Iron Maiden - A Real Dead One (1993)

Dit vind ik een ook weer een erg goed live album. Maar live after death en rock in rio blijven toch aan de top. Ik denk dat ik a real live one persoonlijk beter vind qua tracklist. ik geef 4*

heerlijk die oude setlist! puur genieten! 4*

Goed live-album, alleen jammer dat Bruce niet altijd goed bij stem is. Ook in bijv. Hallowed Be Thy Name zitten ze er qua gitaarwerk af en toe nog weleens een beetje naast.

*3,5

Dat komt volgens mij door Gers' theater op het podium.

Weet iemand wat dat wazige gepraat is door de opname van The Number of the Beast heen??? In het begin.

Hmm...heb het net effe beluisterd. Wel vreemd ja. Lijkt wel of Bruce wat aan het mompelen is ofzo. Iets van, or it wasn't dead. Vaag... Voor de rest een prima live album van de A Real live Tour met alleen de oude nummers.

Ja de plaat is wel aardig. De kwaliteit is ten opzichte van Donnington veel beter. Ik zal hem maar ietsjes verhogen. Ik vind Real Live One echter wat beter.

Luister ook eens naar, Live after Death, Maiden Japan en Rock in Rio. Ook hele fijne live platen van Maiden.

Live After Death is gewoon de beste, een van de weinige die ik vroeger veel draaide als cd. Rock in Rio blijft voor mij gewoon de beste Live DVD van de band.

Leuke tracklist met o.a. Prowler en Where Eagles Dare. Eigenlijk is het een verzameling losse livetracks en geen concertregistratie.
Voorganger A Real Live One put uit materiaal van na Seventh Son en A Real Dead One uit materiaal van daarvoor.
Maar ik hoor in elke track een band die geen zin heeft. En wat maakt Janick Gers af en toe een potje van de solo's.
Where Eagles Dare klinkt zo gejaagd dat je er amper even voor kan gaan zitten. Het snelle middenstuk van Prowler verzandt in de saaiheid.
Bruce Dickinson komt erg vervelend over in zijn pogingen om AC/DC rauw te zingen.
Alleen Remember Tomorrow blijft redelijk overeind.
Afgezet tegen Maiden England en Live After Death is dit een ware deceptie

Toen bekend werd dat er twee live cd's uit zouden komen van Maiden waarvan één met materiaal van voor Seventh son en één met material van erna, was ik erg enthousiast! Vooral naar die met het latere materiaal want ik had zoiets van; het oude materiaal staat al op Live after death en daar kun je nooit overheen als band zijnde. Natuurlijk zijn er een hoop oude nummers die geweldig zijn en niet op LAD staan maar dat album is één van de beste live albums aller tijden dus dat wordt lastig.
Tsja, helaas bleken m'n voorgevoelens op waarheid berust; dit album zuigt aan alle kanten! Er is totaal geen bezieling en alles wordt afgeraffelt. Alsof ze de trein nog moeten halen ofzo...
Er staan best interessante nummers op (Where eagles dare, Remember tomorrow, Transylvania en Prowler) maar helaas worden die hier niet in hun ultieme versie neergezet. Tot overmaat van ramp is de produktie ook niet echt strak zodat alles nóg rommeliger overkomt.

Over de tracklist valt niets slechts te zeggen, de geluidskwaliteit is een ander paar mouwen. De opnames zijn niet geweldig, maar de uitvoeringen van sommige nummers zijn ook rommelig, en dan niet op een manier die de intensiteit opkrikt.

Deze live-nummers zijn opgepikt uit diverse optredens die de band gaf in 1992 & 1993 doorheen Europa (zo hoor je Bruce Dickinson op een bepaald moment "Scream for meee, Helsinkiiiii!" schreeuwen), en dat draagt ook bij tot de rommeligheid; weinig cohesie te vinden door die losse opnames, dus.

Op dit album wordt vooral gefocust op de oudere nummers van de band (t/m het album 'Powerslave'), en ik moet eerlijk zeggen dat ik vooral van de nummers afkomstig van het fel bejubelde debuut de studio-opnames met Di'Anno prefereer. De stem van de ex-zanger van Maiden past namelijk net wat beter bij rauwe songs als 'Prowler' en 'Running Free'. 'Remember Tomorrow' en 'Iron Maiden' vind ik dan weer beter wanneer ze door Dickinson worden gezongen.

De eerste vijf albums van de band worden hier dus belicht, al is de verdeling niet evenredig. De helft van de songs is namelijk afkomstig van het debuut, terwijl eerste opvolger 'Killers' volledig over het hoofd wordt gezien. Dat vind ik zelf niet zo'n ramp, want tot en met 'Seventh Son of a Seventh Son' vind ik die plaat de minste. Wel jammer vind ik het dat van 'Powerslave' slechts één nummer te horen is (bijvoorbeeld geen 'Aces High' en 'Rime of the Ancient Mariner'). Voor het overige passeren de bekendste nummers wel de revue.

Deze plaat werd, tot slot, samen met tegenhanger 'A Real Live One' in 1998 geremastered en uitgebracht onder de zeer originele naam 'A Real Live Dead One'.

2,5 sterren

Op zich heeft Iron Maiden naar mijn gevoel al wel genoeg liveplaten uitgebracht. Er zijn er een aantal bij die de aanschaf waard zijn, maar vaak putten ze toch uit een nagenoeg zelfde setlist en in dat opzicht is deze A Real Dead One een interessante release. Waarom? Omdat er hier voornamelijk wordt geput uit materiaal dat werd gereleased tot en met Powerslave in 1984! Dat heeft als resultaat dat er een aantal pre-Bruce Dickinson nummers opstaan en dat is meteen ook een tegenvaller, want ik prefereer toch de Paul Di'Anno versie tegenover (deze) live-uitvoeringen. Het woord 'deze' staat tussen haakjes omdat er versies zijn waarin Dickinson wel de juiste vibe te pakken heeft, maar dat is bijvoorbeeld bij Running Free uit Zwitserland niet het geval. Daar zit meteen ook het tweede probleem van A Real Dead One: bijna elk nummer komt uit een ander concert en dat komt het "concertgevoel" niet ten goede. Dickinson houdt zich hier gelukkig nog een tikkeltje in met het verwijzen naar de stad waarin ze spelen, al kan hij het naar het einde toe toch weer niet laten, maar ik had liever gewoon één volledig concert gehad in plaats van deze mikmak aan verschillende landen. Vooral omdat het de audiokwaliteit ook niet altijd ten goede komt. Wanneer je de intro van The Number of the Beast hoort, dan krijg je het gevoel dat je een brakke bootleg op de kop hebt getikt... Tof dat ze dit later in één package hebben gereleased met A Real Live One en in mijn herinnering is die toch iets beter. Die zal binnenkort ook nog wel eens een draaibeurt krijgen.

Ik luister deze eigenlijk maar heel zelden, niet in de laatste plaats omdat ik niet zo van live platen hou. Zelden worden de nummers die ik zo mooi vind echt goed gespeeld. En het zogenaamde 'live' gevoel voel ik echt niet als ik een cd-tje of spotify luister. Dat neemt niet weg dat deze plaat voor mij staat voor een enorme brok jeugd sentiment. Gekregen van mijn ouders in october 1993, gewoon spontaan. Dit was denk ik de tweede plaat van Maiden die ik 'echt' had, (cassette bandjes vierde hun hoogtij ). De plaat zelf vind ik, heel objectief gezien, maar een matige live registratie, er zijn betere live registraties (zoals Donnington bijvoorbeeld). Wat me nu pas opvalt overigens is dat op de 1998 re-master 'a real live-dead one' de platen in omgekeerde volgorde van release staan. Het is niet onlogisch overigens, omdat op op deze cd de nummers uit de begin periode staan en op 'a real live one' de meer recente nummers (toedertijd). Het enige moment op deze plaat waar mijn maiden hart sneller gaat kloppen is tijdens Running Free/run to the hills, daar weten ze echt die snaar te raken en hoor ik maiden op hun best.

Wat bedoel je met omgekeerde volgorde? Bedoel je dan dat de boel op de dubbel-cd A Real Live Dead One veranderd is?

Nou ja veranderd, niet helemaal. Maar op a real Live Dead One is CD 1 'A Real Dead One' en cd 2 is 'A Real Live One'. Terwijl 'dead' als tweede uitkwam en ook opnames zijn van na de opnames van 'Live'. de track volgorde per cd klopt wel, maar CD1 komt opname- en release-technisch na cd 2. Dit was meer een dingetje wat ik me nooit gerealiseerd had, geen issue verder