Hawkwind - Hawkwind (1970)

Oude band van Lemmy Kilmister van Motorhead, ik ken ze verder niet behalve de nummers Levitation en Motorhead. Die vind ik wel goed alleen ben ik bag dat ik een beetje simpel word van de zangstem.

Debuutalbum van deze spacerock überband.

Hier ligt de nadruk nogal op bluesrock maar in de lange tracks Be Yourself en Seeing It As You Really Are komt al een beetje de spacejam om de hoek kijken waar de band beroemd om zou worden.

Al om al een uiterst aangename en enthousiaste psy-rock plaat.

Ken alleen de eerste drie albums, plus het live-album Space-rituals. ben ze daarna uit het oog verloren. werd destijds ook wel Acid-rock of tripmuziek genoemd. (be there or be a square, staat in een van de teksten), verder ook veel verwijzingen naar hallucinerende versnaperingen.

Aangename muziek voor als je in de stemming bent, dus al niet helemaal Down to earth zal ik maar zeggen , en je wilt nog wat verder wegzweven.
Rest nog te zeggen dat de live-optredens met een schaarsgeklede danseres met grote borsten en de psychedelische lichtshows indrukkwekkende happenings waren.

Dankzij de docu over Lemmy, hoorde ik van deze band. Ik besloot het debuut maar eens aan een luisterbeurt te onderwerpen en ik moet zeggen dat het heerlijk wegluistert. Ik ga ook eens opzoeken of deze band nog steeds live optredens geeft, want dat schijn inderdaad, zoals hierboven omschreven staat, een hele happening te zijn.

Kende de band alleen van het nogal commerciële 'Silvermachine'. Dankzij 'Hurry on Sundown' sleept de band er een voldoende uit.

Wellicht is Space Ritual het proberen waard.
Wat mij betreft het enige essentiële Hawkwind album.

Dan zou je Mirror of Illusion toch ook leuk moeten vinden?
Heel trippy album voor de rest, voor mij speelt het goed weg op een zomerse avond, tussen licht en donker, maar dan speelt wel meer goed weg.

Ik heb destijds de cd versie gekocht met bonusnummers(ondertussen heb ik ook wel de LP), er staat een mooie cover op van Pink Floyd nl. Cymbaline, ook Kiss of the Velvet Whip vind ik prima.
Minpunt zou de wat vreemde zangstem van Dave Brock kunnen zijn, ikzelf heb daar geen probleem mee.

Space Ritual mag dan wel de hoogst aangeschreven Hawkwind-plaat zijn maar de 4 hierop volgende studio-platen zijn ook niet te verwaarlozen, allen hebben toch wel een eigen stijl.

Hurry On Sundown kende ik dus via deze heerlijke versie...

Het debuut van de band zit meer in de garagerock/psychedelische rock met voor die tijd erg aanwezige bluesrock-invloeden. De band kent geen virtuoze muzikanten dus bluesrock-liefhebbers zullen dit zeker geen bluesrock vinden, maar ik hoor toch duidelijk de invloeden. Dit geldt dan ook vooral en met name voor de opener en sluiter van de lp (dus 'Hurry Sundown' en 'Mirror of Illusion'), waar de invloed van het straatmuzikant-zijn van Dave Brock de boventoon voert.

Opgenomen met Dick Taylor van The Pretty Things is de productie erg professioneel en helder. En dat is voor psychedelische rock van rond 1970 al helemaal knap. De techniek was nog niet zodanig dat er met heel veel sporen opgenomen kon worden, en toch klinkt de plaat goed gebalanceerd en zijn alle afzonderlijke instrumenten, zo divers als saxofoon, harmonica en allerhande prehistorische electronica.

De echte spacerock, zoals we dat tegenwoordig zijn gaan noemen is uitgewerkt in de wat langere stukken die ook in elkaar overlopen. Eigenlijk is de sequence vanaf 'The Reason Is?' tot en met 'Seeing It as You Really Are' één onafgebroken muziekstuk, maar voor de lp is deze in afzonderlijke songs opgebroken.

Dit is de eerste en ook gelijk de laatste plaat waar stergitarist Huw Lloyd-Langton op meespeelt, totdat hij pas weer in 1979 terugkeert bij de band. Los van de ritmesectie die continu verandert, is de kern van de band hier Dave Brock, Nik Turner en Dik Mik die met name de sound van de eerste periode van de band hebben bepaald. Vaak worden de comebackplaat 'Levitation' en het debuut aan elkaar gelinkt, en dat komt waarschijnlijk door de aanwezigheid van gitarist Huw Lloyd-Langton. Verder vind ik 'Levitation' veel virtuozer en de debuutplaat soms nog wat zoekende.

Dar zoekende vind ik ook wel charmant, want op The Pink Floyd na zijn er niet veel bands die dit pad van de psychedelische rock benaderen. In de VS waren er wel The Allman Brothers Band en The Grateful Dead die lange jams speelden, maar die hadden toch een andere benadering en waren ook betere muzikanten.

Hawkwind weet dan weer een meer onaardse of buitenaardse sfeer neer te zetten. Vandaar ook dat het spacerock is gaan heten. En uiteraard het tekstuele component, de trippy liveshows en het druggebruik van zowel de band als de fans. Met deze plaat is daarom de spacerock ook wel geboren, maar het zou op de volgende platen van de band wat meer worden uitgewerkt. Simultaan werkten Pink Floyd, Gong en Grobschnitt (e.v.a.) aan de fundamenten van het genre.

Een debuutplaat om jaloers op te worden en niet voor niets eentje die een behoorlijke cultstatus heeft.