Tesla - Psychotic Supper (1991)

Goed album van Tesla, Psychotic Supper, hoewel ik 'm minder sterk vind dan Mechanical Resonance. Tesla is een Amerikaans vijftal, met als belangrijkste troef de Janis Joplin-achtige zang van Jeff Keith, die daarmee in de wereld van heavy rock toch wel 'een vreemde eend in de bijt' is. Het Eddie Van Halen-achtige gitaarwerk doet de rest. Ik vind lang niet alle songs op dit album sterk, dat was wel zo toen ik Mechanical Resonance beluisterde. Song & Emotion (ode aan Def Leppard-gitarist Steve Clark RIP), het bluesy What You Give, het epische Stir It Up of het krachtige Had Enough zijn niettemin allen hoogtepunten wat mij betreft.

Het is een vrij wisselvallig album. Song & Emotion is zo ongeveer het meest briljante stukje rockmuziek dat ik ooit gehoord heb en ook een nummer als What You Give is ijzersterk, maar daar tegenover staan ook nietszeggende nummers (draken) als het simpele Don't De-Rock Me, Change in the Weather of het slijmerige Can't Stop.

Can't stop is ook minst favoriete nummer, maar de rest van dit album vind ik erg goed.

Don't De-Rock me is ondanks zijn stomme titel een dijk van een nummer. Zelden heeft een nummer"het woord rock in de titel meer verdient als dit nummer. Vooral als midden in het nummer na een korte drumsolo (halve minuut) een gitaarduel volgt van ruim een minuut. Helemaal fantastisch.

Had enough is ook zo'n heerlijke rocker. Lekker zompige riff heeft dit nummer.

Time is de rockversie van Bowie's Fame.

What you give en Stir it up zijn twee akoestisch getinte hoogtepunten.

Ik ken de andere studio-albums van de band niet, dus kan de vergelijking niet maken, maar ik vind dit het beste pure hardrockalbum ooit.

Dit is inderdaad wel een sterk hardrockalbum, dat ben ik met je eens. Ik heb het album laatst weer eens onder het stof vandaan gehaald en werd weer positief verrast.

Ik vind de band wel wat weg hebben van Great White , ook een hardrockband optima forma, met een zanger die net als Jeff Keith van Tesla een vrij unieke sound heeft. Beide bands zijn m.i. absoluut ondergewaardeerd.

Prima album. Legt het alleen wel af tegen het debuut en z'n opvolger vind ik. Song & emotion, De-rock me, Stir it up, Edison's medicine, Freedom slaves en What you give zijn echter pareltjes die dat niveau moeiteloos halen. Daartegenover staan echter ook wat mindere nummers als Toke about, Can't stop en Government personel halen het album als geheel naar beneden. Wisselvalligheid troef dus op dit album. Niettemin luister ik 'm nog regelmatig.

De plaat begint niet echt goed. Ik sla de opener over en begin direct met Edison's Medicine...

Don't De_Rock Me is een beest van een metaltrack. Het intro van Call It What You Want lijkt wel op Simple Man van Lynyrd Skynyrd (rest vh nummer niet)...

Song & Emotion is wel een heel erg mooi nummer...

Goede release van deze hardrock-formatie. Ik vind hem niet minder dan The Great Radio Controversy. Mechanical Resonance is wel een klasse apart. Mindere nummers van dit album vind ik Had Enough, Can't Stop en Toke About It.
Tracks die er bovenuit steken: Stir it Up, Edison's Medicine, What You Give, Song & Emotion.

Ik las vandaag dat er een remaster van dit album uitgebracht gaat worden binnenkort. Als 2cd welteverstaan. Met op cd1 het originele album in geremasterde vorm en op cd2 een hoop onuitgebracht materiaal en wat live nummers. Ik vermoed tenminste dat het om onuitgebrachte nummers gaat want de titels zeiden me niks,

Beste album van het vijftal omdat hier wat meer muziekstijlen worden toegepast zodat het wat minder rechtoe recht aan is tov de vorige 2. Ook de speelduur kan sommige wat teveel worden. De ene noemt het wisselvallig de ander afwisselend. Ik beleef er toch veel plezier aan so don't de-rock me!

Ik beschouw de eerste 3 platen van Tesla als hun beste werk, the big three zogezegd. Hierna kwamen nog best goed werk uit maar het constante hoge niveau was wel verdwenen.
Bovendien is Psychotic Supper van de drie wel het meest gevarieerd. Van Snoeihard (Don't De-rock Me) tot zoet in de vorm van een van de mooiste rockballads allertijden (What You Give). Of geëngageerd met Freedom Slaves en Stir It Up naar het wonderschone in memorium track Song & Emotion (voor overleden Def Leppard gitarist Steve Clark). Maar ook "simpele" stampers als Had Enough en Edison's Medicine zijn niet te versmaden! Speciale vermelding voor het opzwepende rocknummer Can't Stop wat begint alsof het een "anthem" is maar toch gewoon een briljant liefdesliedje is. Er staan dus alleen maar goede tot supersterke composities op waarvan Change In The Weather inderdaad het minste is.
Kortom, een album die iedere hardrock liefhebber op zn minst in zijn afspeellijstje zou moeten hebben staan!

Don't de-rock me blijft de fan-favorite als in dat ik dan de fan ben
De heren voegen het woord dan ook bij de daad want er is een nieuwe single uit. Ik weet het, het wordt nooit meer hetzelfde als vruuger, maar laat ze maar lekker heen doen.

Laatst De-rock me ook weer eens voorbij horen komen in een playlist op Spotify. Was een klein beetje vergeten hoe geweldig dat nummer is. Heerlijk!

Dit album heb ik altijd beschouwd als Tesla's beste werk. Vandaag na bijna 10 jaar weer eens opgelegd en tot de conclusie gekomen dat ik er eigenlijk niet meer zoveel aan vind.

Tesla is natuurlijk vernoemd naar de uitvinder Nikola Tesla. Dat terwijl ze niks met zijn uitvindingen, technologie, wetenschap etc doen. Redelijk pretentieus eigenlijk om je rock bandje dan naar zo'n man te vernoemen. Echter heeft dit album wel 1 nummer over Tesla. Dit vind ik ook meteen het beste nummer. Het nummer is een mooi eerbetoon aan Tesla en laat ook goed zijn 'gevecht' met Edison zien. Vooral dat de titel al Tesla's deel "Man Out of Time" doorkrast en dan "Edison's Medicine" laat zien. Ook hoe dit te horen is in de muziek vind ik geniaal gedaan.

Naast dit nummer is "Song & Emotion" ook een geweldig nummer. Opgedragen aan de overleden Def Leppard gitarist Steve Clark. Het nummer is een kleine epic met een geweldige opbouw. Erg emotioneel gedaan.

Verder zijn alle nummers redelijk standaard hard rock. Ook de teksten zijn een stuk minder hoogstaand dan deze twee genoemde. Ironisch is het feit dat ze in de opener "Change in the Weather" juist roepen om verandering, terwijl ze vervolgens 11 simpele hard rockers erin gooien. Nee, die verandering komt zeker niet door Tesla. Daarvoor moet je bij Red Hot Chili Peppers, Faith No More, Ugly Kid Joe, Beck, of de wat technische Death en Dream Theater, of de grunge van Nirvana, Pearl Jam, Alice in Chains en Soundgarden etc zijn. Tesla is hierbij maar een standaard hard rock band.

Ok-ok, "Edison's Medicine" en "Song & Emotion" zijn de twee uitschieters. Ik moet toegeven dat ik "Call It What You Want" ook een fijn nummer vind. Maar naast deze 3 vind ik alles echt ondermaats. Erg simpel allemaal en nikszeggend. Ik heb zelfs de Japanse editie waar nog 3 bonus tracks op staan. Dit voegt ook helemaal niks toe...

Als laatste wil ik nog even meedelen dat ik de albumtitel Psychotic Supper gigantisch misleidend vind. Niks aan deze muziek is psychedelisch. Misschien alleen het einde van "Song & Emotion". Geen idee waarom ze voor deze titel kozen. Ook geen enkel nummer kaart dit aan. Weer een reden dat ik Tesla maar een pretentieuze band vind

Tjonge...

Tesla en pretentieus, nee, die zag ik eerlijk gezegd ook niet aankomen. Tesla (de band dus) vind ik juist het schoolvoorbeeld van het soort hardrockbands dat lak heeft aan trends en moeilijkdoenerij. Deze band ontleent zijn kwaliteiten juist aan een recht-door-zee aanpak, waardoor de muziek weliswaar vrij simpel in elkaar steekt, maar een meerwaarde krijgt door de som der delen: sterke vocalen, heerlijke gitaarlicks en -muren, en jazeker, een behoorlijk aantal goede songs.

Want niet alles op deze derde schijf is even sterk, maar minstens de helft van de songs kan zich meten met de eerste twee platen, die ze naar mijn mening nooit meer overtroffen hebben. Tja, misschien was de naamkeuze niet al te gelukkig, zeker als die nietsvermoedende luisteraars op het verkeerde been zet. Want behoudens enkele songs en enkele albumtitels (zie opnieuw: de eerste twee) heeft de muziek van Tesla weinig connecties met de briljante uitvinder. Maar moet dat per se? Ook een zekere Elon Musk ge/misbruikte de naam van Nikola Tesla. Heeft die dan wel pretenties? Oh, wacht...

Overigens is 'psychotisch' niet bepaald hetzelfde als 'psychedelisch'. Al sluit ik niet uit dat dat je van bepaalde drugs wel psychotisch kan worden...

De titel zette mij nooit op het verkeerde been hoor. Tesla was en bleef Tesla. Zelfs toen Guns n Roses met dat pretentieuze Chinese Democracy kwam, kwam Tesla gewoon met een oerdegelijke Teslaplaat.

Je moet er wel van houden natuurlijk.

O, en Ugly Kid Joe vernieuwend noemen, vind ik wel grappig. Waat zit hem dat dan in?

Valt wel mee toch. Bands als AC/DC, GNR, Skid Row, Cinderella hebben een zanger met hetzelfde soort rauwe stemgeluid.

Glimlachen om stukjes hierboven. De vergelijking met Janis Joplin snap ik wel, 'psychotic' wordt verward met 'psychedelic' en de inhoudelijke discussie of Psychotic Supper wisselvallig dan wel pretentieus is of juist heel goed.

Ik hoor bij de laatste groep. De groep doet waar ze goed in is: hard elektrisch rocken, met af en toe gas terug op akoestische gitaar. Gevarieerd, melodieus en eerlijk met af en toe flitsende sologitaren, zoals het duel in Don't De-Rock Me. Song & Emotion is inderdaad een ijzersterke ballade, waarin aan het slot een voormalige gitarist van Def Leppard het nirvana in wordt gemusiceerd.
Meer voorbeelden? Het akoestische Government Personel duurt nog geen minuut, waar ik het zeker twee minuten langer had willen horen en de engelachtige koortjes in Can't Stop zijn niet alleen verrassend maar ook effectief. In het fonetisch gespelde slotlied Toke About It klinkt opeens een Hammondorgel, bespeeld door gitarist Frank Hannon. Verder is het weer vliegend gitaarwerk in dit nummer.

Kortom, bij deze én andere nummers valt veel te genieten. Met z'n 68 minuten kan het bij sommige draaibeurten een lange zit zijn, maar begin dan eens halverwege en andere fraaie details vallen op.

Het gekraak en het zoeken naar de juiste golflengte beiden op de gitaar uitgevoerd vlak voor de solo in Edison's Medicine is erg goed gevonden en passend bij deze track.

Niet echt. Tijdens de opnames van het debuut was de naam City Kidd. De manager vond het een rot naam, en omdat ze elektrisch speelde werd Tesla de bandnaam. Niets pretentieus aan, behalve jouw commentaar.

Ik eet toch ook geen hoogdravende tosti's als ik ze maak met mijn Tesla tosti ijzer?