Joe Jackson - Jumpin' Jive (1981)
mijn stem
105 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Jazz
Label: A&M
-
Jumpin' with Symphony Sid (2:42)
-
Jack, You're Dead (2:45)
-
Is You Is Or Is You Ain't My Baby (5:02)
-
We the Cats (Shall Hep Ya) (3:18)
-
San Francisco Fan (4:28)
-
Five Guys Named Moe (2:14)
-
Jumpin' Jive (2:42)
-
You Run Your Mouth (And I'll Run My Business) (2:32)
-
What's the Use of Getting Sober (When You're Gonna Get Drunk Again) (3:48)
-
You're My Meat (2:55)
-
Tuxedo Junction (5:19)
-
How Long Must I Wait for You (4:06)
1
geplaatst: 11 juni 2022, 13:12 uur
Die malle Joe Jackson. De angry young man met wie ik mij als tiener kon identificeren, de man van boze, grappige en altijd pittige new wave. Het was 1981 en plotseling las ik dat hij zijn band had gedumpt en met nieuwe mannen een coveralbum van jaren '40 (big) bandmuziek had gemaakt. Hierop was geen gitaar te vinden, wél blazers. Joe Jackson's Jumpin' Jive noemden ze zich.
In de bieb belandde de plaat niet in de popbakken, maar bij de jazz. Terecht, maar zo miste ik 'm. Op radio was hij ook niet te horen, al kan het zijn dat Willem Duys het op zondagochtenden in zijn radioprogramma Muziek Mozaïek draaide.
Ik kwam het album alleen bij de schrijvende pers tegen. Die beschreven een soort muziek die ik associeerde met de muziek van de zwart-witfilms uit klassiek Hollywood. Muziek die voor mijn vader bedoeld was. Alhoewel: die draaide liever Mahalia Jackson en Edith Piaf, vooral rond Kerstmis.
Nee, na enig nadenken moest ik denken aan die Hollywoodkraker van het jaar ervoor, The Blues Brothers. Big band met veel pret, daarvan hoorde ik wél muziek op Hilversum 3.
Recentelijk heb ik 'm dan eindelijk gehoord, dankzij streaming. Inderdaad een stijlbreuk met Jacksons new wave van voorheen. Tegelijkertijd muziek waarin je de voorlopers van rock 'n' roll en rhythm & blues hoort, genres die in de jaren '50 een nieuwe generatie angry young men zouden brengen, het begin van popmuziek.
Jackson zingt net zo venijnig als op zijn eerdere platen, de energie spat ervan af; dit mede dankzij de keuze van de songs en zijn begeleiders. Hij zingt overigens niet op alle nummers: één van de heren van de zeskoppige band verschijnt op You Run Your Mouth achter de microfoon en op What's the Use of Getting Sober wordt het zelfs dringen bij de standaard.
Waarschijnlijk was dit te heftig voor de rustige zondagochtend van Willem Duys. Mijn associatie met The Blues Brothers klopt, Jackson vist immers uit dezelfde muzikale vijver met daarin namen als Cab Calloway. Nog steeds angry 'n' young, maar dan met blazers en piano. Leuk om af en toe te horen, en voor wie deze stijl niet kent: een goede introductie op big band swing.
In de bieb belandde de plaat niet in de popbakken, maar bij de jazz. Terecht, maar zo miste ik 'm. Op radio was hij ook niet te horen, al kan het zijn dat Willem Duys het op zondagochtenden in zijn radioprogramma Muziek Mozaïek draaide.
Ik kwam het album alleen bij de schrijvende pers tegen. Die beschreven een soort muziek die ik associeerde met de muziek van de zwart-witfilms uit klassiek Hollywood. Muziek die voor mijn vader bedoeld was. Alhoewel: die draaide liever Mahalia Jackson en Edith Piaf, vooral rond Kerstmis.
Nee, na enig nadenken moest ik denken aan die Hollywoodkraker van het jaar ervoor, The Blues Brothers. Big band met veel pret, daarvan hoorde ik wél muziek op Hilversum 3.
Recentelijk heb ik 'm dan eindelijk gehoord, dankzij streaming. Inderdaad een stijlbreuk met Jacksons new wave van voorheen. Tegelijkertijd muziek waarin je de voorlopers van rock 'n' roll en rhythm & blues hoort, genres die in de jaren '50 een nieuwe generatie angry young men zouden brengen, het begin van popmuziek.
Jackson zingt net zo venijnig als op zijn eerdere platen, de energie spat ervan af; dit mede dankzij de keuze van de songs en zijn begeleiders. Hij zingt overigens niet op alle nummers: één van de heren van de zeskoppige band verschijnt op You Run Your Mouth achter de microfoon en op What's the Use of Getting Sober wordt het zelfs dringen bij de standaard.
Waarschijnlijk was dit te heftig voor de rustige zondagochtend van Willem Duys. Mijn associatie met The Blues Brothers klopt, Jackson vist immers uit dezelfde muzikale vijver met daarin namen als Cab Calloway. Nog steeds angry 'n' young, maar dan met blazers en piano. Leuk om af en toe te horen, en voor wie deze stijl niet kent: een goede introductie op big band swing.
* denotes required fields.
* denotes required fields.