Kenji Kawai - Qi Jian (2005)
Alternatieve titel: Seven Swords
mijn stem
8 stemmen
Japan
Score
Label: Victor
-
Ode to the Seven Swords (0:33)
-
Massacre Rhapsody (3:07)
-
Flute in Danger (2:43)
-
Woman from Yonder (3:44)
-
Fire from Heaven / Mount Heaven Serenade (6:18)
-
Trial and Conquest (4:10)
-
The Attack Aftermath (4:45)
-
In Search of Beauty in Life (3:51)
-
Encounter at the Shrine (4:49)
-
Going Home / Ambush in the Mist (2:11)
-
Setting the Horses Free (3:12)
-
Death of Green Pearl (1:38)
-
To Hell and Back (0:58)
-
The Spirits of the Swords (7:07)
-
The Final Sword Battle - The Dragon Vs the Transience (7:36)
-
Children at Dawn (6:46)
-
Seven Swords' Victory (6:04)
Links
film (MovieMeter)
0
geplaatst: 2 september 2005, 13:21 uur
En goeiemorgen als ik tijdens de eerste keer luisteren al zit te trillen, vol adreline opgewonden meegesleept wordt in een grootse score vol heroiek en sensatie... Dan kan dit niet anders als een nieuwe meesterwerk van Kawai zijn!
Het overgrote gedeelte is in een moordend tempo met precies weer dat geluid van Kawai altijd gebruikt. Je hoort het in de orchestraties, zijn gebruik van instrumentatie, hier en daar bijgestaand door een kinderkoor of vrouwelijke vocaal die doet denken aan Sumi Jo, Wojciech Kilar's vaste (ook al krijgt degeen die Kawai gebruikt niet de kans om dominant te worden), er is een regelmatig opwindend tempo...
Een specifieke overschakeling van een dromerige sfeer naar het razend spektakel tempo is zo geweldig gedaan. De balans is uniek. Wat niet helemaal bleek te kloppen is dat ik na een tijdje het idee kreeg dat het enkel om voorstuwende stukken score zou gaan, maar indien Kawai meer emotioneel dramatisch iets benadrukt doet ie dat op nog zo'n geweldig stillistisch mooie, ingetogen manier. de 5 sterren staan er weer.
Het overgrote gedeelte is in een moordend tempo met precies weer dat geluid van Kawai altijd gebruikt. Je hoort het in de orchestraties, zijn gebruik van instrumentatie, hier en daar bijgestaand door een kinderkoor of vrouwelijke vocaal die doet denken aan Sumi Jo, Wojciech Kilar's vaste (ook al krijgt degeen die Kawai gebruikt niet de kans om dominant te worden), er is een regelmatig opwindend tempo...
Een specifieke overschakeling van een dromerige sfeer naar het razend spektakel tempo is zo geweldig gedaan. De balans is uniek. Wat niet helemaal bleek te kloppen is dat ik na een tijdje het idee kreeg dat het enkel om voorstuwende stukken score zou gaan, maar indien Kawai meer emotioneel dramatisch iets benadrukt doet ie dat op nog zo'n geweldig stillistisch mooie, ingetogen manier. de 5 sterren staan er weer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.