Bilal - A Love Surreal (2013)

Back to Love weet mij vooralsnog niet te overtuigen; ik vind het eerder een matige comeback. De (acid)jazzachtige sfeer van het nummer past op zich wel prima bij Bilal z'n stem en die zal ook vast elders op het album te horen zijn, zie ook de samenwerking met Robert Glasper, maar je mag toch hopen dat het songmateriaal wel beter zal klinken de voornoemde track. Ik heb verder niet echt hoge verwachtingen...

Na een aantal luisterbeurten is mijn eerste indruk wederom erg sterk, maar niet zo overdonderend als Airtight's Revenge. Ik had ook geen verwachtingen dat dit album dat niveau zou evenaren, aangezien Airtight's Revenge één van mijn favoriete albums ooit is. Toch had ik ergens iets meer gehoopt. Qua muziek gaat Bilal wel verder in de stijl van de voorganger, maar het is toch iets softer en daardoor minder pakkend. Misschien dit album nog wat tijd nodig!

Geen soulgrootheid of John Coltrane (met deze albumtitel) is Bilals grote inspiratiebron voor zijn derde officiële langspeler, wel Salvador Dalí, de excentrieke surrealistische kunstschilder. Altijd gevaarlijk als muziek zich aan beeldende kunst gaat toetsen en ook Bilal komt hier niet zonder kleerscheuren uit.

Zijn eigen muzikale ‘surrealistische’ zoektocht leidt tot een grote hutsepot aan geluid. De mix van soul, funk, electronica en psychedelica creëert op zich een mooi geluid, in de trant van zijn Airtight’s Revenge, alleen gaat hij in zijn stap verder soms een stap te ver. Om de kunstzinnige kant te waarborgen lijkt het nodig de muziek vol te stouwen met uiteenlopende impressies en soundscapes, met een slepende verzameling stuurloze nummers tot gevolg. Klonk het niet zo scherp betrof het hier je reinste muzak. Bilal heeft op dit album meer in eigen handen gehad, maar houdt het daarmee niet altijd in de hand. Iemand om tijdig de rem in te drukken was wellicht een welbesteed loon geweest. Mogelijk geval van goeie zanger, beperkt producer/songwriter? Het album mist alleszins duidelijkheid, over wat het nu precies wil zijn.

Een beeldend artistieke visie naar geluid vertalen is niet evident, en eerlijk gezegd als concept op zich nogal bedenkelijk. Als dan ook de inhoudelijke invulling achterwege blijft heeft het album eigenlijk geen enkel been om op te staan.

Deze uitzitten was voor mij een hele klus (had er ergens een positieve recensie over gelezen) en is dus duidelijk niet mijn ding. Het geheel is te stroperig alsof ik in een gigantische honingpot ben gevallen om daarna nog eens gedraaid te worden in een gigantische suikerspin.