Roy Orbison - Definitive Collection (1995)

Iemand die mijn profiel eens bekeken heeft weet dat ik weinig met zangers/zangeressen heb. Ik luister vooral bands en singer/songwriters, van welk decennia ze ook komen. Zangers associeer ik vaak met showmannetjes die op gemaakte wijze het publiek opzwepen.

Tenzij....Roy Orbison naar de microfoon loopt. Dan lijken 'gewone' nummers omgetoverd te worden naar een ongekend niveau. Zijn buitengewoon warme stem en fraai opbouwende songs gaan door merg en been. Wat en hoe hij zingt maakt niet uit. Alles klinkt uit het hart gemaakt.

Deze verzamelaar bevindt zich in de collectie van m'n vader en liet ik altijd links liggen. Nu ik het eens oppak besef ik wat ik heb gemist....de beste zanger aller tijden. 4,5*

Deze man heeft mij eigenlijk nooit erg aangesproken, noch qua muziek noch qua dramatische stem noch qua uiterlijk, maar aangezien hij een vrij respectabel aantal klassiekers op zijn naam heeft staan vond ik dat ik van hem toch wel een goede compilatie in huis moest hebben. Dit album is uitgebracht in de serie vroege compilatie-CD’s waarin ook Earth Wind & Fire, Albert Hammond, ELO etc. zitten en die ook (of altijd?) verkrijgbaar zijn met een bonus-CD, met in het geval van Orbison nog eens zeven nummers extra.
        De 20 nummers van de eerste CD bevatten 17 van de 27 hits en hitjes die Orbison tussen 1960 en 1966 op het Monument-label in de Amerikaanse, Engelse en Nederlandse hitparades had, met op de tweede CD nog eens drie hits, alles in de originele versies, dus niet de remakes uit 1980, en met als enige serieuze omissie Too soon to know (geen hit in Amerika, maar wel nummer 3 in Engeland in 1966). En die track had er eigenlijk best bij gekund, want zelfs sàmen duren deze twee CD’s amper 73 minuten, en er staan diverse nummers op die hier eigenlijk niet thuishoren omdat ze voornamelijk of zelfs uitsluitend van andere artiesten bekend zijn : I can’t stop loving you van Don Gibson en Ray Charles, Love hurts en All I have to do is dream van de Everly Brothers en (op de bonus-CD) Cry van Johnnie Ray – merkwaardig toch dat zulke tweedehands versies op een Best of-compilatie staan terwijl het geen hits voor de artiest in kwestie zijn geweest. (Mean woman blues is natuurlijk “van” Elvis, maar was ook een grote hit voor Orbison.)
        Wat de muziek zèlf betreft ontkom ik niet aan de vaststelling dat dit eigenlijk een indrukwekkend oeuvre is, nog altijd fris en scherp klinkend op een enkele uitzondering na (de melige MOR-country-arrangementen inclusief koor van I can’t stop loving you en Pretty paper) en met stuk voor stuk melodieën die perfect op Orbisons gloedvolle en expressieve stem zijn toegesneden, dus hoe die man er ook uitziet met z’n eeuwige zonnebril en z’n kamerbrede kuif, op zijn beste momenten deed hij zowel als songsmid als als emotioneel troubadour voor maar weinigen onder. Ja, ik ben hélemaal om.
        Overigens is de eerste CD gewoon identiek aan Golden days : the collection of 20 all-time greats, een Sony-compilatie uit 1981, dus nog van vóór de Traveling Wilburys (1988) en Orbisons come-back-album Mystery girl (1989), hetgeen meteen ook verklaart waaom zijn laatste hits You got it en She’s a mystery to me uit 1989 hier niet op staan (jammer dat ze ook de tweede CD niet gehaald hebben, want die stamt dus uit 1995). Uitstekend geluid, maar helaas minimale annotatie (alleen jaartallen en componisten, waarbij Willie Nelson als mede-componist van Pretty paper ook nog eens verward wordt met Orbisons veelvuldige schrijfpartner Joe Melson), en voor de completisten onder ons, de zeven nummers op de kwalitaief toch wel mindere bonus-CD zijn Goodnight, (Say) you’re my girl, Yo te amo Maria, Leah, Cry, Indian wedding en Pretty one.