Pien Feith - Tough Love (2013)

Ze staat op dit moment op de eerste plek in het overzicht van 3voor12's populaire albums en laat ik me verleiden om dit dan ook maar te beluisteren.

Ik heb twee jaar geleden haar album Dance on Time een keer beluisterd maar blijkbaar heeft het me niet geraakt. Het is bij die ene keer gebleven. Nu, halverwege de eerste luisterbeurt, weet ik nu al dat ik het nog eens zal moeten horen alhoewel ik vermoed dat dit niet helemaal mijn ding is. De stem doet me aan talloze Engelse singer-songwriters denken die ook de uitstapjes maken naar indie of electronica, maar ook Björk duikt op in mijn gedachten. Ook David Byrne sluimert in de verte maar zonder zijn wereld muziek elementen.

Ben niet echt een fan van haar stem en dat bepaald wel het gehele indruk van het album. Want daar waar sommige artiesten geen mooie of interessante stemmen hebben weten ze dat te compenseren of verbergen met andere talenten. Showmanship, dansbaarheid, aansprekende teksten of een gimmick als een bijzondere video. Haar stem staat duidelijk voorop in de mix en dus staat of valt de aantrekkelijkheid van het album met of je van haar stem houdt of niet. Er zijn geen zeer dansbare nummers, noch hooks, of teksten die mij erg aanspreken, misschien dat dit op podium mij meer doet.

Het eerste nummer dat ik kan waarderen is "Come On, Fight!" het lijkt compacter dan de voorgaande nummers. Het interesseert me genoeg om het album nog eens te luisteren.