White Lion - Mane Attraction (1991)

Ik vind She's got everything nou net een beetje een zeurderig nummer eigenlijk. Dat komt voornamelijk door die talkbox die gebruikt wordt. Jammer! Haal dat ding weg en er valt meer te genieten vind ik. En wat mij betreft zijn echt álle ballads op dit album buitencategorie! Love don't come easy vind ik overigens totaal geen ballad maar dat terzijde.

[quote=6658935 Love don't come easy vind ik overigens totaal geen ballad maar dat terzijde. [/quote]
(Ik neem aan dat je reageerde op mijn recensie) Heb nooit gezegd dat het een ballad is, sterker nog, er staan maar 2 echte ballads op. Liefdesliedjes hoeven niet perse ballads te zijn.

Ah oké op die manier

Heel degelijk hardrock album. Er staan sterke nummers op, maar ook wat zwakkere. Gitaarwerk is absoluut goed. Productie is zeer zeker goed te noemen

White Lion is zo'n band die ik vanaf de zijlijn altijd wel in het oog heb gehad, tot de aanschaf van platen van de band ben ik nooit overgegaan.
Dat heeft met name te maken met de 2 gezichten die de heren laten zien.
De wat ruigere rocksongs pakken mij wel in, een track als Leave Me Alone vormt daar een prima voorbeeld van, wat een fijn gitaarwerk.
Tramp is een degelijke zanger, hoewel een heel album man's stem aanhoren, wat lang is, maar dat is persoonlijk.
Waar ik afhaak bij White Lion zijn de wat langzamere nummers en de (semi) ballads.
Er zijn genoeg (hard)rock bands uit dezelfde periode waarvan ik de ballads best kon smaken, ik noem Skid Row, Winger, Thunder als voorbeelden, maar bij White Lion haak ik af.
Geen flauw idee waar het hem in zit.
Maakt dat Mane Attraction tot een slecht album? Dat is zeker niet het geval. De plaat is divers van aard, van vlotte hardrock, haast popachtige stukken, bluesy songs en relatief veel ballads.
En eerlijk is eerlijk, echt slechte tracks telt de schijf niet. Om mij over te halen is alleen wat meer nodig.
Vreemd genoeg wist Tramp mij met het debuut van Freak of Nature wel te bekoren. Hij koos een wat alternatieve koers, zoals veel hardrockbands die hun verkopen zagen dalen begin jaren 90.
Dat jasje paste Tramp in mijn beleving best goed.

Ik tel er maar twee eerlijk gezegd; You're all I need en Till death do us part. Nou vooruit, It's over kan er nog bij.

Dat klopt, hoewel ik het wel wat breder trek, Love Don't Come Easy en Farewell to You zijn weliswaar geen tranentrekkers of zwijmel songs in de trant van To Be With You of More Than Words, het zijn wel degelijk nummers waarbij men mikt op een wat ander publiek dat losgaat op bijvoorbeeld Leave Me Alone.
Als tijdens Farewell to You na drie minuten de nah nah nah's losbreken kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat het ''aanstekergehalte'' een grote rol speelt in dit nummer.
Overigens niks mis met dergelijke songs, het is alleen niet (snel) aan mij besteed.