Hawkwind - Quark Strangeness and Charm (1977)

Schande, eigenlijk, dat zo'n klassieker maar 11 stemmen heeft. Dit album werd indertijd zeer goed ontvangen, zelfs door punk gezinde bladen als de New Musical Express.
Het album laat dan ook een vernieuwde, gemoderniseerde Hawkwind horen, met futuristische, nog steeds actuele thema's. Zo gaan klassiekers Spirit of the Age en Damnation Alley over respectievelijk het klonen van mensen en een post-nuleaire oorlog wereld en gaat Hassan I Sahba, in tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt ,(vanwege het refrein), niet over hashish, maar over de invloed van het Midden-Oosten via (het machtsmiddel) olie op de Westerse wereld. In Quark, Strangeness and Charm wordt op een humoristische (lees: Calvert) manier de spot gedreven met Albert Einstein.
Al met al één van de 'klassieke' Hawkwind albums.

Ik had hier meer stemmen verwacht , inderdaad een schande Hawkhead!


Robert/Bob ''Captain'' Calvert is een indrukwekkende frontman. De man die één van de bekendste hawksongs schreef (Silver Machine ) Heeft ook mijn 2 favoriete hawknummers geschreven die toevallig op dit album staan, namelijk:

- Quark, Strangeness and Charm

- Spirit of the Age

Met name Spirit of the Age is echt een meesterwerk als je er even de tijd voor neemt. Voor mij is het dé definitie van space-rock. Als iemand meer muziek weet dat op Spirit of the Age lijkt qua tekst hoor ik dat graag!

there is no choice
between us
if you had ever seen us
you'd rejoice
in your uniqueness
and consider every weakness
something special
of your own

5,0

Bij sommige zal het kwartje waarschijnlijk wel even moeten vallen. Maar daarna raap je hem ook zo snel mogelijk op om nooit meer kwijt te raken.

Nou het aantal stemmen is verdubbeld t.o.v. het eerste bericht, alleen die berichtgeving staat al haast 10 jaar stil bij dit album.

Quark, Strangeness and Charm - 2CD

Deze versie heb ik in huis gehaald omdat het mij het meest interessante post-Lemmy album leek.
Zal ook wel niet voor niets een expanded uitgave zijn, ben wel benieuwd naar die lange versies op disc 2, maar verdiep me eerst even in het origineel. Ik kan al die extra tracks wel invoeren maar dan gaan de aangevinkte favorieten vermoedelijk verloren, en daar is al zo lang over gedaan.

Deze plaat is, ondanks de wat minder power, toch een erg aangename plaat. Hier is de samenwerking tussen Brock en Calvert nog intact. Samen met Simon House (viool, toetsen) wordt toch een erg goede plaat afgeleverd. De ritmesectie (drummer Simon King en bassist Adrian Shaw) staan hun mannetje en houden boel goed bij elkaar.

De spacerock met space-poems werkt bij mij altijd wonderwel. Minder gekke jams en geluidserupties, maar gewoon goede songs met een erg virtuoze Simon House. Veel van de songs op deze plaat zijn trouwens wel Hawkwind-klassiekers te noemen.

Een erg goede plaat. Dat dub-stuk in Damnation Alley moet toch ook een hele generatie artiesten hebben beïnvloed? Voor zover ik weet is dit de eerste psy-dub-song uit de muzikale geschiedenis.

Aangenaam verrast door dit veelzijdige album. Ik kan me inderdaad goed voorstellen, dat de punkscene deze plaat goed ontving. Sommige nummers zouden zou op een elpee van de destijds beruchte punkband The Stranglers kunnen staan. Enfin, na het beluisteren meteen op vinyl aangeschaft, met originele binnenhoezen. Een echte aanwinst, al moet je er in eerste instantie goed voor gaan zitten. Na tweemaal luisteren ben je verkocht: 4,5 sterren.

Nou, ik dacht dat dit vooral gold (en geldt) voor "25 Years On", van Hawklords (kortstondige Hawkwind-afsplitsing). Anyway, The Stranglers is toch nooit een punkband geweest. Al is het maar omdat ze dit zelf altijd hebben ontkend.

Dubstuk? Zit er een dubstuk in en zo ja waar? Misschien mis ik iets, maar ik hoor het niet...
Anyway, ik had ooit de elpee, gekocht toen het album uitkwam. Daar zat ook een strook met 6 (meen ik) dia's bij van een Hawkwind optreden, mét danseres Stacia. Een vriend - ook fan van Hawkwind - zeurde zó om die dia's dat ik ze hem maar gegeven heb... En nee, ze stond er niet met blote borsten op (anders had ik ze zeker zelf gehouden - haha).

Overigens vind ik dit het meest iconische Hawkwind-album. "Hall Of The Mountain Grill" is misschien beter, met een neuslengte verschil. Wég zijn de drone-rijke jams waarin de gitaren domineren. Puntgave songs is het devies. Hoogtepunten zijn ook voor mij "Spirit Of The Age" en "Damnation Alley". Het heerlijk zweverige "Fable Of A Failed Race" (dat iig. mij herinnert aan "Space Is Deep" op Doremi Fasol Latido) sloot destijds kant 1 perfect af. Ik weet nog dat ik wel moest wennen aan de zang van Bob Calvert (haha). Maar dat was ik gelukkig snel kwijt.

Het titelnummer is lekker, maar een beetje flauw wat de tekst betreft. Héb je iets tegen de man, of zo? Enfin. "Hassan I Sahba" is vooral sterk in het 2e deel van het nummer.
Ach, 't is heerlijk om deze - inderdaad afwisselende - plaat weer eens te draaien. Nu als dubbelcd.
De extra nummers zijn goed tot zeer goed, tenminste, vooral als je van lange jams houdt én van "Damnation Alley" en "Spirit Of The Age". Heerlijk, kortom. Vanmiddag cd2 opzetten.
Overigens, die dubbelcd is reeds in 2009 uitgebracht. Misschien een idee om de extra nummers hierboven erbij te zetten?

Ben vanavond aan het thuiswerken. Voordeel: muziek kan aan.

Ik koos voor Radio Caroline, waar zojuist van dit album Spirit of the Age voorbijkomt. Mij onbekend, maar smaakt naar meer. Wordt vervolgd!

Er verschijnt zo veel nieuwe muziek die interessant is, maar ik ontdek ook steeds meer antiek werk dat me pakt. Zoals deze elpee! Inmiddels heb ik Quark Strangeness and Charm een paar keer beluisterd, onder andere zojuist op een natte snelweg. Heerlijke muziek voor onderweg, want Hawkwind knalt door.

Ik ken de groep op een enkel nummer na niet. Bij die uitzonderingen hoort de eerste versie van Motörhead (1975), toen Lemmy Kilmister nog lid van Hawkwind was. Toen ik vorige week Spirit of the Age hoorde, leek het wel of de Buzzcocks of Magazine hoorde. Of beter: de oudere broer van die pionier-punkgroepen. De vocalen, het uptempo werk, het heeft de nodige overeenkomsten.

De zanglijnen - is dat Dave Brock? - hebben met hun "gezwabber" wel iets weg van David Bowie en Bryan Ferry ten tijde van de glamrockdagen. Denk Jean Genie en Virginia Plane. Maar Hawkwind houdt de voet op het gaspedaal en tegelijkertijd is het nét wat zweveriger dankzij orgel, Moog, andere toetsen en viool. Vergelijk ook eens I Believe van de Buzzcocks met bijvoorbeeld Damnation Alley; de gelijkenissen zijn duidelijk. Slechts in Fable of a Failed Race wordt in een lagere versnelling gereden.

Enigszins een buitenbeentje op dit album is het titelnummer, dat op de pubrock van Dr. Feelgood en Graham Parker & The Rumour lijkt. Hassan I Sabbah is het bekendste nummer van de elpee, eentje dat ik weleens eerder hoorde. Maar niet mijn favoriet.
Dan trok ook de hoes mijn aandacht: ik herken de stijl van UFO's Lights Out uit hetzelfde 1977. Dat blijkt geen toeval, ze komen beide uit de studio van Hipgnosis.

Kortom, deze hippierockband heeft me afgelopen week, 49 jaar nadat de plaat verscheen, ontzettend verrast met alle energie en sterke nummers. Zijn er MuMensen die net als ik de overeenkomsten met pubrock en de genoemde punkpioniers horen? Roxy6, is Hawkwind ooit op jouw radar verschenen?

Hawkwind ken ik enkel al erg lang van naam en ik wist wel dat hun muziek in de Rockhoek zit.
Maar ik ken er geen nummers van. Intrigerende hoesfoto hierboven overigens…

Leuk dat je zo op 'oude' diamanten stuit...

ik keek even en zag 38 reguliere albums…. wanneer je research gaat doen RJ, dan ben je wel even bezig…. Stone- en Spacerock las ik ook ergens. Op een rustig moment leg ik ook mijn oor eens te luisteren.

Ja, de hele discografie van deze druggies is wat erg veel en in lange spacerocknummers (trippen, wow, te gek weet je!) heb ik ook geen zin. Maar hier zijn de nummers compact, helemaal lekker!

Deze afgelopen jaar ook pas 'ontdekt', terwijl ik al decennia een aantal Hawkwind-platen bezit. Ken je Levitation? Met Ginger Baker op drums, fijn gitaarwerk van Huw Lloyd-Langton. Voorganger Live '79 mag er ook zijn, lekker energiek.

Leuk, ga ik die checken!

Ik gok dat je 'X in Search of Space' als geheel album (de oorspronkelijke 6 tracks) wel zou kunnen waarderen. De eerste track moet je even doorheen, maar die hoort er gewoon bij. Dat geldt trouwens ook een beetje voor track 5....

Ik hoor graag of ik gelijk heb.

Dank voor de tip, ga ik ZEKER doen!

Hawkwind speelde in september 1977 bij Marc Bolans tv-show 'Marc' titelnummer Quark Strangeness and Charm met introductie en groet van Bolan.

Zanger bij Hawkwind in deze fase was Robert Calvert, zo weet ik inmiddels. Ik schreef het al hierboven: zijn stem en zanglijnen hebben overeenkomsten met die van Howard Devoto (Magazine, ex-Buzzcocks), Pete Shelley (Buzzcocks), Bryan Ferry en David Bowie. Het is daarom dat ik Hawkwind met hem erbij iets extra's vind hebben. Minder spacerock, meer new wave.