Zeker ontoegankelijker dan de reguliere albums van sonic youth, maar daarom nog niet de moeite. De balans lijkt er wat uit. Alles is gevoed door woede, maar dat levert jammer genoeg geen sterke songs op. Niet te vergelijken met hun grotere werken uit het verleden, en ook niet met het latere, meer toegankelijke werk van Sonic Youth.
Het lijkt wel of Ranaldo en Moore na het softere solo werk nog eens authentiek wouden beuken, maar doorheen de noise vergeten ze hier wel sterke nummers te schrijven.