Michael Hoenig - Departure from the Northern Wasteland (1978)

Ik zie dat ik hier nog geen score voor heb gegeven. Wat een dijk van een plaat. Mijlpaal in de electronic-wereld. 4,5/5

Hier ben ik benieuwd naar.

Wat een ongeloofelijk mooie plaat zeg! Ben aangenaam verrast.

Dit is inderdaad echt een mijlpaal, hoewel ik wel vind dat deze nog net ietsje beter had kunnen zijn als het titelnummer het slotnummer was geweest. Ach, lang leve de programmeerfunctie van m'n cd-speler.

Overigens, Hoenig had hiervoor nog een blauwe maandag bij Tangerine Dream gespeeld, heeft gewerkt met Manuel Gottsching van Ashra waarvan Lutz Ulbrich volgens mij op deze plaat meespeelt. En ik zag onlangs, toen ik het boekje van de cd eens bestudeerde, dat hij betrokken was als Music Director bij de muziek voor de film Koyaanisqatsi, muziek van Philip Glass.

Run of the mill ambient. Was het vast niet toen het gemaakt werd, maar veel heb je er niet meer aan, behalve dat het zoals alle soortgelijke ambient plaatjes rustig op de achtergrond aangenaam voortkabbelt. 3*

Vind dit altijd wel opmerkingen waar ik weinig mee kan.. Beetje revisionistisch om van uit het huidige perspectief te zeggen dat het lopende bandwerk zou zijn. Maar ach, zit er eigenlijk ook weer niet zo mee. Ik zelf probeer echter altijd wel om muziek in een historisch perspectief te zetten. Je gaat nou toch ook niet zeggen van de eerste paar platen van The Beatles dat ze slecht zijn opgenomen omdat het niet in High Definition stereo is? Of dat het editwerk op Miles Davis' Bitches Brew een beetje bot is?

Niet ?

Ik zeg ook niet dat het lopend bandwerk is, ik zeg alleen dat het dezer dag niet veel meer voorstelt. En uiteindelijk gaat het toch gewoon om de muziek. Niet waar, daar wie, hoe en met welk budget het allemaal in elkaar geflanst is.

Och ja voor jou moet het altijd zo modern mogelijk zijn. Uiteindelijk komt het daar op neer bij jou .

Voor zover is weet is dat precies wat run-of-the mill betekent hoor !!

Run-of-the mill betekent volgens mij "doorsnee". Wat niet meteen betekent dat het bandwerk is, alleen dat het zich niet (meer) weet te onderscheiden van de rest.


Beetje nonsens dit. Heb nota bene een Roach album uit '84 (ook ambient) op 4.5* staan.

Deze gaat naar 2*. Hier en daar werd het album zelfs een beetje storend.

Dit blijft een heerlijk album waar de jaren maar geen grip op kunnen krijgen. Je heb van die albums waarop nu duidelijk is te horen dat ze oude electronika hebben gebruikt. Daar is op dit album helemaal niets van te horen. Het enige min puntje wat ik heb is de matige productie van dit album. Het had iets flitsender kunnen zijn, maar dat is net zoiets als spijkers op laag water zoeken.

Leuk detail is dat Michael Hoenig tijdens de Encore-tour van Tangerine Dream af en toe de plaats innam van Peter Baumann. Nu ik dit bericht aan het schrijven ben bedenk ik me ineens: wat zal er van deze beste man zijn geworden?

Dat is pertinent onjuist:
Het was niet de Encore tour, maar de toernee door Australië in maart 1975 en het eenmalige Royal Albert Hall concert op 2 april 1975. Daarna was Hoenig uit de picture bij TD, omdat Baumann terugkeerde.

Overigens is Departure from the Northern Wasteland een regelrechte EM-klassieker.
Juist in een tijdperk waarin veel EM-artiesten uit de jaren 70 (zoals TD, Schulze, Jarre, Kitaro) op zoek waren naar nieuwe wegen en soms stuur- en richtingloze albums afleverden, kwam Hoenig met een album waarop hij al jaren broedde en het geluid prachtig heeft uitgewerkt. Later zijn artiesten als Steve Roach, Amin Bathia en in zekere zin ook Michael Stearns op dit geluid gaan voortborduren.

Dan is dat een fout die binnen diverse biogafieën is ingeslopen die ik over Tangerine Dream heb gelezen. Een kwalijke zaak, het zou verboden moeten worden.

Ik ben dat nooit tegengekomen, over welke biografieen heb je het dan?

Bizar dat er nog steeds meningen zijn over muziek die kant noch wal raken... Jammer om deze classic als muzak te betitelen (het staat er in andere woorden maar komt op muzak neer) waar het een milestone van de Berlijnse School betreft.

Keer op keer geniet ik van dit werkstuk. Dikke 5 sterren!

Ik sluit mij volledig bij de voorgaande reactie aan. 'Departure from the Northern Wasteland' is een monument binnen de elektronische muziek en sleurt de luisteraar mee naar een sferisch muzikaal landschap. Een album dat mijns inziens kan meten met deze plaat, is 'New Age Of Earth' van Ashra. Toch moet ik bij deze klassieker vooral denken aan lange vergezichten op een winterse dag.

Ongeveer tegelijkertijd met Ashra's New Age of Earth, besloot ik om Departure from the Northern Wasteland van Michael Hoenig ook meteen maar een eervol plekje in mijn collectie te geven. Want ook deze klassieker onder de elektronische muziek schitterde bij mij uit afwezigheid. Ik zou me er eigenlijk voor moeten schamen!!

Waar New Age of Earth van Ashra vooral erg doet denken aan Klaus Schulze, doet dit album me veel meer denken aan Tangerine Dream ten tijde van hun live-album Encore. Tenminste, qua stijl dan.

Door velen hier al genoemd als een klassieker binnen z'n genre, kan ik niet anders dan concluderen het hier mee eens te zijn.
Alleen al het prachtige titelnummer is me regelrecht op het lijf geschreven. Denk aan het dynamische live-album Encore van Tangerine Dream. Of ouder werk, zoals Rubycon. daar zou het titelnummer alleen al perfect tussen passen.
Het is dat het hier om een Michael Hoenig-album gaat, anders zou het zo voor een TD-album door hebben kunnen gaan.
Nu heeft Michael wel even heel kort in de band gezeten (overigens alleen om Peter Baumann te vervangen tijdens hun tour door Australië), dus is dit wellicht een reden dat dit solo-debuut onderbewust erg veel overeenkomsten vertoont met TD.
Alhoewel, op een gegeven moment komt Michael ook wat eigenzinniger voor de dag, getuige het zweverige "Voices of Where" die vooral naar het einde toe redelijk origineel wordt.
Maar als je dan weer luistert naar het korte maar krachtige "Sun and Moon" dan is het gewoon weer TD wat de klok slaat.

In ieder geval is het materiaal gewoon erg goed. Het is een essentiële toevoeging aan iedere EM-collectie en die van de Berlijnse School in het bijzonder.

Conclusie: prima album!!

Ik kende heel Michael Hoening niet toen ik dze plaat uit de uitverkoop bak plukte. Puur gekocht op de hoes en had wel door dat het wat oudere synthesizer muziek zou kunnen zijn. Op zich heerlijk om deze oude vinyl plaat op te zetten. Nu heb ik wel wat synthesizers muziek uit de jaren 70 vanuit de Duitse hoek. Tangeringe Dream, Klaus Schulze en daar lijkt dit wel op. Ik ben gelijk terug in mijn tienerjaren, luisterend naar Ad Vissers Superclean Dream Machine. In mijn herinnering was dat enkel Duitse synthesizers muziek, maar als ik achteraf de set lists bekijk klopt dat toch niet. Maar bij deze plaat kan ik het me helemaal voorstellen, Ad Visser vanuit veel galm en echo deze plaat op zijn karakteristieke manier aankondigen, koptelefoon op en je mee laten nemen door deze geluidscollage naar vreemde mystieke oorden. Want dat is wat deze plaat doet en ook bijzonder typerend is voor deze jaren 70 muziek. Juist het gebruik van de analoge synths maakt het voor mij bijzonder.
Mooie plaat en uit het commaar hier op Musicmeter maak ik op dat we moeten spreken over een klassieker.