Symphony X - The Damnation Game (1995)

Een klein stukje beter dan het debuut, maar dat heeft dan ook echt vooral te maken met de zang van Russell Allen die tot de dag van vandaag echt een van mijn favoriete metalzangers ooit genoemd kan worden. Hij kan het album echter alsnog niet compleet redden, aangezien het allemaal nog net teveel 'net niet' is. Goede muzikanten, fantastische zang, maar het een echt duidelijke visie ontbreekt nog steeds. Toch horen we op Edge Of Forever en A Winter's Dream wel de blauwdruk voor goede Symphony X nummers voorbij komen, omdat hier wat meer subtiliteit in de songs wordt aangebracht. We zijn er nog niet, maar het is ook weer niet vervelend.

Voorlopige tussenstand:
1. The Damnation Game
2. Symphony X

Productioneel iets beter en Russell Allan is een uitstekende zanger, maar daar houdt het eigenlijk wel mee op, wat positieve punten betreft. Verder is dit namelijk een voortzetting van het debuutalbum. Ook The Damnation Game heeft eigenlijk geen interessante songs. De solo's klinken goed en er zit veel afwisseling in, maar dit is een band van ego's. Iedereen is vooral bezig zijn eigen kunsten te etaleren en de songs worden simpelweg vergeten. Prima achtergrondplaatje verder. Het klinkt niet vervelend en het leidt de aandacht niet af.


Tussenstand:
1. The Damnation Game
2. Symphony X