Bram Vermeulen - Polonaise (1997)

Ik zie het nog zo voor me. Het optreden van Bram Vermeulen in mijn thuisstad, Mechelen, in de Minderbroederskapel. Vermeulen op, getooid met een hoedje van Prins Karnaval (waarmee ie ook afgebeeld staat op de binnenhoes van de CD). Moet gedacht hebben: "even de akoestiek uitproberen", en zet het op een indrukwekkend a cappella zangstonde. Indrukwekkend. En dat goldt ook voor wat komen zou die avond. Enkel Vermeulen en zijn vleugelpiano... veel van de nummers die avond zouden ook op "Polonaise, Een Stoet Liederen" belanden...

De titel van de plaat, alsook de cover: een schilderij vol vrolijke Fransen die de polonaise dansen (van de hand van.. Bram Vermeulen!), doen vermoeden dat het hier gaat om allemaal vrolijke liedjes. Maar niets is minder waar! Zelfs het -magistrale!- titelnummer Polonaise is verre van het vrolijkste nummer van Bram. (niet te verwarren met "Polonaise" op "Dans Met Mij")

Het album bevat weerom vele observaties op het leven, de mensen, en de dagdagelijkse problemen waarmee ze te kampen hebben. Mevrouw V is het droeve verhaal van Bram's moeder (juist: de V van Vermeulen) die langzaam maar zeker aan het dementeren is. Een zeer aangrijpend nummer, herkenbaar ook. We worden er allemaal mee geconfonteerd: mensen die heel oud worden, maar helaas slachtoffer worden van dementie... "en ik kijk uit het raam/ waar is mijn moeder gebleven/ uitgeblust/ uitgewist/ ze wist zoveel/ nu is er alleen nog mist..."

Marjolein gaat dan weer over pesten op school en de gevolgen.

Een nummer dat me de koude rillingen bezorgt, telkens weer, is het openingsnummer van de plaat Leeg. Als je de tekst hoort, het verhaal dat verteld wordt, wordt je er echt stil van. Ook weer een heel dramatisch verhaal...

Kietel Me is het relaas van de man die gezeten in zijn woning zo'n beetje de hele appartementen en verdere omgeving observeert, en zich desaltnietemnin doodverveelt.. "kietel me/ kietel me/ dan lijkt het tenminste alsof ik lach.."

Ook het verhaal van de (dakloze) Maria is erg aangrijpend...

Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel (alhoewel!!!), wel allemaal herkenbare verhalen, zoals ook het verhaal van Sjaak, die wellicht op pensioen/ of zonder werk, die ondervindt: "vrijheid is een straf/ hoe kom je ervanaf/ ...". Maar er is ook het prachtige Zo Mooi: "dit is geen verdriet/ dit is huilen van vreugde/ dit zijn tranen door het lachen heen/..." Een mijmerende Bram... inderdaad, mooi...

Het verhaal van Jan zou, op "De Beuk Erin", twee jaar later, in een andere versie opnieuw verschijnen.

Het Jongenshart "dat rilt van dwaze liefde, dat huilt van nooit meer wachten..." Een ode aan.. erh.. het Jongenshart. De jongens onder ons zullen er wel een en ander in herkennen

Het enige echte "Polonaise" nummer, vrolijk zelfs, is Allemaal!..
Laatste nummer op de CD. Eindigen met een vrolijke noot noemen ze dat

Bram Vermeulen was niet alleen een begenadigd tekstschrijver, zanger, performer, schilder, programmamaker. Hij was.. in de eerste plaats wel misschien vooral... een GROOT VERTELLER.

"Polonaise (een stoet liederen)", is misschien niet de bekendste plaat van Bram, maar wel één van zijn beste!

Ik moet de comment van mijn landgenoot C-moon weer beamen. Prachtige plaat, de eerste van Bram die ik hoorde. 'Marjolein' is prachtig en ontroerend, 'Leeg' uiteraard ook, 'Sjaak' is schitterend, 'Jan' is heerlijk simpel...
4,5*

Ben het daarmee eens. Heb ook nooit begrepen waarom Vermeulen bij ons in België méér succes had dan in eigen land, die doof bleken voor het grote talent van deze innemende persoonlijkheid. Ik mis de man ontzettend!

****

Wederom weet Vermeulen hier weer een selectie prachtige liedjes te fabriceren .
De onderwerpen zijn uiteenlopend van dementeren ( zijn moeder ) , pesten ( Marjolein ) verveling ( kietel me ) sex ( het jongens hart ) en observatie ( Maria )
Het zijn allemaal thema's die uit het leven gegrepen zijn en met een lading passie worden vertolkt .
Geen uitzinnige volle produktie , maar bewust sober en nooit overheersend .
Dit is Singer / Songwriter op zijn best in je moers taal .
Onvergetelijk en onverslijtbaar .

Ik had eerst een cd singletje van 'Het Jongenshart' gekocht en de tekst daarvan was zo herkenbaar en sneed door merg en been. Mijn moeder heeft dit nummer ook op mijn bruiloft laten horen aan alle gasten en het was stil in de zaal echt kippevel. Het eindevan het nummer:

De man kijkt in de spiegel
Ik zie een grote man
Van pijn en zijn gehard
Met lief en leed getart
Die vecht tegen zijn tranen
Want binnenin bonkt onverminderd hard
Het eeuwig jongenshart

PRACHTIG!

Later heb ik ook de cd gekocht en toen ik voor het eerst het nummer Leeg, was ik met stomheid geslagen ZO MOOI. De tragiek in het nummer heeft hij zo mooi vertolkt. Alleen voor deze twee nummers al een 4!

Een van de beste van Bram Vermeulen. Wat een enorm ondergewaardeerde artiest als je het beperkte aantal stemmen bekijkt bij zijn albums. Ook op deze polonaise schrijft hij over zijn en ook uw leven. De nummers gaan over personages die ik in mijn leven ook ken wat bewijst dat Vermeulen universeel schrijft. Niet alleen de teksten zijn mooi maar ook muzikaal is dit album met zijn spaarzame instrumentatie (vooral de piano - af en toe een gitaar) een verademing. Al van bij opener Leeg grijpt hij mij bij mijn nekvel en laat hij een heel album niet meer los.