Sevendust - Black Out the Sun (2013)

De hardere koers die werd ingezet met het vorige album, Cold Day Memory uit 2010, wordt hier verder doorgezet. Dat pakt niet altijd even goed uit; zo is Till Death een schreeuwerige, rommelige song waarvan de stijl de band niet echt past. Gelukkig zijn de meeste songs wel weer sterk, vol heerlijk hakkende gitaarriffs en fraaie melodielijnen. De zang verdrinkt soms een beetje in de bikkelharde en bombastische produktie, dat had beter gekund. Het songmateriaal is net wat minder pakkend dan op Cold Day Memory, daarom ook een iets lagere score, maar dit is wederom een prima plaat, van een band die eigenlijk nooit teleurstelt.

Het beukt allemaal lekker, echter inderdaad jammer van de dichtgesmeerde productie. Daardoor treed er erg snel luistervermoeidheid op. Ook de artifacts die je krijgt van het autotunen en knippen van de vocals vallen me nu voor het eerst echt op bij 7D, ook jammer.

Dat alles gezegd is het songmateriaal behoorlijk overtuigend, zijn er lekkere solos, klinkt de band nergens vermoeid. Beste nummer vooralsnog vind ik Faithless.