Tesla - Mechanical Resonance (1986)

Er zijn van die albums die pas na meerdere luisterbeurten tot volle wasdom komen, om uit groeien tot ware meesterwerken. En er zijn albums die je gelijk van je stoel blazen, vanaf luisterbeurt nummer 1 diepe indruk achterlaten. Welnu het debuut van Tesla behoort voor mij tot die laatste categorie. Ik heb deze toendertijd helemaal grijs gedraaid en tot op de dag van vandaag kan ik ervan genieten!
De muziek laat zich het best omschrijven als Amerikaanse harde rock met hier en daar een southern/bluesy inslag.
Je krijgt bij sommige nummers het gevoel alsof ze spontaan ontstonden. Zeker de eerste 2 nummers klinken zo fris en jam-achtig. Op het werk staat geen enkel zwak nummer, sterker, de ene hoogtepunt volgt de ander op. Nadat de eerste 5 nummers je voorbij geraasd zijn volgt het eerste rustpuntje in de vorm van de geweldige Ballad We're No Good Together. Na de stamper Modern Day Cowboy volgt het wederom indrukwekkende semi ballad Changes met opgroeien tot volwassen man (vrouw) als thema. Daarna volgt het luchtige en pakkende Little Suzie wat hun succesvolle 2e single was. Cover Queen begint als een slow rocker met funky inslag maar halverwege vol gas doorramt. Afsluiter Right Before My Eyes is een mystiek geheimzinnige track die tot de laatste noot boeit.
Tesla bestond toen uit de 5 volgende bandleden; Jeff Keith met zn raspige stemgeluid als zanger, Tommy Skeoch en Frank Hannon op gitaar die elkaar prima aanvulden. Frank had meestal de lead maar soms ook met Tommy als twin-solo's op bv Cummin' Atcha Live! De bass werd meer dan uitstekend bespeelt door Brian Wheat wat samen met Frank de oprichter van de band was. Troy Luccketta op drums completeert deze fantastische band. Wat ook gezegd moet worden is dat het producer's duo Steve Thompson en Michael Barbiero zeer uitstekend werk afgeleverd hebben. Zij hebben een belangrijke bijdrage geleverd aan het spontane frisse geluid. Het is dan ook niet voor niets dat dit album op nr 4 staat in mijn top 10 lijstje.

Toen ik vanaf 1977 van scheurende gitaren ging houden, was hardrock de dominante stroming. Vanaf 1980 zorgde de New wave of British heavy metal voor een stroomversnelling, met de komst van speed- en thrashmetal vanaf 1983 werd het opnieuw intenser.
Ondertussen vond punk vanaf 1980 zijn versnelling in hardcore, waarvoor ik in Oor de bijnaam Motörpunk tegenkwam. Groepen uit deze hoek beïnvloedden op hun beurt Metallica en Slayer, terwijl grindcore een volgende kruisbestuiving tussen metal en punk werd. En o ja, death metal verscheen ten tonele! Steeds extremer, steeds meer grensverleggend. Ik groeide mee en vond het hartstikke interessant.

En toen... kwam er in 1986 een nieuwe groep die ouderwetse hardrock speelde. Ouderwets goed ook nog eens. Gewoon met de wortels in de blues, sterke melodieën en dat zonder muzikale extremen op te zoeken of te flirten met glam metal.
Tesla. Mechanical Resonance. Vijf jongens uit Sacramento, Californië. Meestal vrolijke, optimistische nummers met een zanger die over een gouden keeltje beschikte en twee gitaristen die niet alleen de pannen van het dak konden soleren, maar ook akoestisch tot juweeltjes in staat waren, getuige Little Suzi.
In het bericht hierboven staat een sterke analyse die mijn enthousiasme destijds verklaart. Sterker nog, ik voelde hier in 1986 het jongehondengevoel dat destijds ook bij Van Halens debuut aanwezig was.

Eén nummer was melancholisch van aard: Changes. Hoe mooi! Medio 2009 was er de kredietcrisis, waarover ik bij (toen nog) 2 Vandaag een reportage zag. De muziek eronder: dit Changes. Toepasselijker kon niet en het sfeervolle nummer paste naadloos bij de beelden en de economische en politieke analyse: "Changes - Time's making changes in my life. Rearranging - Can't seem to stop the hands of time".

Je kon Tesla afschrijven als retrohardrock, maar een ieder was het erover eens dat dit zó góéd was gedaan... Voor mij onweerstaanbaar, terwijl ik alle genrevernieuwingen met interesse volgde. Een groep als Tesla deed me evenwel beseffen dat de harde muziek van de jaren '70 zeker niet achterhaald was. Mechanical Resonance is fris en gedreven, nog altijd.