Iron Maiden - A Real Dead One (1993)

Over de tracklist valt niets slechts te zeggen, de geluidskwaliteit is een ander paar mouwen. De opnames zijn niet geweldig, maar de uitvoeringen van sommige nummers zijn ook rommelig, en dan niet op een manier die de intensiteit opkrikt.

Deze live-nummers zijn opgepikt uit diverse optredens die de band gaf in 1992 & 1993 doorheen Europa (zo hoor je Bruce Dickinson op een bepaald moment "Scream for meee, Helsinkiiiii!" schreeuwen), en dat draagt ook bij tot de rommeligheid; weinig cohesie te vinden door die losse opnames, dus.

Op dit album wordt vooral gefocust op de oudere nummers van de band (t/m het album 'Powerslave'), en ik moet eerlijk zeggen dat ik vooral van de nummers afkomstig van het fel bejubelde debuut de studio-opnames met Di'Anno prefereer. De stem van de ex-zanger van Maiden past namelijk net wat beter bij rauwe songs als 'Prowler' en 'Running Free'. 'Remember Tomorrow' en 'Iron Maiden' vind ik dan weer beter wanneer ze door Dickinson worden gezongen.

De eerste vijf albums van de band worden hier dus belicht, al is de verdeling niet evenredig. De helft van de songs is namelijk afkomstig van het debuut, terwijl eerste opvolger 'Killers' volledig over het hoofd wordt gezien. Dat vind ik zelf niet zo'n ramp, want tot en met 'Seventh Son of a Seventh Son' vind ik die plaat de minste. Wel jammer vind ik het dat van 'Powerslave' slechts één nummer te horen is (bijvoorbeeld geen 'Aces High' en 'Rime of the Ancient Mariner'). Voor het overige passeren de bekendste nummers wel de revue.

Deze plaat werd, tot slot, samen met tegenhanger 'A Real Live One' in 1998 geremastered en uitgebracht onder de zeer originele naam 'A Real Live Dead One'.

2,5 sterren

Op zich heeft Iron Maiden naar mijn gevoel al wel genoeg liveplaten uitgebracht. Er zijn er een aantal bij die de aanschaf waard zijn, maar vaak putten ze toch uit een nagenoeg zelfde setlist en in dat opzicht is deze A Real Dead One een interessante release. Waarom? Omdat er hier voornamelijk wordt geput uit materiaal dat werd gereleased tot en met Powerslave in 1984! Dat heeft als resultaat dat er een aantal pre-Bruce Dickinson nummers opstaan en dat is meteen ook een tegenvaller, want ik prefereer toch de Paul Di'Anno versie tegenover (deze) live-uitvoeringen. Het woord 'deze' staat tussen haakjes omdat er versies zijn waarin Dickinson wel de juiste vibe te pakken heeft, maar dat is bijvoorbeeld bij Running Free uit Zwitserland niet het geval. Daar zit meteen ook het tweede probleem van A Real Dead One: bijna elk nummer komt uit een ander concert en dat komt het "concertgevoel" niet ten goede. Dickinson houdt zich hier gelukkig nog een tikkeltje in met het verwijzen naar de stad waarin ze spelen, al kan hij het naar het einde toe toch weer niet laten, maar ik had liever gewoon één volledig concert gehad in plaats van deze mikmak aan verschillende landen. Vooral omdat het de audiokwaliteit ook niet altijd ten goede komt. Wanneer je de intro van The Number of the Beast hoort, dan krijg je het gevoel dat je een brakke bootleg op de kop hebt getikt... Tof dat ze dit later in één package hebben gereleased met A Real Live One en in mijn herinnering is die toch iets beter. Die zal binnenkort ook nog wel eens een draaibeurt krijgen.