Hawkwind - Doremi Fasol Latido (1972)

ik schaam mij dat ik nooit eerder naar deze band heb geluisterd. Eindelijk vandaag maar eens mee begonnen. Dit gaat later een cijfer krijgen.

Aardig album. Duidelijk waar een band als Acid Mothers Temple het vandaan haalt. Echter vind ik deze dan weer niet zo super goed als AMT.

Wel aardige psych. rock, goed voor de acid trip ofzo denk ik.

Brainstorm is toch wel hét prototype van een spacerocknummer. Erg goed album, misschien wel hun beste. 4/5

Is dit met Lemmy van Motörhead?

ja

Kan het zijn dat de nummers 7-11 door iemand anders dan Dave Brock gezongen zijn? Of ligt dat aan mij?

The Watcher en Brain Box Pollution is Lemmy Kilmister(al een tijdje Motörhead), Urban Guerilla en Ejection is Robert Calvert(al een tijdje dood) en Lord of Light is gewoon Brock.

Ok, dat vermoedde ik al. Bedankt voor de informatie.

Ondertussen mijn stem verhoogd naar 5!
Jammer dat de algemene stemmen maar op 3,5 uitkomen, dit album verdient zeker meer...

Inderdaad, Hawkwind is hier zo al niet echt bekend
En dan zijn er nog enkelen die het, omdat het ook progressive rock is, teveel vergelijken met Pink Floyd e.d..
En omdat het chaotischer klinkt geeft men het dan maar meteen een lage stem terwijl het qua beleving even sterk is.
Hawkwind heeft gewoon enkele luisterbeurten nodig om erin te komen in tegenstelling tot een album als Dark Side of the Moon.

Vreemd, Hawkwind klinkt in mijn ogen veel te chaotisch voor prog rock.


Typisch... Mensen denken meteen dat het lawaai is, maar als je beter luistert is het toch wel fantastisch?


Je neemt de woorden uit mijn mond.

Wat draai ik deze Doremi Fasol Latido nogsteeds grijs na al die maanden...
"The Watcher" lijkt mij wel een onderschat nummer. Mooi sfeertje heeft het, wat mij bij vlagen aan Black Sabbath doet denken, maar dat zei ik waarschijnlijk al (per vergissing) bij In Search Of Space.

Door jullie ava's denk ik steeds dat 1 van jullie in zich zelf zit te kletsen. .

Do Re Mi klinkt chaotisch en soms wat onstrak. Toch draagt het het allemaal bij aan de kosmische trip waaraan ruimteveer de Hawkwind je aan deel laat nemen.
Vooral bij beluistering van Space Is Deep heb ik onmiddellijk visioenen van zwarte gaten en quasars zonder dat ik daarbij enig opiaat heb genuttigd.

Veel te mooi om hem als enige te hebben


Inderdaad, en dat is toch het belangrijkste bij het naar muziek luisteren.
Je kan wel naar iets 'perfects' luisteren met het juiste toontje op het juiste moment en dan heb je het geweld van Hawkwind dat daar tegeningaat.
Maar als resultaat krijg je muziek die een gevoel opwekt wat een ander soort muziek toch niet gedaan krijgt.
Ze spelen meer op soort van gecontroleerde ingeving en mede doordat het natuurlijk sterke muzikanten zijn weten ze dat tot een goed einde te brengen.
Dat spelen op ingeving maakt hen ook live een heel interessante groep, je weet nooit helemaal wat er gaat komen en dat is ook goed weergegeven op Space Ritual.

Bij dit album, samen met het eerste en In Search of Space spelen ze het meest op ingeving. Bij Hall of the Mountain Grill is het al meer uitgelijnd.
Hetgeen wat ik bij dit album wat minder vind is het geluid, het mocht wat ruimer klinken, als ik het op surround afspeel is het goed maar anders klinkt het wat samengedrukt.
Daarom verkies ik voor de meeste nummers de Space Ritual versie ervan. Ook de 1999 party-versie van 'the Watcher' is heel goed.

Deze en Ïn Search Of Space zijn de enige Hawkwind albums die ik bezit. Het is erg psychedelisch allemaal. Dat zou zich kunnen lenen voor allerlei surroundeffecten maar ik hou ook erg van de wat 'gedateerde' sound. Ik hoef geen opgepoetste versies. En voor mij speelt beleving in veel gevallen sowieso een grotere rol dan instrumentbeheersing. Er moet wel een basis zijn, maar je hoeft geen virtuoos te zijn om een goeie plaat te maken. Ofschoon het ronkende baswerk van Lemmy best wel herkenbaar is.

Er zijn nog 2 versies van The Watcher op het eerste album van Motörhead en op On Parole van Motörhead, maar deze klinkt ingetogener en is minder snel en dat geeft de tekst wat meer kracht.
Soortgelijke nummers staan op het enige album van Sam Gopal 'escalator', de eerste gerecorde groep met Lemmy.
Black Sabbath heeft inderdaad ook wel die stijl, vooral op het eerste album en op Paranoid, bij Planet Caravan.

En het was Lemmy's eerste keer met de bass...
Begrijp me niet verkeerd, ik ben ook geen fan van overdreven aanpassingen aan de sound, de meeste nummers hier mogen het gewoon hebben om iets ruimtelijker te klinken en dat is beter bij Space Ritual, hoewel ik dit album in totaal veel meer heb afgespeeld, mede omdat ik Space Ritual lang niet kon vinden.

Nu staat hij weer op 1 in mijn rotatielijst... Kan het maar niet beu raken.

Wel merk ik dat ik de tweede helft van het album (8-11) nu misschien een heel klein beetje minder goed vindt, omdat die nummers meer gepolijst lijken.

Dat moet je me dan toch eens uitleggen...

Ik heb tussen twee haakjes het gevoel dat sinds ik hier iets gepost heb er hier al meer berichten verschijnen.
Goed zo, want Hawkwind lijkt mij nogsteeds erg ondergewaardeerd in Nederland/België. Ook het genre opzich. Nooit hoor ik in een muziek documentaire eens iets over Space rock. Het gaat altijd maar over psychedelische rock...
Gelukkig dat internet nog bestaat om goede bands als deze te ontdekken.

Er is niet veel aan uit te leggen, ik heb mijn eerste Hawkwind cd's allemaal bij dezelfde verkoper gevonden, maar Space Ritual had hij niet en tegenwoordig kan je ook al een Hawkwind album bij de mediamarkt vinden maar toen(kleine 10 jaar geleden)niet, ik weet zelfs niet of er toen al een mediamarkt was in Belgie, Free Record Shop was net zijn opmars aan het doen.
Bestellen heb ik lang niet gedaan want ik vertrouw dat niet zo en op je 16-17 heb je geen geld op commando, vooral als je de rest opmaakt aan cd's die wel te verkrijgen zijn van Judas Priest, Iron Maiden, Budgie enz.
En moeder had de volmacht over de rekening...

Ik had wel Space is Deep van Space Ritual via 'Kazaa' maar daar was het ook een vrij onbekende groep voor de rest en het internet had echt een ellendige traagheid.
Het album Space Ritual heb ik pas een jaar later gevonden bij de Metalmarket van Graspop Metal Meeting.
De laatste jaren zijn eigenlijk de hemel op aarde voor de muziekliefhebber. Je kan echt aan alles geraken.
Al had het wel een grotere charme om een tijdje te zoeken naar iets, vooral als je het dan vond.
Een album als Warrior on the Edge of Time ga je trouwens niet vlug vinden want dat is al sinds 1993(of rond die tijd) niet meer uitgebracht, heel vreemd want het zou een uithangbord moeten zijn voor de spacerock. Ik heb een versie van Rock Fever van begin jaren 2000 maar die zou niet legitiem zijn.
Ik hoop dat er ooit een prachtige versie van gaat uitkomen zoals de nieuwe Hawkwind remasters bij atomhenge records. Spijtig genoeg alles vanaf 1976 en niet 1975, anders zat hij erbij.
http://www.cherryred.co.uk/atomhenge/releases.php

Echt? Die ben ik voorlopig jammer genoeg nog niet tegengekomen daar...

Het eerste album met de nieuwe ritme-tandem Lemmy/Simon King, geldt terecht als een van de klassieke Hawkwind albums.
De hoes is al een kunstwerk op zich, de originele LP hoes, (die ook nog een poster + getekende binnenhoes bevatte), is spiegelend zilver (later vervangen door grijs) met zwart.
Het geluid is modderig; de LP werd gemixt door Dave Brock en Del Dettmar tijdens een LSD trip, wat niet echt een goed en verstandig idee was.
De LP begint met Brainstorm, een van de meest populaire nummers onder fans. Vooral de nieuwe ritme-sectie geeft hier zijn visitekaartje af. Een karakteristiek Hawkwind nummer; een riff die met hypnotiserend effect herhaald wordt, door het dreunende ritme, terwijl de synthesizers voor de spacey effecten zorgen, gitaar met veel effecten, waardoor een soort van geluidsmuur ontstaat. De zang is van Nik Turner, met zijn eïige stem.
Dan verandert de sfeer; een 12-snarige gitaar, ondersteund door een synthesizer die buitenaardse geluiden produceert, luiden het begin van Space is Deep in. Lemmy speelt hierop ook akoestische gitaar. Halverwege het nummer komt een overgang naar een jamachtig, sneller deel, om aan het einde weer over te gaan in 12-snarige gitaar. Een prachtig, sfeervol nummer, waarop Dave's karakteristieke stem goed tot zijn recht komt.
One Change is de afsluiter van kant een, een solonummer van Del Dettmar en karakteristiek voor hem, is dit een kort instrumentaal nummer met een vreemde melodie.
Kant 2 begint weer energiek met Lord of Light. Spacerock op z'n best; vervormde gitaar, weirde synthesizerklanken en een jamachtig middenstuk. Down through the Night is opnieuw een nummer met 12-snarige gitaar (in de beginjaren veel gebruikt, later helaas niet meer). De snaren worden geplukt, niet aangeslagen, en samen met de synthesizer zorgt dit voor veel sfeer in dit rustige nummer, waarin opnieuw een ruimtereis wordt bezongen.
Ja, Hawkwind is nou eenmaal escapisme, en dat komt ten volle tot uiting in Time We left, zowel qua tekst (de aarde is onbewoonbaar geworden door menselijk falen, tijd dat we deze wereld verlaten) als muziek. Want ook de muziek biedt een ontvluchting aan de harde werkelijkheid. De tekst wordt haast als een mantra gezongen, met zang van Dave Brock ('Time We left'), die 'antwoord' krijgt van Lemmy ('This World Today! '). Lemmy geeft halverwege zijn visitekaartje af met een aparte bassolo. Bassoli zijn niet ongebruikelijk, maar niet eerder was een basgitaar op deze manier bespeeld. Lemmy was van oorsprong gitarist, en speelt hier eigenlijk een gitaarsolo op de bas. Deze solo liet de bas als een heel ander instrument dan gebruikelijk horen en deed heel wat mensen besluiten basgitaar te gaan spelen (ik was er een van, maar Alan Davey de latere Hawkwind bassist is een beroemder voorbeeld). Het nummer is prachtig opgebouwd, met verschillende lagen, om steeds terug te keren naar het hoofdmotief.
The Watcher tenslotte is een stukje paranoia van Lemmy, die dit nummer zingt en ook gitaar erop speelt. Lemmy's stem is hier nog vrij beschaafd vergeleken met later. De beklemmende sfeer past goed bij de tekst; vanuit de ruimte houdt iets of iemand (dat wordt in het midden gelaten) de aarde in de gaten en komt tot de conclusie dat de aarde verpest is door menselijke hebzucht, terwijl de mens de kans had er verstandig mee om te springen en dat de mens zichzelf daarmee overbodig heeft gemaakt.
De hippie-achtige bewoordingen mogen dan ietwat gedateerd overkomen, de boodschap is nog altijd actueel.

Mooi geschreven Hawkhead! Ik krijg gelijk de neiging de plaat op te zetten.

Dank je wel, Edwynn!

Ik ook TOEVALLIG weer eens!

Prachtig geschreven hoor!

En ook jij bedankt, _Lynn_! Leuk om te horen, want ik heb nog nooit zoiets geschreven.

Mag je best vaker doen.. Ik vind Hawkwinds muziek zelf erg moeilijk om over te schrijven.

Wel heel jammer dat dit album een niet wat hogere rating krijgt hier.
Het laatste bericht is van maar liefst 10 jaar!! geleden.
Echt laag is het niet, maar ik denk dat nogal wat mensen afgaan op de eerste luisterbeurt en dit is echt een groeialbum op dat vlak.
De mix is niet optimaal. Bij 1 van de voorgaande berichten is de reden te lezen.
Het is wat chaos en intimiteit door elkaar. Maar ergens spreekt me dat nu net aan, zeker bij dit soort muziek.
De modernere muziek is vaak wat te veel gemixt, ook al omdat het makkelijk is met de hedendaagse technologie. En daardoor gaat het wat te 'vlak' klinken vind ik.
Dat is hier niet het geval, het is duidelijk waar men met dit album naartoe wil en dat is 1 grote trip.
Op z'n minst een tijdje weg zijn van planeet aarde.
Na een aantal luisterbeurten valt elke toon op z'n plaats en gaat het in plaats van chaos een remedie tegen chaos worden.
Nog eens benadrukken wat een prachtige tekst "Space is Deep" wel niet heeft trouwens.

Hawkwind is toch een beetje een niche dingetje. Je kunt niet zeggen dat er heel uitdagend gemusiceerd wordt. Tevens zullen gastjes en gastinnetjes die graag naar dingen luistern die 'blijven hangen' niet veel van hun gading vinden bij Hawkwind.
Do Re Mi is denk mijn favoriete Hawkwind. Daarbij moet ik zeggen dat ik naast In Search Of Space enkel nog Warrior On The Edge Of Time en Space Rituals erbij in huis heb gehaald. Voor mij is dat meer dan voldoende.

De gedachte dat ik die bizarre discografie moet doorploegen die op zjn Zappiaans uitdijt zoals onze eigen kosmos, zorgt ervoor dat het zweet bij me uitbreekt.

Space Ritual vind ik het beste wat Hawkwind heeft geproduceerd, dat is een uitstekende aankoop. Doe jezelf een plezier en houd het bij deze vier albums, het overgrote gedeelte van de gigantische Hawkwind discografie bestaat uit middelmatig tot erg slaapverwekkende spacerock. Maar hey, dat is ook maar een mening.

Ik ben het helemaal eens met collega Ron S.
Dit is het beste album van Hawkwind, met de duistere, beklemmende sfeer. Het verveelt niet, en zal me altijd blijven boeien. Een topper.