Low - The Curtain Hits the Cast (1996)
mijn stem
108 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Vernon Yard
-
Anon (4:18)
-
The Plan (3:40)
-
Over the Ocean (3:47)
-
Mom Says (5:19)
-
Coattails (6:51)
-
Standby (5:09)
-
Laugh (9:04)
-
Lust (4:04)
-
Stars Gone Out (4:26)
-
Prisoner * (3:48)
-
Same (2:05)
-
Do You Know How to Waltz? (14:37)
-
Dark (0:53)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
1:04:13
(1:08:01)
0
geplaatst: 24 maart 2008, 22:25 uur
Mom says
A farm's the best place
To come home
But I don't know
I don't know
Mom says
We ruined her body
Kan een verstoorde moeder-kind-relatie nog treffender worden beschreven? Nee, het is geen vrolijke boel op deze plaat en de muziek sluit precies aan bij van vertwijfeling bolstaande tekst, die hierboven wordt aangehaald. De teksten worden gezongen door het echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker en hun stemmen vullen elkaar op een schitterende wijze aan.
De muziek is traag, ingetogen, verstild en zwaarmoedig. Ontdaan van alle poepas en franje. Enkel een simpele baslijn en een zachtjes tikkende drum begeleiden Sparhawks gitaar, die geregeld stiltes laat vallen; je kunt de noten gewoon tellen. En ook die stiltes zijn briljant en dragen bij aan het geheel. Ondanks het minimale en ingetogen gitaarspel, klinkt dit bij vlagen enorm intens. Absoluut vermeldenswaardig is de gitaarmuur in Do You Know How To Waltz, dit geluid zuigt de luisteraar helemaal mee in een droomwereld. Maar ook Coatttails, Standby en Laugh bevatten een geweldige ingetogen gitaareruptie.
Less is more. Dit principe wordt hier tot in de perfectie toegepast. En traagheid wordt door velen als iets negatiefs gezien, maar dit kan gewoon niet uptempo gespeeld worden. Dit slome minimalisme zet zo'n briljante sfeer neer. De leidjes mogen na een eerste luisterbeurt wat vlakjes klinken, als de schitterende melodieën en gitaarpartijen zich eenmaal aan je geopenbaard hebben, is elke luisterbeurt van The Curtain Hits The Cast een dromerige trip.
A farm's the best place
To come home
But I don't know
I don't know
Mom says
We ruined her body
Kan een verstoorde moeder-kind-relatie nog treffender worden beschreven? Nee, het is geen vrolijke boel op deze plaat en de muziek sluit precies aan bij van vertwijfeling bolstaande tekst, die hierboven wordt aangehaald. De teksten worden gezongen door het echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker en hun stemmen vullen elkaar op een schitterende wijze aan.
De muziek is traag, ingetogen, verstild en zwaarmoedig. Ontdaan van alle poepas en franje. Enkel een simpele baslijn en een zachtjes tikkende drum begeleiden Sparhawks gitaar, die geregeld stiltes laat vallen; je kunt de noten gewoon tellen. En ook die stiltes zijn briljant en dragen bij aan het geheel. Ondanks het minimale en ingetogen gitaarspel, klinkt dit bij vlagen enorm intens. Absoluut vermeldenswaardig is de gitaarmuur in Do You Know How To Waltz, dit geluid zuigt de luisteraar helemaal mee in een droomwereld. Maar ook Coatttails, Standby en Laugh bevatten een geweldige ingetogen gitaareruptie.
Less is more. Dit principe wordt hier tot in de perfectie toegepast. En traagheid wordt door velen als iets negatiefs gezien, maar dit kan gewoon niet uptempo gespeeld worden. Dit slome minimalisme zet zo'n briljante sfeer neer. De leidjes mogen na een eerste luisterbeurt wat vlakjes klinken, als de schitterende melodieën en gitaarpartijen zich eenmaal aan je geopenbaard hebben, is elke luisterbeurt van The Curtain Hits The Cast een dromerige trip.
0
geplaatst: 13 juli 2009, 00:50 uur
Low is Low. Low is soms wat te slow en soms maar zowzow, maar op deze CD zijn ze vooral wow.
En dat heeft te maken met randjes. Soms mis ik de randjes bij Low. De eerste CD is bijvoorbeeld prachtig melancholisch en heeft enkele topnummers, maar het sterft weg in herhaling. Dít album is in de kern van een gelijkaardige (top)kwaliteit als de eerste, maar het heeft een randje shoegaze, een randje zwaarmoedigheid, een randje lef.
Do You Know How To Waltz? is zo ontzettend bijzonder. Centrifugale shoegaze met de handrem erop. Het heeft dezelfde zuigkracht als die sonische straaljagershoegaze uit het begin van de jaren '90, maar is subtieler, hypnotiserender, het grijpt me op één of andere manier totaal bij de keel.
Maar het zwaartepunt ligt niet alleen dáár. Het hele album is doorvlochten met melancholie, zwaarmoedigheid en prachtige composities - met name in de eerste drie tracks worden deze ingrediënten geweldig samengebald tot korte bezwerende nummers.
De extra ingrediënten en de soms wat kortere nummers t.o.v. hun eerste zorgen overigens niet dat Low iets van hun minimalistische sfeer inboet. Nog steeds geldt: in die beschränkung zeigt sich der meister. Maar het proces van componeren en weglaten heeft Low nergens zo perfect gedemonstreerd als op deze CD uit 1996.
Yep, dit vind ik nog steeds de beste Low.
En dat heeft te maken met randjes. Soms mis ik de randjes bij Low. De eerste CD is bijvoorbeeld prachtig melancholisch en heeft enkele topnummers, maar het sterft weg in herhaling. Dít album is in de kern van een gelijkaardige (top)kwaliteit als de eerste, maar het heeft een randje shoegaze, een randje zwaarmoedigheid, een randje lef.
Do You Know How To Waltz? is zo ontzettend bijzonder. Centrifugale shoegaze met de handrem erop. Het heeft dezelfde zuigkracht als die sonische straaljagershoegaze uit het begin van de jaren '90, maar is subtieler, hypnotiserender, het grijpt me op één of andere manier totaal bij de keel.
Maar het zwaartepunt ligt niet alleen dáár. Het hele album is doorvlochten met melancholie, zwaarmoedigheid en prachtige composities - met name in de eerste drie tracks worden deze ingrediënten geweldig samengebald tot korte bezwerende nummers.
De extra ingrediënten en de soms wat kortere nummers t.o.v. hun eerste zorgen overigens niet dat Low iets van hun minimalistische sfeer inboet. Nog steeds geldt: in die beschränkung zeigt sich der meister. Maar het proces van componeren en weglaten heeft Low nergens zo perfect gedemonstreerd als op deze CD uit 1996.
Yep, dit vind ik nog steeds de beste Low.
* denotes required fields.
* denotes required fields.