Asia - Arena (1996)

Een minder karakteristiek Asia-album. In vergelijking met eerdere albums softer, poppier, meer analoge synthesizers. Vanwege enkele wat zwakkere nummers niet zo sterk als zijn voorganger Aria, maar wel een van Asia's interessantste platen. Beste nummers: Heaven, The day before the war, Words, U bring me down. Begint en eindigt met een instrumentaal nummer, net als Aqua. 4*

wat een bizar laag gemiddelde trouwens

Ben ik het niet mee eens.
Vindt dit na hun debuut album het beste wat ze hebben gemaakt.
Ook Aqua en Aura mag er zijn.
Ken ze niet allemaal, heb er 6 en eigenlijk is de 2de de zwakste, Astra heet die geloof ik.

Alpha is de tweede en Astra is de derde. Astra wordt inderdaad door veel fans (waaronder naastgetekende) als de zwakste gezien, in elk geval van het Wettontijdperk.

De Payne-albums zijn sowieso muzikaal interessanter, al is het dan niet zo'n aansprekende groep namen bij elkaar. Silent Nation vind ik van die set wel een beetje het lelijke eendje.

Je hebt gelijk, komt misschien ook dat de eerste 6 of zo ook allemaal met een A beginnen.

Heaven heeft overigens wel erg veel weg van Survivors Burning Heart...

Interessant idee... ik kom niet zo veel verder dan dat de eerste melodielijnen van beide refreinen wel wat op elkaar lijken...

Ach ja,mijn moeder vond dit wel een aardige vergelijking... Met name de eerste coupletregels overigens kon ze zo Survivor erdoorheen zingen.

Maar om eerlijk te zijn hing zo'n sfeer in huis van 'dit is heel slecht' en 'het lijkt op alles' en 'weer een Samson en Gert intro' (m'n broer) en heb ik nou niet heel objectief geluisterd...

Persoonlijk vond ik Aura nog wel aardig klinken. Maar goed, later nog maar weer eens luisteren.

Ach ja, deze plaat verdeelt mensen, dat blijkt wel uit de stemmen.

Aura vind ik persoonlijk ook iets beter (in elk geval ook: iets consistenter).

Helemaal geen slechte plaat.Het is anders dan de oerbezetting.Maar dit album klinkt wel lekker fris.Niet elk nummer is even sterk,met name het gedeelte na U bring Me Down vind ik wat minder.Het 1e gedeelte is heel aardig.Het sfeervolle The Day before The War is een geweldig Asianummer.
Ik heb begrepen dat de oerbeztting weer bijelkaar is.

Een goede consistente plaat...

Na de comeback Aqua, was het even zoeken voor de band naar een sound...

Aria was wat steviger en echt heel erg AOR...
Deze plaat gaat iets verder...
Geen symfo, nog steeds AOR, maar een line-up om je vingers bij af te likken... Werd Al Pitrelli op Aria nog een beetje op de achtergrond geschoven... Hier mogen Aziz Ibrahim en Elliot Randall helemaal los...

Asia heeft altijd wel de beste gitaristen in dienst gehad... Maar het klinkt hier allemaal heerlijk natuurlijk en wat mij betreft is zelfs de songwriting bovengemiddeld...

Payne zingt alleraardigst, rauw maar ook gevoelig...
Downes tovert mooie klankjes uit zn synths (veel piano en orgel)...

Nog heel even laat de band horen ook progrock te maken middels The Day Before the War... De rest is MOR-rock... Maar wel goede!!!

Blijft mijn favoriete Asia-plaat. Er staat wat progrock op, maar mijn voorkeur gaat uit naar de mooie mid-tempo rockliedjes.

Ook leuk zijn de invloeden vanuit de reggae die in sommige nummers naar boven komt.
Het gitaarspel van zowel Aziz Ibrahim en Elliott Randall is echt erg mooi te noemen.

Ik vind dit album interessanter dan de laatste albums van Asia in de originele bezetting.
Meer afwisseling met name. Jammer van de wat zwakkere broeders hierop.

Welke nummers hierop vind je niet goed?

Ik skip eigenlijk alleen Bella Nova en U Bring Me Down....

U Bring Me Down vind ik juist geweldig. Heavy symfo, heerlijk nummer.

Ik ben niet kapot van Never (beetje schreeuwerig op de verkeerde manier) en na U Bring Me Down vind ik het inzakken. Geen echt slechte nummers, maar het album is dan al over zijn hoogtepunt heen.
De eerste fase van deze plaat is heel goed te pruimen, vooral ook door de prettige afwisseling.
Meer transparanter en wat leuke invloeden van andere stijlen erin verwerkt.

Nogmaals op een gegeven moment boeit het mij gewoon een stuk minder. Het heilige vuur is er dan uit en de nummers worden wat gewoontjes en vlak.
Alleen maar mijn inzicht hoor. Verder een lekker album die ik af en toe wel eens draai.
Maar een 5 vind ik het in de verste verte niet.

Sommige platen beoordeel ik op vakmanschap en sommige platen beoordeel ik puur op persoonlijke noot.

Ik heb nooit echt een vakantie gehad. In die zin, dat ik nooit echt een reis heb gemaakt.
In de tijd dat deze plaat uitkwam, was ik in Tsjechië met mn moeder en broer.
Dus deze plaat heeft een ontzettende lading voor mij.
Als ik het opzet, droom ik weg, dat ik die schitterende landschappen daar zie.

Andere cassettes die ik toen bij me had waren: Eloy - Chronicles en Uriah Heep - Demons & Wizard/Magician's Birthday/Salisbury/Very Umble...

Niet allemaal hoogstaande meesterwerkjes, maar voor mij van een andere grote waarde.
Vandaar mijn hoge score.

Wie weet dat deze plaat ook voor een ander ooit zoveel kan betekenen.

Ik begrijp wat je bedoeld Michiel. Sommige albums hebben een emotionele lading persoonlijk.
En ik begrijp goed dat dit album (en andere albums) iets bij je losmaakt, zeker door de ervaring die je schetst. Vind ik een prima argument om een hoge score te geven.
Zo zie je maar wat muziek kan doen.

Ik heb dat met The Wall van Pink Floyd en Grace van Jeff Buckley. Deze albums zullen mij altijd blijven boeien en vind daarin ook een soort van eigen belevingswereld.
Daar is muziek voor bedoeld en daarom kunnen wij ook niet zonder.

Mooi gezegd. Gaaf dat we het er ook over eens zijn.
Daarom vind ik het altijd jammer, als een plaat genadeloos wordt afgezeken. Een plaat is altijd, ergens wel een favoriet van iemand.

Ik doe dit ook erg zelden. Een plaat een erg lage score geven. Ik onthoud me dan eerder van stemmen.

Ja, het is makkelijker om iets af te zeiken dan het te roemen.
Is ook de reden dat ik mij in principe onthoud van stemmen op artiesten/bands waarvan ik de muziek in het algemeen helemaal ruk vind (en dat zijn er genoeg geloof me.)
Bij een fransje bauer bijv. kom ik hier maar niet in de buurt bijvoorbeeld.
Het heeft geen zin en het voegt niets toe.

Maar kritiek moet kunnen en als iets niet goed is mag het best gezegd worden, als het maar niet kwetsend of grof wordt.
En zelfs bij mijn favorieten zitten er albums bij die ik niet pruim en daar wind ik dan geen doekjes om.

Cijfermatig geef ik echter pas een 5 als het voor mij een vrijwel perfecte plaat is.

Wat is het toch met de "supergroep" Asia. Allemaal topmuzikanten en toch kan het me (muv het debuutalbum) nooit echt lang boeien. Composities waar eigenlijk muzikaal niet veel op aan te merken is maar die iets missen. Misschien moet ik meer mijn best doen.

Een prachtige, warme plaat van Payne/Downes en co.

Mike Sturgis mag weer de boel bij elkaar trommelen en om de plaat wat meer een retro gevoel te geven zijn de toesteninstrumenten wat ouder (heb ik ergens gelezen), is er percussie toegevoegd door meesterpercussionist Luis Jardim en zijn er drie gitaristen aan het werk: Aziz Ibrahim (oa Simply Red, Stone Roses, The h Band), Elliot Randall (oa Steely Dan) en Hotei Tomoyasu (wereldberoemd in Japan, oa Boøwy).

Ik kan deze plaat nét geen 5* geven, omdat het geen meesterwerk is naast de meesterwerken van muziek. Maar muziek is ook een persoonlijke beleving, en er zijn maar weinig platen die ik zo graag en zo vaak op zet als deze. Voor mij is dit nou jeugdsentiment (ik zal ongeveer 19 zijn geweest).

Arena is inderdaad een goede plaat van Asia.
Het heeft weinig meer van doen met de A.O.R /prog twist die met name in de originele bezetting werd tentoongesteld.
Deze plaat heeft wat mij betreft een sympathieker geluid.
Ego momentjes zijn verleden tijd en daar voor in de plaats is een organisch groepsgeluid het resultaat.
Een rockalbum met veel facetten die in de popmuziek kunnen opduiken. Beetje reggea, Zuid Amerikaans, pop, maar evengoed stevige progrock.
Smaakvol gedaan, maar niet iedere compositie bekijft.
Ik waardeer de insteek dat er een andere koers is gevaren en niet om de stijl van de beginperiode te doen herleven.
Is ook lastig, want al de musici van toen waren nogal herkenbaar.
Dit is een ander geluid, maar Downes en consorten komen er aardig mee weg.
Jammer dat het op het einde van de plaat de zaak wat in stort. Scheelt uiteindelijk wel in mijn beoordeling.

Inderdaad een heel goed, prettig album van Asia met fijne songs, mooie meerstemmige zang, relaxed gitaarwerk van Pitrelli en prachtig keyboard spel van Downes. Een luisterplaat, relaxte AOR van het allerhoogste niveau. Net geen meesterwerk maar wel zeer onderhoudend. 4 sterren

Dit blijft toch een prima album. Met een prachtige hoes, passend bij de titel. Samen met Aura, en in mindere mate Aqua, hun beste muziek. Prettig wegluisterende AOR van hoge kwaliteit, hier en daar opgeleukd met een toefje prog. Ik merk elke keer dat als ik zin heb in Melodic Rock, om maar wat name dropping te doen, ik blijf grijpen naar muziek van Asia. Ze zijn de ongekroonde koningen van dit genre naar mijn immer bescheiden mening!

Prachtplaat. De instrumentale opener Into the Arena is bepaald geen karakteristiek Asia-nummer, maar juist daarom verrassend en niet uitgesproken progrock. Hier en daar proef je een vleugje latin, dan weer reggae en soms onvervalste symfo. Downes omringt zich op vrijwel elke nieuwe CD met nieuwe talenten, maar wat zijn het allemaal topmuzikanten.
Ook de warme stem van John Payne komt hier goed uit de verf, zeker op een nummer als The Day Before the War; hij is een geweldige zanger die niet onder doet voor zijn voorganger John Wetton of de korte periode met Greg Lake.
Into the Arena, Arena en vooral The Day Before The War zijn mijn favoriete nummers. Daar staat tegenover dat ik sommige nummers erg mager vind, een nummer als Falling had voor mij niet gehoeven.

Een plaat die ik een warm hart toedraag en volgens mij ook helemaal non-stop heb gedraaid in de periode van 1996. Ik was toen best kapot van het drumspel van Mike Sturgis (die ook bij Wishbone Ash even speelde), en mede daardoor is dit ook mijn favoriete drum-plaat.

Door de vele stijlen die de drummer (van pseudo-metal tot pseudo-reggae) speelt, is er veel verscheidenheid. Verder is dit de meest coherente en consistente plaat (samen met Aria, maar die is wat killer), met een lekker ouderwets geluid.

Ik vind nog steeds U Bring Me Down, Words en Bella Nova de zwakste songs.

Echt zwakke songs staan er toch niet op vind ik. Daar was Asia in deze bezetting ook te goed voor. Soms is het inderdaad wat erg poppy maar slecht wordt het toch nergens. En elke song op deze plaat is lichtjaren beter dan alles wat de originele bezetting nadien nog heeft uitgek**t

Mee eens. Ik vind trouwens de jaren met John Payne over het algemeen beter dan wat er daarna kwam, uitgezonderd Silent Nation. Dat was dacht ik de laatste met Payne en dat album kan me niet echt bekoren.
Zeker niet als je het vergelijkt met top albums als Arena en Aura.