Warrior Soul - Last Decade Dead Century (1990)

Machtige cd, luister eens naar The losers.... iemand.....

Idd, zeker machtige cd. Indertijd was dit echt mijn band. Alles klopt. De teksten, de power, afwisseling tussen up-tempo en rustigere songs, charismatische zanger.

Er is er nog één!!!

Prachtige cd dit. We cry out, lullabye, the losers. Fantastische nummers. Ooit 1 keer live gezien in ik meen de Groenoordhallen in Leiden. Samen met ik meen Dio en en nog een paar bands. Maiden of Megadeth ? Jee ik word oud.

Die hoes staat verkeerd...

De eerste plaat maakte een uitstekende indruk. We Cry Out, The Losers, Lullaby, nummers die een soort melodieuze trashrock laten horen. Lekker fel maar toch nooit de melodie uit het oog verliezen. Enig minpuntje is de productie, de sound blaast je niet omver, maar ach misschien is dat ook wel een beetje azijn pissen.

Dat doet Drugs, God and the New Republic anders wel!!

Die plaat was inderdaad beter geproduceerd, hoewel plaat 3 mij nog meer kan bekoren qua details en sfeer.

Die is ook tofmilesdavisjr!

Mijn favoriete Warrior Soul...

Metallica

De eerste 3 Warrior Soul albums zijn uitstekend. Destijds louter positieve recensies, het publiek liet deze band echter links liggen. Onbegrijpelijk in mijn ogen.
Wat Kory hierna uitbracht heeft mij trouwens nooit zo kunnen bekoren.

Mmm zeker weten ? Ik heb Metallica destijds gezien in Leiden samen met Queensryche. Daar zaten ze niet bij dacht ik.

Dat was in 1988. Dit was in 1990 met Dio, Warrior Soul en Bonham.

Maar je hebt wel gelijk zie ik na even googelen. Metallica, Dio, Bonham en Warrior Soul.
Was al vergeten dat ik Metallica ook daar 2 keer gezien heb. Fijne package trouwens

Deze had ik vroeger overgetaped van iemand en grijsgedraaid. Kwam gisteren de LP ergens in de bakken tegen en meegenomen. Had de plaat denk ik al in geen twintig jaar gehoord maar de muziek heeft nog niets aan kracht ingeboet. En The Losers is episch.... nog steeds kippenvel....

Een prima debuut van Kory Clarke en zijn mannen. De band weet een boeiend geluid en dito songs voor te schotelen. De muziek is bij vlagen bijtend maar de heren verliezen de melodie nooit uit het oog. De eerste worp staat vol met maatschappijkritische songs, al dan niet ingegeven door de toenmalige president G. H. W. Bush. Maar dan de songs; deze zijn venijnig maar liggen ook fijn in het gehoor. The Losers, We Cry Out, Blown Away en Lullaby, stuk voor stuk uitstekende songs en die een mix vormen van hardrock, punk en wat alternatieve elementen. Het is echter jammer dat de productie niet knalt en het middenstuk in vergelijking met de gememoreerde nummers wat achterblijft. Desalniettemin een debuut waar de heren trots op kunnen zijn.

Tussenstand:

1. Last Decade Dead Century

Deze eerste van Warrior Soul komt wat moeilijk op gang. De platgedraaide bluesjes van I See The Ruins en We Cry Out overtuigen moeizaam. Uiteindelijk maken de typische getergde uithalen van Clarke het wat eigenzinnig.
The Losers daarentegen vormt de echte aftrap van wie of Warrior Soul (op het eerste setje albums) is. Een donkere meeslepende ballade met alles erop en eraan. De naam Mother Love Bone komt wel wat bij me bovendrijven hier, maar dat dondert niet.
Wat volgt is het stevigere Downtown waar de naam Killing Joke bij mij naar boven komt drijven. Ook hier is het niet erg want die invloeden zijn echt heel interessant om te verwerken in deze (proto) jaren 90 hardrockelarij.
In die zin zijn het vooral de zweterige sfeer en de dynamiek die de aantrekkingskracht tot Warrior Soul vergroten. De band maakt een geweldige energie los met zijn mengelmoes van alternatieve hardere stromingen.

Warrior Soul, de band die nooit is doorgebroken naar het grote publiek en het blijft enigszins raadselachtig waar dat in zit. Was de boodschap van Clarke te recalcitrant, was de band te lastig om te 'labelen' of was de ondersteuning van het label simpelweg te mager. We zullen het nooit weten.
Aan de muziek ligt het niet in mijn ogen, met de eerste drie platen wist men grote indruk te maken. Nog steeds trekken Last Decade, Drugs en Salutations regelmatig aan mij voorbij. De combinatie van heftige erupties, een zware ritmesectie, fraaie gitaarsolo's en de dragende intense vocalen van Clarke hebben zich voor altijd in mijn hoofd genesteld.

Hoewel de 5e plaat van de heren; The Space Age Playboys nog steeds zijn charme heeft kan het net niet tippen aan de eerste jaren van Warrior Soul.
Last Decade vormt een sterk debuut, waarbij ik eerlijk moet bekennen dat de 2e helft van de schijf mij nog beter kan bekoren dan de eerste helft.
Een song als het vreemde Trippin' On Ecstacy doet zijn naam eer aan, typisch zo'n titel dat is gaan groeien met de jaren.

Het pompende en venijnige Blown Away laat al goed horen waar Clarke zich rond deze tijd aan stoorde. Het zou mij niet verbazen als een deel van het chauvinistische en patriottische publiek in de VS dergelijke teksten maar moeilijk kon appreciëren.

De plaat sluit af met het stemmige en kamerbrede Lullaby en het fraaie In Conclusion.
Salutations heb ik ooit het magnum opus van de band genoemd. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik het debuut er eigenlijk niet voor onder vindt doen.

Voor de nieuwe aanwas onder liefhebbers van het ruigere genre zou het Warrior Soul van de eerste helft van de jaren 90 verplichte kost moeten zijn.
En dan te bedenken dat ik de platen in een ver verleden eens heb verkocht...Wat kan een mens bezielen.

Hetzelfde lot mijns inziens als Love/Hate, twee uitstekende albums op een groot label maar daarna werden de albums steeds slechter. Warrior Soul heeft nog wel vier of vijf goede albums gemaakt (ligt eraan wie je het vraagt) maar daarna was de koek op. Clarke kan echt niet meer zingen anno 2025. De drummer is destijds op een afschuwelijk wijze afgeslacht en de daders nooit gepakt.

Enuff Z'nuff was ook een band met grote potentie maar te veel paddo's en een reeks interne problemen maakte de band ook obscure.

Na The Space Age Playboys uit 1994 was het voor mij over.
In 2009 kwam hij terug met Destroy the Warmachine maar hier was zijn stem al tanende om het over het vervolg maar helemaal niet meer te hebben.
Nee, ik koester de eerste 5 platen - zelfs Chill Pill heeft nog zijn momenten - van de band. De rest kun je snel vergeten, of je moet een fetish hebben voor zangers die als een schorre valse hond de boel inzingen.