Symphony X - The Damnation Game (1995)

Hier was het nog tamelijk oninteressante neoklassieke metal, Yngwie Malmsteen klonen nummer zoveel. 1½*

3*, eigenlijk enkel door 'The Edge of Forever', wat echt wel een goed Symphony X nummer is. De rest is inderdaad oninteressante neoklassieke metal.

De eerste 2 nummers zijn sterk, daarna wordt het moeilijk voor me om de aandacht er bij te houden. Goeie nummers, maar lang niet zo interessant als de latere albums.

Eigenlijk een heel aardig album. De eerste drie nummers zijn erg sterk, daarna wordt het op enkele momentjes na wat minder. Gelukkig komt er uiteindelijk nog A Winter's Dream Part I en II, twee nummers die weer op het niveau van de eerste drie zijn.

Verwacht geen knaller van een album zoals The Divine Wings, Twilight of V, maar ik zou hem absoluut niet overslaan.

Ik kan hier mijn commentaar van het debuut citeren: "De CD wordt niet echt spannend met deze zanger. De nummers klinken redelijk gedateerd en de hoogtepunten bestaan uit de instrumentale stukken met veel klassiek getint gesoleer. Ik moet hierbij constant aan Yngwie en Rainbow denken"

Prima album van een prima band in wording. De Malmsteen invloeden en vergelijkingen gelden hier nog volop maar toch weten ze er wel een eigen smoel aan te geven vind ik. A winter's dream, Te damnation game, Dressed to kill en The edge of forever zijn de prijsnummers wat mij betreft.

Symphony X stal mijn hart op een onrustige avond ergens in het najaar van 1996. Het is één van de bands geworden waar ik heel moeilijk objectief tegenaan kan kijken omdat het opwellende vocht de druk al opvoert in mijn traanbuizen wanneer Michael Romeo zijn instrument alleen al inplugt of wanneer Russell Allen enkel maar een harde boer laat. Ik probeer het ondanks die disclaimer toch maar weer eens.

The Damnation Game is productioneel niet top-notch. En het bevat neo-klassieke metal to the bone. Allemaal waar. Maar Symphony X heeft zoals Vielip stelt, reeds in 1995 inderdaad al lang en breed een eigen smoel. In de manier waarop de synths zijn verweven in het totaalgeluid, de hoekige, proggy ritmen en de algehele Shakespeareaanse uitstraling is de band uit duizenden te herkennen.

Michael Romeo is verwant aan Yngwie Malmsteen. Bach en Paganini klinken regelmatig door op de fretboard van de man. Toch denk ik dat Michael Romeo anders dan de extravagante Zweed meer focus in zijn gitaarsolo's heeft. De man weet een verhaal te vertellen in zijn solo's. Dat heb ik Malmsteen maar één keer in zijn leven horen doen. Hoe dan ook. De duels tussen Pinella en Romeo zijn om van te smullen.

De lijn van het debuut wordt naadloos voortgezet. Het enige verschil is de komst van de vocale grootmacht Russell Allen. Die veegt de vloer aan met het veel dunnere stemgeluid van Rod Tyler. Hij is overweldigend in het felle titelnummer en bijna breekbaar in de fantastische afsluiter A Winter's Dream. (Hier aangeduid als Prelude en The Ascension).

The Damnation Game is ondanks de budgettaire mankementen een uiterst sfeervolle metalplaat zoals eigenlijk elk Symphony X album dat wel is. In mijn beleving dan.

Goed album. Nog niet zo metal als de latere albums, maar nog meer in de prog. hoek, met soms symphonische invloeden. Russel zingt hier al de sterren van de hemel, en is een bepalende factor in het geluid van de band. Ik ben aan het proberen, in zover mogelijk, al hun albums op vinyl te verkrijgen. Deze is heruitgebracht in zo'n versie.

Een klein stukje beter dan het debuut, maar dat heeft dan ook echt vooral te maken met de zang van Russell Allen die tot de dag van vandaag echt een van mijn favoriete metalzangers ooit genoemd kan worden. Hij kan het album echter alsnog niet compleet redden, aangezien het allemaal nog net teveel 'net niet' is. Goede muzikanten, fantastische zang, maar het een echt duidelijke visie ontbreekt nog steeds. Toch horen we op Edge Of Forever en A Winter's Dream wel de blauwdruk voor goede Symphony X nummers voorbij komen, omdat hier wat meer subtiliteit in de songs wordt aangebracht. We zijn er nog niet, maar het is ook weer niet vervelend.

Voorlopige tussenstand:
1. The Damnation Game
2. Symphony X

Productioneel iets beter en Russell Allan is een uitstekende zanger, maar daar houdt het eigenlijk wel mee op, wat positieve punten betreft. Verder is dit namelijk een voortzetting van het debuutalbum. Ook The Damnation Game heeft eigenlijk geen interessante songs. De solo's klinken goed en er zit veel afwisseling in, maar dit is een band van ego's. Iedereen is vooral bezig zijn eigen kunsten te etaleren en de songs worden simpelweg vergeten. Prima achtergrondplaatje verder. Het klinkt niet vervelend en het leidt de aandacht niet af.


Tussenstand:
1. The Damnation Game
2. Symphony X

Laatst voor een zacht prijsje op vinyl bemachtigd. Had het album al heel lang niet gehoord. Toch wel een erg lekkere plaat! Het staat allemaal nog wat in de kinderschoenen. De goede bedoelingen en ideeën vliegen je om de oren. Maar soms 'lopen' bepaalde wisselingen in tempo of thema's niet helemaal lekker. Dat werd op latere albums tot in perfectie verzorgd. Maar net als Edwynn kan ik ook onmogelijk stil blijven zitten als Romeo zijn snaren beroerd. Die heerlijke sound hoor je in geen enkele andere band terug. Uit duizenden herkenbaar. Ja hij is fan van Malmsteen. Maar de man gooit er zijn sausje overheen en creëert daarmee een volledig unieke dan wel eigen sound. Ik ben er dol op. Net als op Allen zijn fantastische strot. De beste man kan elke stijl schijnbaar moeiteloos aan. Maar ook de overige bandleden zijn klasbakken. Zo vind ik de basloopjes van Lepond echt heerlijk. Nooit mega opvallend maar zeer smaakvol. En drummer Rullo vind ik ook een lekkere sound en stijl hebben. Het ligt een beetje voor de hand wellicht om mee te vergelijken maar ik vind hem niet zo gek veel onderdoen voor Portnoy. In deze stijl dan.

Ik ken het werk van Malmsteen niet of nauwelijks, dus kan dat niet als referentiekader gebruiken. Wat ik wel ken is het latere werk van deze band. En in dat licht is deze plaat niet zoveel beter dan het debuut. De productie vind ik iets beter maar nog niet super. Het klinkt wat afstandelijk en de instrumenten vloeien niet lekker in elkaar over. Het klinkt teveel als aparte tracks. Ik kan het niet goed uitleggen. Ook vind de toetsen erg lelijk klinken (vooral de electrische piano).

Songmatig schiet de band hier ook nog tekort. Ik hoor geen memorabele licks en hooks. En ik weet dat die wel gaan komen op later platen. In dat licht is deze plaat een opmaat naar platen die ik veel liever luister.