Bilal - A Love Surreal (2013)

Geen soulgrootheid of John Coltrane (met deze albumtitel) is Bilals grote inspiratiebron voor zijn derde officiële langspeler, wel Salvador Dalí, de excentrieke surrealistische kunstschilder. Altijd gevaarlijk als muziek zich aan beeldende kunst gaat toetsen en ook Bilal komt hier niet zonder kleerscheuren uit.

Zijn eigen muzikale ‘surrealistische’ zoektocht leidt tot een grote hutsepot aan geluid. De mix van soul, funk, electronica en psychedelica creëert op zich een mooi geluid, in de trant van zijn Airtight’s Revenge, alleen gaat hij in zijn stap verder soms een stap te ver. Om de kunstzinnige kant te waarborgen lijkt het nodig de muziek vol te stouwen met uiteenlopende impressies en soundscapes, met een slepende verzameling stuurloze nummers tot gevolg. Klonk het niet zo scherp betrof het hier je reinste muzak. Bilal heeft op dit album meer in eigen handen gehad, maar houdt het daarmee niet altijd in de hand. Iemand om tijdig de rem in te drukken was wellicht een welbesteed loon geweest. Mogelijk geval van goeie zanger, beperkt producer/songwriter? Het album mist alleszins duidelijkheid, over wat het nu precies wil zijn.

Een beeldend artistieke visie naar geluid vertalen is niet evident, en eerlijk gezegd als concept op zich nogal bedenkelijk. Als dan ook de inhoudelijke invulling achterwege blijft heeft het album eigenlijk geen enkel been om op te staan.