White Lion - Fight to Survive (1985)

Met gedeelde gevoelens heb ik deze eens een paar keren onder handen genomen, want de White Lion die ik me herinner (althans die hersencellen die nog werken) liet geen onvergetelijke indruk achter - kuch. Toch hoor ik op dit debuutalbum een redelijk rauwe hardrock met een zanger die me niet echt kan bekoren maar met redelijk standaard muziek en prima gitaarsolo's. Het is wel veel hetzelfde mid-tempo, ik hou nu op tijd en stond van een beetje meer vaart, en het prijsnummer is El Salvador. The Road tot Valhalla is de beruchte powerballad, dus voor mij geldt: rennen!

Het puike debuut van White Lion wat zich baseert op typische Amerikaanse geleeste hard rock. Het schuurt soms tegen het kitsche aan in bv Road To Valhalla. Daarnaast durft men ook geëngageerde nummers te schrijven zoals El Salvador en The Kid Of 1000 faces. Waar de populaire rockbands over partys en lekkere wijven zingen is dit toch een prettige uitzondering. De grote ster is natuurlijk de gitarist Vito Bratta. Hij laat zich voor het eerst goed van zich horen in het machtige titelnummer Fight To Survive. Hij is schatplichtig aan ons aller Edward Lodewijk Van halen, maar hij is zeker geen kloon. Hij heeft zeker een eigen stijl, het is vooral in zn solo's waar je EVH invloeden kan horen. Mike tramp werd in de begindagen ook wel eens vergeleken met David Lee Roth (Van Halen) waardoor White Lion als een 2e rangs kopietje van Van Halen werd gezien. Zeer onterecht vind ik zelf. Het eerste album gaf hiervoor eigenlijk al het bewijs, al zijn er minpuntjes te noemen in de productie en synthesizer gepiel in sommige nummers (bv In The City).
Kortom toffe Hardrock om niet te laten verstoffen, ook niet na 35 jaar.