Hawkwind - Doremi Fasol Latido (1972)

The Space Ritual heb ik al vanaf 1973 in bezit. Van een groot aantal nummers van dit album vind ik de live uitvoering toch fraaier. Op dit album klinkt het wat kaler, met wat minder ziel. Iets wat je waarschijnlijk gek vindt als je alleen dit album kent.
Niet dat dit een slecht album is, integendeel, maar als je Hawkwind live gewend bent....
Van de bonusnummers vallen Urban Guerilla en Brainbox Pollution me niet mee. Maar bonusnummers neem ik nooit mee in mijn stem.
4* voor deze nummer 73 in de 100 Greatest Albums of 1972. Op 124 in de huidige Best Ever Album lijst over dat jaar.

Ben het eens dat een aantal nummers van dit album op Space Ritual mooier zijn en dat valt deels aan de mix van Doremi Fasol Latido te wijten, waardoor het sterkste songmateriaal op een Hawkwind-album soms wat wazig en onduidelijk overkomt en live beter uit de verf. Met een betere mix was het hun beste geweest. Mijn collectie reikt van het debuut t/m Warrior on the Edge of Time (welke nu mijn favoriet is) met nog wat (live)aanvullingen.

Als ik zou moeten kiezen welke platen van deze band mijn favoriet zijn, neig ik meer naar die latere platen, die ook qua productie wat genuanceerder zijn. Dit album en de voorganger raken mij toch nét even wat minder. Bands en artiesten als Monster Magnet en Steven Wilson vinden deze en de voorganger heel erg goed en van grote invloed, en dat zal allemaal wel.

Ik denk dat ik binnen de spacerock ook zoek naar een goede mix van goed musiceren en trippen. Zo kan ik ook niet de gehele Gong-Gnome-Trilogy waarderen. Dat gezegd hebbende overtuige 'Doremi Fasol Latido' me meer dan de voorganger, met name om het stevig doorhakken van de ritmesectie, wat het bijna een soort proto-housemuiek maakt. Het beukt behoorlijk in 4/4 voort.

Het meesterwerk 'Space Ritual' is ook een weergave van de tournee die de band naar aanleiding van deze plaat, dus dat maakt deze plaat een opstapje naar 'Space Ritual'. De combinatie van synth-pioniers DikMik en Dettmar maken ook dat het echte space-gevoel hier goed tot zijn rechtkomt.

De combinatie tussen akoestische gitaar en bizarre electronica waar de band op voorgaande plaat mee kwam aanzetten, wordt overigens middels 'Space is Deep' veel beter uitgewerkt en daarom kan dit nummer zich wel rekenen tot één van mijn favoriete songs van de band. Minder favoriet maar ook gaaf uitgewerkt is 'Down Through the Night', welke een rockende akoestische gitaar paart met freaky synths en geluidsmanipulaties.

De rockers 'Brainstorm' en 'Lord of Light' zijn waanzinnig en minder protopunk dan op 'X In Search of Space'. de zware baslijnen van Lemmy fungeren hier (net als later in Motörhead) eerder als gitaarriffs dan als basgitaar, waardoor de band hier toch een meer hardrock-geluid meekrijgt. De krachtige slagen van Simon House op de drums werken hier ook aan mee. Naast 'Brainstorm' staat hier nog een bonafide klassieker op, namelijk 'Time We Left This World Today' met in plaats van een couplet-refrein-structuur voornamelijk een call and response-structuur die ook hint naar de punk. Het nummer heeft één maatsoort en luttele akkoorden en moet het vooral hebben van de dynamiek en het met effecten bedolven solo's, zoals een wat onnozele en primitieve maar doeltreffende basgitaarsolo van Lemmy.

Kort gezegd: niet mijn favoriete Hawkwind-plaat, maar zeker wel één van hun betere. Het echt goede werk van de band moet nog komen, maar daarover later meer.

Ik moet echt in de stemming zijn om Hawkwind op de draaitafel te leggen. En dan heb ik zelf de voorkeur voor het vroege werk.

Eigenlijk leerde ik de band pas laat kennen. Op de evergreen 'Silver Machine' na natuurlijk.

Het was de covermedley van Star One die ervoor zorgde dat ik mij ook eens ging verdiepen in de rest van de zweverige discografie. Met niets anders dan het mantra 'You Shouldn't Do That' in mijn hoofd waagde ik mij toch aan Doremi Fasol Latido. En ik blijf zeer gecharmeerd van de uitgesponnen trips van 'Space Is Deep' en 'Time We Left This World Today'.

Later schafte ik nog 'Warrior On The Edge Of Time' en 'Space Ritual' aan. Daarmee vond ik het (voorlopig) genoeg. Maar ik laat me graag verrassen door nieuwe tips.

Wat me altijd bijblijft zijn de verhalen van een kennis uit de UK die deeluitmaakt van een rondreizend theatergezelschap dat Shakespeare op middelbare scholen brengt en om die reden vaak bij mijn echtgenote in het hotel verbleef. Hij is een oude hippie die in die dagen wel eens als roadie meegeweest met Hawkwind (zegtie) en had de meest wilde verhalen over het collectief en dan met name over Lemmy. Dit was nog ver voor dat ik de eerste Hawkwind cd kocht. Van hem hoorde ik ook voor het eerst de reden waarom Lemmy, Lemmy genoemd werd.

Dat terzijde.