White Lion - Mane Attraction (1991)

Mooie plaat hoor.
Ik draai hem nu heel vaak
Maar bij mij past hij niet in de top 10

het is echt een goed album.
dus

helemaal mee eens!

Met afstand het beste White Lion album!! Deze heeft altijd al een speciaal plekje gehad bij mij. Ik vind alle songs van zeer hoge kwaliteit en de prima produktie van Zito maakt het helemaal af! White Lion laat zich op dit album van een stevigere kant zien. Toch staan hier ook een paar ballads op die tot de creme de la creme behoren!!
Voor alle liefhebbers van melodieuze hardrock is dit album verplichte kost!!

Dit kan nog wel eens mijn fav. White Lion plaat worden! Track 1 klink alvast veel belovend!

Zou me niks verbazen Ducoz! Dit album is echt genieten van begin tot eind vind ik.

Heerlijke rock, wat ergens tussen de prog en de AOR in ligt.

Met name de zang en de gitaarpartijen staan me aan. Ik weet niet, qua gitaargeluid doet het me weleens denken aan Saga ten tijde van Security of Illusion...

Ligt het aan mij of heeft Blue Monday wel heel veel weg van Parisienne Walkways van Gary Moore?

Ligt aan jou vrees ik
Ik hoor het er niet in in ieder geval.

Het ligt inderdaad aan mij. Geen idee hoe ik het nummer toen beluisterd heb, maar ik heb er nu geen last meer van zeg maar

Hoe dan ook wat is dit in één woord een wereld plaat!
De voorgaande platen van White Lion heb ik ook beluisterd en ik vind ze allemaal heerlijk. Het verschil echter met deze plaat is dat er op voorgaande platen op sommige momenten iets teveel een eighties glammetal gehalte aanwezig was. Op deze plaat is dat van de baan omdat de heren ervoor gekozen hebben er een lekkere harde rockplaat van te maken. Iets wat nog meer in mijn straatje ligt

Vanaf de opening, het geweldige Lights and Thunder, het tranentrekkende Broken Heart en de belachelijk lekker beukende Leave me Alone kan het eigenlijk al niet meer stuk. De balans tussen prachtige ballades (Till Death do us Part) en keistevige hardrock (She's Got Everything) is perfect. Hoewel het geheel toch wel een dik uur duurt vliegt de tijd voorbij.
De band is echt in topvorm hier. Doodzonde dat deze plaat het bij het grote publiek niet goed deed stomme grunge

5*

Op wiki staat het ook maar ten tijde van deze release was er nog geen sprake van een grunge rage. Niet alles wat flopte begin '91 kwam door de grunge natuurlijk. Lean Into It van Mr. Big kwam in dezelfde maand uit verkocht miljoenen exemplaren. Mr. Big waren stalgenoten van White Lion (Atlantic).

Klopt. Nooit begrepen waarom Mr. Big wél miljoenen albums verkochten vanwege een ballad en dit White Lion niet. Hierop staan veel betere ballads die absoluut hitpotentie hebben. Maar ja, die grunge hè....

Ik ging er eigenlijk gemakshalve vanuit dat het wel aan de grunge zou liggen. Als het daar niet aan heeft gelegen snap ik er geen drol van. Die plaat van Mr. Big is niet verkeerd, maar toch echt een stuk minder dan deze Mane Attraction met, inderdaad Vielip, ook erg veel nummers met hitpotentie. Ach ja, ik hou het er maar bij dat Cobain en kornuiten de boel verziekt hebben

Het muzikale klimaat was al lichtelijk aan het veranderen. Het was alleen nog niet verziekt door de Grunge. Bands als White Lion gingen een wat serieuzer pad op. Ook muzikaal. Dit album is dan ook hun meest volwassen plaat. In 1991 zijn trouwens een hoop geweldige albums verschenen staat me vaag iets van bij.

Commercieel niet echt aantrekkelijk om met een epische track te beginnen. Maar voor gitaar-fans een uitstekende opener.

Lights and Thunder zet direct de toon. Veel drum- en gitaargeweld met een flinke AOR/hairmetal inslag.

Ik vind White Lion, net als House of Lords en Harem Scarem meer aanliggen tegen de progrock dan menig ander hairmetal/aor bandje.

Ik weet ook even niet meer welke term ik moet gebruiken. Melodieuze hardrock?

Ja wat mij betreft dekt die term (melodieuze hardrock) de lading het best. progrock gaat me (veel) te ver. Ze hanteren hier en daar wat breaks en tempo's die niet als standaard te boek staan maar toch is het meestal vrij makkelijk te behappen allemaal. Dit blijft wel een machtig album overigens! Op de 2cd Anthology staan demo versies van een flink aantal van deze nummers. Erg aardig om te horen hoe zo'n song zich ontwikkeld tot de uiteindelijke albumversie.

Erg mooie hard rock plaat. De productie is wat beter dan het jaren '80 werk. Het klinkt allemaal wat voller dan dat wat we tot nu toe gehoord hadden. Met name de zang komt erdoor beter naar voren.

Wil me graag aansluiten bij boven (of onder)staande verhalen. Dit is een fantastisch hardrockalbum. Het zit in sommige songs wel heel dicht bij Bon Jovi/Brian Adams, maar dan wel zoals ze hadden "moeten" klinken. Goede melodieuze rocksongs, geweldige zang, lekker gitaarwerk, strakke ritmesectie, wat wil men nog meer?! Deze band verdient veel meer aandacht dan Bon Jovi en consorten ooit heeft gehad.,Dit is zoals melodieuze hardrock gespeeld hoort te worden!!! Geweldig Heel erg jammer dat er nooit een vervolg op is gekomen , dat hadden ze (en wij) zeker verdiend


ps waar is hun laatste album "fight to survive" op deze site??

Ja ik blijf het een top plaat vinden. Echter gaat de zoetsappigheid van vooral Love Don't Come Easy en Farewell to You me soms wat tegenstaan. Dat neemt niet weg dat het gitaargeweld op Lights and Thunder, Leave Me Alone, Warsong en She's Got Everything werkelijk om van te smullen is!

Ik snap wat je zegt, het zit soms op het randje maar wat mij betreft er (net) niet overheen. It's over is ook zo'n zoetsappig nummer, maar het geheel wordt idd vaak gered door de fantastische gitaar.

Topplaat dit! De voorgaande platen waren mierzoet, maar dit is gewoon heerlijke hardrock.
Inderdaad erg goed geproduceerd door Richie Zito, ook was Vito Bratta een bovengemiddeld gave gitarist. Jammer dat hij hierna niets meer heeft gedaan (althans niet bij mij bekend).

Grappig, ik had het vandaag net over Richie Zito. Hij heeft ook Bad English en Brigade van Heart onder handen genomen.

Lekkere opener (8 min!) , vette gitaarsound (whitesnake?) morgen maar eens verder luisteren.

Topplaat! Vind ik dan

Lekker album. Die vito bratta scheurt er aardig op los in een Van Halen stijl en schijnt nogal bewondert te worden door Zakk Wylde.

Bratta heeft inderdaad een stijl die sterk aan die van Eddie doet denken. Maar het stoort mij geenszins moet ik zeggen. Bratta heeft zich na de split van White Lion helaas teruggetrokken uit de muziek business. Doodzonde want dat de beste man kan spelen staat als een paal boven water wat mij betreft!

Fijne plaat inderdaad. Ik vind wel dat er héél erg veel naar Blue Murder is gekeken. Tramps zang lijkt ook gewoon op die van Sykes daar waar het op Pride bijvoorbeeld een beetje zo'n Hollywood/ sleaze randje had.

Hm interessant die link met Blue Murder! Nog nooit eerder gehoord. Maar je hebt wel een punt. Het is geen geheim dat Tramp een groot Lizzy fan is. Dus hij zal Blue Murder ongetwijfeld hebben gekend ten tijde van het opnemen van dit album.

Die ongebruikelijke opener, dat vette gitaargeluid. Allemaal fraai enzo maar wel (op zijn minst) heel duidelijk geïnspireerd door Blue Murder danwel Whitesnake's 1987. Kwam net een paar jaar te laat. Freaks Of Nature werd Mike Tramps nieuwe poging om aansluiting te vinden bij de dan rijdende rocktreinen.

Mane Attraction is zeker een geweldige rockplaat maar kan net niet tippen aan Big Game. Dat komt voornamelijk doordat er veel minder balans is in de tracks. Als ik zeg dat er 5 (gebroken) liefdesliedjes op staan dan is dat voor mij too much....... Bv Love Don't Comes Easy (alleen die titel al..) daar kan ik niet zoveel mee, maar het toppunt is wel Till Death Do Us Part. Cliché is voor dit nummer uitgevonden zeg maar. Zo over de top en zoo mierzoet... yakkess. Daarentegen kan ik You'll All I need veel beter verdragen. Broken Heart is dan gelukkig wel weer een klasse compositie. Tot zover RTLboulevard
Lights And Thunder opent vreselijk goed natuurlijk. Een episch nummer over een ideale wereld. Leave Me Alone is een bijtend nummer met Van Halen-achtige (Mean Street) riff. Warsong is een brute anti oorlogs track met een rustige maar indrukwekkende tussenstuk, geweldig! Maar het beste werk van deze plaat is She's Got Everything! Het slepende/sleurende gitaarwerk van Vito maakt deze track zooo machtig sterk, compleet met een snerpende gitaarsolo. Slow-Swing Rock die je zelden hoort.
Mooi is ook de ode aan Stevie Ray Vaughan in het instrumentale Blue Monday. Iets wat je niet snel zou verwachten bij Vito Bratta wellicht.
En dan het zwanenzang nummer Farewell To You, alsof ze geweten zouden hebben dat dit dan het laatste album is van White Lion........ althans met Vito Bratta. En die is natuurlijk niet te vervangen.
White Lion (met Vito) heeft 4 studioalbums uitgebracht waarvan ik Pride de minste vind. Maar het ligt allemaal wel dicht op elkaar en dat geeft voor mij aan dat deze band van TopKlasse was. Met Mike Tramp als goede rockzanger met soms geëngageerde teksten en Vito Bratta als een heerlijke gitarist van absolute wereldklasse.