Cinderella - Still Climbing (1994)

Still Climbing ging een beetje aan mij voorbij destijds. Ondanks dat ik Cinderella altijd hoog heb zitten. Ze nemen een aparte positie in de hair/glam stroming. Veel blues en veel gevoel dat goed tot uiting komt door middel van allerlei traditionele Amerikaanse invloeden.

Ik verwachtte een vervolg op het ingetogen Heartbreak Station uit 1990. Dat album vloog, hoewel erg charmant, wat uit de bocht qua gebruik van blazers en andere toeters en bellen. Dat blijkt dus niet het geval op Still Climbing. Eigenlijk sluit het heel goed aan op Long Cold Winter. En dat is gezien het jaar waarin deze plaat verscheen dapper. Wellicht dat het materiaal al wat langer op de plank lag.

Still Climbing biedt dampende blues met de hoopvolle arm om de schouder. Een incidentele blazer duikt wel op ter ondersteuning maar meer dan dat is het niet. Een hammondorger ronkt ook zachtjes mee. Visioenen van in de woestijn van het Wilde Westen opgerichte stadjes waar de dampen van de pas geopende Jack Danielsflessen je tegemoetkomt doemen op voor het geestesoog. Af en toe rockt het wat harder zoals in het wervelende Freewheelin'. Geweldig nummer maar na het horen van het refrein ontkom ik niet aan de gedachte dat daar Keifer 'Free Willy' brult.

Blood From A Stone ontpopt zich als een favoriet. Heel typisch Cinderella. Goede melodie, meezingbaar maar niet te obligaat. Mooi is ook de ballade Through The Rain. Die haalt gemakkelijk het niveau van Don't Know What You Got en Nobody's Fool.

Ik kan niet anders zeggen dat ik erg tevreden ben met de tot voor kort mij onbekende vierde langspeler van Cinderella. Ondanks dat het verscheen in 1994, bleek Cinderella eigenwijs genoeg om wars van alle heersende trends gewoon te doen waar ze goed in zijn. Het publiek zal de neus er wel voor opgehaald hebben, maar Sill Climbing is ondanks dat de wortels diep in de hair/glam zitten allesbehalve een oubollig album.