde Road Ode, The Man Who Couldn’t Cry en Unhappy Anniversary, dat ik hier misschien wel zijn beste tekst vind, zijn mijn grote favorieten op dit album. Vooral dit stuk is echt bloedmooi:
We fell in love and we fell out,
Both times there was no net
Unhappy Anniversary it's ten years since we met
Maar ondanks de mooie teksten, de leuke sfeer en het feit dat Loudon Wainwright III een erg sympathiek heerschap is, geef ik dit album niet de volle mep. Daarvoor is het net niet spannend genoeg, af en toe zakt het een wat in en word het een beetje saai. Dit is nooit het geval bij een heel specifiek liedje, want de nummers hier zijn allemaal ongeveer van hetzelfde niveau, maar wel bijvoorbeeld bij het herhalen van een refrein.
Verder wil ik even vermelden dat dit album een echte pain-in-the-arse was om te vinden. Op youtube staat slechts één nummer en bij grooveshark stuitte ik op errors elke keer ik een nummer wilde afspelen. Dan heb ik het album maar op euh... iets minder legale wijze kunnen bemachtigen. Maar het was al die problemen meer dan waard. Dit was een fijne eerste kennismaking met de man, en ik ga nog heel wat albums van hem beluisteren. Als ik ze te pakken krijg, natuurlijk
Loudon klinkt een beetje als Neil Young die goed bij stem is, is mijn eerste indruk. Het eerste nummer Road Ode heeft meteen mijn sympathie omdat Jack Kerouac, samen met John Steinbeck mijn favoriete schrijver, erin vermeld word. Deze man kent zijn klassiekers
Verder valt me bij dit eerste nummer al meteen op dat Wainwright met veel inleving en passie zingt, hij krijgt het publiek ook moeiteloos in zijn ban, ook al is hij alleen met zijn gitaar. En zo word lied na lied mijn eerste indruk bevestigd. Pluspunt dat ik eerst maar half opmerkte zijn de teksten. Soms grappig, soms kritisch maar bijna altijd erg mooi. Soms zegt Loudon ook iets grappigs tussendoor, erg leuk en spontaan. Five Years Old, het eerder genoemde Road Ode, The Man Who Couldn’t Cry en Unhappy Anniversary, dat ik hier misschien wel zijn beste tekst vind, zijn mijn grote favorieten op dit album. Vooral dit stuk is echt bloedmooi:
We fell in love and we fell out,
Both times there was no net
Unhappy Anniversary it's ten years since we met
Maar ondanks de mooie teksten, de leuke sfeer en het feit dat Loudon Wainwright III een erg sympathiek heerschap is, geef ik dit album niet de volle mep. Daarvoor is het net niet spannend genoeg, af en toe zakt het een wat in en word het een beetje saai. Dit is nooit het geval bij een heel specifiek liedje, want de nummers hier zijn allemaal ongeveer van hetzelfde niveau, maar wel bijvoorbeeld bij het herhalen van een refrein.
Verder wil ik even vermelden dat dit album een echte pain-in-the-arse was om te vinden. Op youtube staat slechts één nummer en bij grooveshark stuitte ik op errors elke keer ik een nummer wilde afspelen. Dan heb ik het album maar op euh... iets minder legale wijze kunnen bemachtigen. Maar het was al die problemen meer dan waard. Dit was een fijne eerste kennismaking met de man, en ik ga nog heel wat albums van hem beluisteren. Als ik ze te pakken krijg, natuurlijk
* denotes required fields.
* denotes required fields.