Paramore - Paramore (2013)

Deze cd valt me behoorlijk tegen, laat ik daar maar meteen mee beginnen.
Ik weet niet hoe het zit met de ideeën van de band over de sound, maar het klinkt alsof ze de oude stijl willen houden terwijl ze daar absoluut niet in slagen.

De beste nummers van het album zijn diegenen die nog lijken op de 'oude Paramore', Still Into You, Ain't It Fun en Fast In My Car.
Be Alone klinkt alsof je midden in een eerste recordingsessie valt, en onder andere Daydreaming en Future weten me niet te pakken, waardoor het een saaie indruk achterlaat.
De Interludes zijn wat mij betreft de interessantere stukken op de cd.

Jammer dat ze niet even langer in de studio zijn blijven plakken en een interessantere muzikale weg zijn ingeslagen...

Paramore is alweer toe aan hun vierde album. Paramore is een erg gevarieerd album geworden, met niet alleen ruimte voor lekkere rocknummers (en enkele rockballads) zoals we die van ze gewend zijn, maar ook voor vernieuwing. Op dit album is duidelijk een band te horen die een nieuwe start wil maken en er veel aan doet om ook daadwerkelijk een album te maken dat anders is dan hun eerdere werk. Toch behouden ze duidelijk hun eigen geluid.

In een interview vertelde Hayley Williams eens dat ze tijdens de opnames van hun nieuwste album (deze dus) veel naar alt-J luisterden en dat ze zich zouden laten beïnvloeden door elektronische muziek. Buiten de drie interludes lijkt er niet heel veel erfgoed van alt-J op dit album terecht te zijn gekomen, maar schijn bedriegt. Wanneer je goed gaat luisteren hoor je regelmatig synthesizers opduiken, al blijven ze meestal op de achtergrond. Vooral in de single Now is het gespeel met elektronica vrij goed te horen.

Schokkende resultaten behalen ze daar niet mee, maar het geeft wel aan dat de band doorheeft dat ze meer instrumenten nodig hebben. Het wegvallen van de leadgitarist en drummer laat namelijk duidelijk zijn sporen na. Wat overblijft is een band met twee muzikanten en een zangeres en het is lastig om daar toch een vol en groots geluid mee te produceren.

Ik moet toegeven dat ik geen idee heb wie tegenwoordig de drummer is, maar dat hij niet al te veel in zijn mars heeft staat buiten kijf. De meeste drumpartijen klinken behoorlijk vlak en eentonig. Toch weet Paramore daar op sommige momenten juist heel slim gebruik van te maken. De repetitieve en afstandelijk drums vormen juist een belangrijk wapen in Fast in My Car. In combinatie met het vuige gitaarspel wordt hier een geluid gecreëerd dat sterk lijkt op dat van indie- en garagerockduo Blood Red Shoes. En dat klinkt verdomd lekker.

Even terug naar dat 'nieuwe geluid' (of beter gezegd: oude geluid in een nieuwe jasje) waar ik het over had. Komt dat op nog meer manieren tot uiting, behalve door wat kleine veranderingen in het instrumentarium? Jazeker! Veel liedjes van dit album zouden namelijk behoorlijk opgevallen hebben als ze op een van Paramore's eerste drie platen terecht waren gekomen.

Op dit album staat een aantal sterk naar pop neigende rocksongs (zoals Still into You en Proof), maar ook een aantal venijnigere rockers dan ze ooit gemaakt hebben (Fast in My Car, Now en Anklebiters). Daarnaast vinden we hier een Taylor Swift-achtige ballad (Hate to See Your Heart Break), een slepend stuk post-rock/metal (Future) en zelfs een drietal akoestische interludes. En dan is er ook nog Ain't It Fun, waarin wat gospel is verwerkt. Paramore is creatief bezig geweest.

Dat je creatief bent wil overigens niet zeggen dat je een goede plaat aan het maken bent. Eerlijk is eerlijk: dit album is niet van al te hoge kwaliteit, maar daar is Paramore ook nooit de band naar geweest. Muziek van Paramore klinkt lekker en lekker klinkende muziek slaat aan. Zo werkte het toen en zo werkt het nu nog steeds.

Paramore klinkt lekker en is een erg vermakelijk album. De singles Now en Still into You klinken vertrouwd, maar verfrissend. De rest van het album klinkt minder vertrouwd en daarom juist nog verfrissender. Paramore is een andere band geworden en dat laten ze duidelijk horen. Vernieuwing is goed en juich ik van harte toe. Al waren hun vorige drie album nog zo goed, Paramore ontvang ik met open armen.

Met Fast in My Car en Now opent het album nog redelijk, maar daarna word het wat saai en poppy.
ook zitten er vervelende electronic invloeden in die mij nogal tegenstaan, en waardoor ik het idee krijg naar top 40 muziek te zitten luisteren.

Hierboven word gesproken over variatie, nu heeft diegene gelijk er zit inderdaad variatie in, alleen weten ze het niet over te brengen als een geheel maar als een verzameling van geluidjes en stijlen. Het ene moment zit je te luisteren naar een simpel Electro/Pop nummer en 3 minuten later hoor je een Folk nummertje van net 1 minuut, om daarna een soort van Rock nummer op te voeren daarna kiezen ze voor een van de zeikerigste nummers die ik heb gehoord (Hate to See Your Heart Brake).
het hele album was gemiddeld maar op dat moment word het gewoon weg belachelijk.

Nu is Paramore nooit een band geweest die erboven uitstak, maar in plaats om ervoor te kiezen een eigen stijl te creëren en toch een beetje dat rock beeld te behouden, kiezen ze hier voor de reeds betreden paden naar bekendheid en het grote publiek.

tja in de tussentijd heb ik weer andere bands gevonden met een zangeres en die weten zich toch meer te onderscheiden dan dit. Maar misschien dat het ook te maken heeft dat dat meer Rock / Hard-Rock is en dit simpele Pop.

Het is jammer maar helaas (hoewel...) maar dit kan mij echt niet bekoren, en dat ze dan nog een album durven uit te brengen van een uur verbaasd me helemaal.
Nee Paramore is een van de vele pop bandjes geworden die steeds verder wegzakken, moge de rest ervan genieten maar ik hoop dat dit het laatste is wat ze ooit zullen maken.

1.5*

PS vanaf halverwege Future word het eindelijk interessant, jammer dat ze daar niks mee gedaan hebben verder.