Tesla - Mechanical Resonance (1986)

Dit album is één groot hoogtepunt. Jeff Keith - de mannelijke versie van Janis Joplin of voor mijn part het sterk door blues beïnvloede broertje van Steven Tyler - is gezegend met een wel heel apart stemgeluid.

De combinatie met onder meer het Eddie Van Halen-achtige gitaarwerk leidt tot een zeer geslaagde rockplaat van het uit Sacramento, Californië (dus Amerikaans i.p.v. Canadees) afkomstige vijftal.

De bandleden van Tesla weten hun individuele kwaliteiten om te smeden tot iets wat bijzonder indrukwekkend genoemd mag worden.

Niets aan toe te voegen.
Tijdloos Rock album. Mijn smaak...een beetje aan het uitsterven, dus hij gaat vanavond maar weer eens in de cd speler.

Ik zag vandaag dat er nieuw werk in de winkels ligt...de goednieuws show zullen we maar zeggen.

Ik heb dit album maar weer eens uit de kast getrokken en eens te meer vraag ik me af waarom dit werkje in vredesnaam gezien wordt als hun klassieker. Bust a Nut is al een flink stuk beter en Psychotic Supper laat deze helemaal mijlenver achter zich.

Op zich is met het samenspel niets mis en Jeff Keith klinkt zoals hij altijd klinkt. Met de sound is ook weinig mis al klinken de drums wel weer iets te nadrukkelijk aanwezig. (Het is tenslotte 1986).

Wat me bij dit album het meest tegenstaat is het ontzettende dertien-in-een-dozijn niveau van de composities. Alle rock cliches trekken in parade voorbij en worden vervolgens mijlenver uitvergroot. Zelden veer je een keer op en denk je, he, dat is wel apart gedaan.

Mijn aanrader van deze band blijft toch het heerlijk gevarieerde en veel spannendere Psychotic Supper.

hmmm ja ik ben het eigenlijk wel met je eens. Bust A Nut is mijn favoriete plaat van Tesla, op korte afstand gevolgd door Psychotic Supper. Die albums zijn veel gevarieerder met sterkere composities dan deze Mechanical Resonance, wat niet wilzeggen dat ik dit een zwakke plaat vind. Alleen inderdaad, hier staan een aantal doorsnee rockers op, die het niveau van deze plaat wat omlaag halen.

Daar ben ik het helemaal akkoord mee, hoewel dit toch stadium rock van de bovenste plank blijft. Het blijft moeilijk stilzitten bij nummers als Cumin' Atcha Live of Modern Day Cowboy.

Klasse plaat!! Het nummer Cumin' atcha live had ik op een verzamel bandje staan. Ik was zó onder de indruk van dat nummer dat ik de cd ook moest hebben! Die gitaarsolo's in dat nummer zijn zo ongelooflijk gaaf, niet normaal!!! De rest van het album is ook heerlijk, al wordt het niveau van Cumin' nergens meer gehaald vind ik.
Hierna kwam hun absolute meesterwerk met The great radio controversy maar dit debuut mag ook zeker tot de klassiekers gerekend worden!

Toch eigenlijk wel een fantastische plaat! Blaast op dit moment door mijn boxen en die gasten produceren toch wel een lekker geluidje. Doet me ook heel erg denken aan Appetite for destruction van guns n roses. Zowel qua sound als de gitaarsolo's. En stiekem vind ik deze plaat misschien wel net zo goed als appetite.......

Cumin' Atcha Live en Changes zijn voor mij de enige echt uitschieters, de rest is middelmatig

IJzersterk debuut van Tesla. Mechanical Resonance is een plaat met een behoorlijk lange houdbaarheid.
Hoewel het predikaat "hair" de band best staat, lukt het de band vrij aardig om de clichés zoveel mogelijk te vermijden. Natuurlijk zijn tracks als EZ Come EZ Go en Cumin Atcha Live lekkere partykrakers. Maar in de vorm van Changes, Modern Day Cowboy en het geweldige Before My Eyes staat er toch ook een aantal verrassende nummers op. Je verwacht de standaard emotionele (semi)ballades, maar het zit net even anders in elkaar. En toch is het ook weer vertrouwd.
Zoals hierboven gememoreerd, zit het muzikaal ook helemaal snor. Keith haalt het uit zijn tenen en het gitaarwerk is om van te smullen.

En als ik met een pistool tegen het hoofd moest kiezen tussen Mechanical Resonance of Appetite For Destruction, zou ik luidkeels voor Mechanical Resonance kiezen. Hoe lief Appetite For Destruction mij verder ook is.

Zelfs ik als Thrasher/Thrashliefhebber kan dit enorm waarderen...zal wel o.a. met het mooie jaar 1986 te maken hebben toen Hardrock/Metalland 1 groot Walhalla was! ! ! Sla maar eens een Aardschok/Metalhammer uit dat jaar open, en je begrijpt wat ik bedoel. Het doet pijn aan de oren v/d goede platen en mega legendarische bands! Wat was het toch heerlijk om metal te zijn in de jaren 80...alhoewel Tesla eigenlijk geen metal is, hoorde het erbij destijds: Metallica, Flotsam...en Tesla...op de een of andere manier!

Ez come Ez go destijds helemaal grijsgedraaid op mijn walkman. Ja ouderwetse bandjes hadden we toen nog. Mooi was die tijd. Dit blijft een parel van een melodieuze hardrockplaat. Favorieten Ez come ez go en het supernummer Changes.

Puike hardrockplaat Love Me, Ez Come Ez Go en Modern Day Cowboy zijn goede nummers. Cumin' Atcha Live stond op V-Rock Vice City en daardoor deze plaat gekocht. 4*

Er zijn weinig drummers op MusicMeter. Maar ik moet wel even een pluim geven aan de drummer van Tesla. Echt heel strak gespeeld. Daar kan geen Guns 'n Roses of Motley Crue tegenop hoor...

Daar hoeft wat mij betreft niets stiekems aan te zijn. Ik wacht nog even met een cijfer tot ik 'm weer helemaal (terug)gehoord heb, anders was het een 4,0* à 4,5*.

Van de invasie van hard-rock bands uit the US eind jaren 80 vind ik Tesla de beste. Lekker sleazy, veel twin gitaar en een heel lekkere strot heeft die kerel. De eerste drie albums zijn uitstekend en kan de liefhebber blind aanschaffen. Modern day Cowboy en (times makin')Changes o.a. laten zien dat de band meer variatie in huis heeft dan "al die andere" op het speelveld.
Die zanger had wel mooi bij Slash in de band gepast eigenlijk qua stemgeluid, mochtie het nog zo kunnen, dan.

1986 was een geweldig metal jaar, ik ben Tesla na dit album uit het oog verloren maar Mechanical Resonance is een topper. Goede songs, goede zanger en een fijn gitaartandem.

Forever More van een paar jaar geleden is nog wel de moeite waard. Ach, net als de rest eigenlijk. Maar Mechanical Resonance is samen met Five Man Acoustical Jam wel het beste wat Tesla te bieden heeft.

In tegenstelling tot veel andere luisteraars hier vind ik bij de eerste drie worpen Tesla per album beter worden. Echter veel beter als cummin atcha live en Modern day cowboy vind je niet in dit genre. Alledrie platinum in US, maar geen single succes hier, dus dan weet je het wel. Verplichte kost voor GNR fans.

Little Suzie is een cover van Little Susie's On The Up gespeeld door één van de vreselijkste duo's uit de 80's: Ph.D (hitsingle: I won't let you down). Net even het origineel getubed. spijt, spijt en nog eens spijt.

Tesla is een band die destijds zeer onterecht in de sleaze/hairmetalhoek werd geduwd.
Tesla had veel meer te bieden dan alle Mötley's en Poison's bij elkaar.
Zeer solide en strak gespeelde (hard) rock met een hele goede zanger.

Dat laatste durf ik te betwisten. Hij heeft een erg karakteristiek stem geluid, dat zeker. Maar live had en heeft hij nog weleens moeite om de boel overeind te houden. Beetje een 'hit or miss' gevalletje. Denk ook dat dat inherent is aan dat karakteristieke. Het klinkt ook niet alsof hij heel makkelijk zingt. Dat hij er veel moeite voor moet doen om zo te klinken. Weet niet precies hoe ik het uit moet leggen. Maar dat het een goede band is staat buiten kijf wat mij betreft!

Ja, hartstikke te gekke plaat. Maar het is niet raar dat dit in de hair/sleazehoek gedrukt wordt hoor. Want dat is gewoon wat het is.

Ben ik het niet mee eens, tekstueel verschilde het met die sleaze/hairbands maar ook het uiterlijk vertoon was anders, geen make-up e.d.
Dat het een dikke vette lekkere plaat is natuurlijk wel waar

Onder de hair en sleaze kun je ook veel onderscheid maken. Zo is Cinderella weer heel iets anders dan Poison. Ofschoon die met Native Tongue ook wel eens wat serieuzer voor de dag kwamen.

Maar goed. Zelf deden ze er ook graag afstand van het labeltje. Hoewel ze gewoon samen met die hele LA scene op de planken stonden. Laten we het erop houden dat het een vette hardrockplaat is met veel ruimte voor gevoel.

Misschien was dit in 86 nog niet een ontzettende cliche plaat, maar dat is wel wat me opvalt als ik dit luister. Wat dat betreft ben ik het wel eens met user Tribal Gathering.
Ik vind een Saigon Kick beter dan dit, als je dan toch een beetje in dat hair metal genre zit.

Dat snap ik dan niet zo goed. Als het toen niet cliché was ( en dat was het inderdaad niet) dan verdienen ze toch hun dubbele woordwaarde?
Daarnaast, Saigon Kick is pas een 5tal jaar later, meeliftend op de rest. Ook een leuke band trouwens, daar niet van.

Er zijn van die albums die pas na meerdere luisterbeurten tot volle wasdom komen, om uit groeien tot ware meesterwerken. En er zijn albums die je gelijk van je stoel blazen, vanaf luisterbeurt nummer 1 diepe indruk achterlaten. Welnu het debuut van Tesla behoort voor mij tot die laatste categorie. Ik heb deze toendertijd helemaal grijs gedraaid en tot op de dag van vandaag kan ik ervan genieten!
De muziek laat zich het best omschrijven als Amerikaanse harde rock met hier en daar een southern/bluesy inslag.
Je krijgt bij sommige nummers het gevoel alsof ze spontaan ontstonden. Zeker de eerste 2 nummers klinken zo fris en jam-achtig. Op het werk staat geen enkel zwak nummer, sterker, de ene hoogtepunt volgt de ander op. Nadat de eerste 5 nummers je voorbij geraasd zijn volgt het eerste rustpuntje in de vorm van de geweldige Ballad We're No Good Together. Na de stamper Modern Day Cowboy volgt het wederom indrukwekkende semi ballad Changes met opgroeien tot volwassen man (vrouw) als thema. Daarna volgt het luchtige en pakkende Little Suzie wat hun succesvolle 2e single was. Cover Queen begint als een slow rocker met funky inslag maar halverwege vol gas doorramt. Afsluiter Right Before My Eyes is een mystiek geheimzinnige track die tot de laatste noot boeit.
Tesla bestond toen uit de 5 volgende bandleden; Jeff Keith met zn raspige stemgeluid als zanger, Tommy Skeoch en Frank Hannon op gitaar die elkaar prima aanvulden. Frank had meestal de lead maar soms ook met Tommy als twin-solo's op bv Cummin' Atcha Live! De bass werd meer dan uitstekend bespeelt door Brian Wheat wat samen met Frank de oprichter van de band was. Troy Luccketta op drums completeert deze fantastische band. Wat ook gezegd moet worden is dat het producer's duo Steve Thompson en Michael Barbiero zeer uitstekend werk afgeleverd hebben. Zij hebben een belangrijke bijdrage geleverd aan het spontane frisse geluid. Het is dan ook niet voor niets dat dit album op nr 4 staat in mijn top 10 lijstje.

Toen ik vanaf 1977 van scheurende gitaren ging houden, was hardrock de dominante stroming. Vanaf 1980 zorgde de New wave of British heavy metal voor een stroomversnelling, met de komst van speed- en thrashmetal vanaf 1983 werd het opnieuw intenser.
Ondertussen vond punk vanaf 1980 zijn versnelling in hardcore, waarvoor ik in Oor de bijnaam Motörpunk tegenkwam. Groepen uit deze hoek beïnvloedden op hun beurt Metallica en Slayer, terwijl grindcore een volgende kruisbestuiving tussen metal en punk werd. En o ja, death metal verscheen ten tonele! Steeds extremer, steeds meer grensverleggend. Ik groeide mee en vond het hartstikke interessant.

En toen... kwam er in 1986 een nieuwe groep die ouderwetse hardrock speelde. Ouderwets goed ook nog eens. Gewoon met de wortels in de blues, sterke melodieën en dat zonder muzikale extremen op te zoeken of te flirten met glam metal.
Tesla. Mechanical Resonance. Vijf jongens uit Sacramento, Californië. Meestal vrolijke, optimistische nummers met een zanger die over een gouden keeltje beschikte en twee gitaristen die niet alleen de pannen van het dak konden soleren, maar ook akoestisch tot juweeltjes in staat waren, getuige Little Suzi.
In het bericht hierboven staat een sterke analyse die mijn enthousiasme destijds verklaart. Sterker nog, ik voelde hier in 1986 het jongehondengevoel dat destijds ook bij Van Halens debuut aanwezig was.

Eén nummer was melancholisch van aard: Changes. Hoe mooi! Medio 2009 was er de kredietcrisis, waarover ik bij (toen nog) 2 Vandaag een reportage zag. De muziek eronder: dit Changes. Toepasselijker kon niet en het sfeervolle nummer paste naadloos bij de beelden en de economische en politieke analyse: "Changes - Time's making changes in my life. Rearranging - Can't seem to stop the hands of time".

Je kon Tesla afschrijven als retrohardrock, maar een ieder was het erover eens dat dit zó góéd was gedaan... Voor mij onweerstaanbaar, terwijl ik alle genrevernieuwingen met interesse volgde. Een groep als Tesla deed me evenwel beseffen dat de harde muziek van de jaren '70 zeker niet achterhaald was. Mechanical Resonance is fris en gedreven, nog altijd.