Sarah Brightman - Dreamchaser (2013)

Ooit was ik een liefhebber van Sarah Brightman die als bijnaam The Angel of Music heeft. Waarschijnlijk voortkomend uit haar bijdrage aan The Phantom of the Opera.
Dat mevrouw kan zingen daar twijfel ik niet aan. Ik heb haar live gezien en dat klopt wel, ze weet er bovendien een waar spektakel van te maken.

Toch kwam er op haar laatste albums de klad in en werd ik haar een beetje beu. Elke keer van die covers.......

Maar toch zorgt dit verleden er voor dat ik nieuwsgierig was naar Dreamchaser dat met een hoop bombarie werd aangekondigd door het feit dat Sarah als particulier de ruimte in gaat.
Die moeten we natuurlijk onthouden want er kan bij een slotconclusie rekening mee worden gehouden

Angel was de eerste single en dus kennismaking met dit nieuwe album. Alles volgens beproefd recept. Precies wat je van haar kunt verwachten. Aardig nummer maar veel te veel van hetzelfde.

En sinds deze week is het album uitgekomen in Japan inclusief bonustrack Kaze No Toorimichi. De rest van de wereld zal moeten wachten tot april eer dit album uitkomt.
Het gekke is dat de tweede single geheel aan me voorbij is gegaan, ook wel een beetje door desinteresse.
En toen kwam het voorbij tijdens beluistering. Ik viel van mijn stoel. Dit is One Day Like This van Elbow. Een blik op de verdere tracklist leerde me dat er meer opvallende covers op staan: Lento E Largo van mijn favoriete klassieke album ooit (3e Symfonie van Henryk Gorecki), Breathe Me van Sia, Eperdu van Cocteau Twins, Venus and Mars van Paul McCartney & Wings en Glósóli van Sigur Rós.

Mijn mond viel er van open: ze durft wel. Voor de fans van Brightman zullen het ongetwijfeld onbekende nummers zijn waardoor alles 'nieuw' lijkt. Hoe dan ook zijn haar keuzes spannender dan die van Susan Boyle die in hetzelfde hoekje opereert.
Maar zijn de uitvoeringen ook spannend? U raadt het al: ik kan volmondig nee zeggen.
Alles krijgt dezelfde zouteloze saus waardoor enorme persoonlijke favorieten voor mijn gevoel vernacheld worden.
Natuurlijk doet ze niets anders dan voorheen maar nummers van Sigur Rós zijn gewoon heilig voor mij, daar moet je maar vanaf blijven of doe er iets heel bijzonders mee.
Sia's Breathe Me vind ik één van de meest emotionele nummers die ik ken en heeft meerwaarde gekregen door te figureren als slotnummer van mijn favoriete serie ooit (Six Feet Under). En hier is alle emotie eruit gehaald. Brightman doet braaf haar ding maar dat mag je zo'n nummer niet aandoen.
He zweverige van het Cocteau Twins nummer Éperdu is hier voor een deel weg maar gek genoeg stoor ik me aan deze versie dan weer wat minder.
Tja en dan de Gorecki vertolking van Lento e Largo from Symphony No.3, op.36........ zo'n nummer heeft iets goddelijks gezongen door Dawn Upshaw. Sarah komt niet eens in de buurt daarvan. Laat de fans maar Hallelujah kraaien, ik doe daar niet aan mee.
Voor wat betreft Ave Maria die ze al vaker vertolkt heeft: dit is een compossitie van Sally Herbert en Mike Hedges. Niet het standaard nummer dat altijd en overal wel ergens opduikt.

Probeer ik het geheel even los te zien van de originelen dan blijft er een album over zoals we ze al jaren kennen van Sarah Brightman. Eigenlijk niks nieuws ondeer de zon (of moet ik nu maan zeggen).
Het is en blijft mierzoet maar tegen soms jezelf volproppen met snoep is ook weer niet al te veel in te brengen. Af en toe mag dat wel.

En die eindconclusie met die opmerking over haar ruimtereis? Laat ik dat maar gewoon zitten.
Musicmeter is sowieso niet een podium voor artiesten als deze