Ólafur Arnalds - For Now I Am Winter (2013)
mijn stem
64 stemmen
IJsland
Neoklassiek
Label: Mercury
-
Sudden Throw (3:16)
-
Brim (4:42)
-
For Now I Am Winter (5:05)
-
A Stutter (5:09)
-
Words of Amber (3:22)
-
Reclaim (4:01)
-
Hands, Be Still (3:39)
-
Only the Winds (5:21)
-
Old Skin (4:08)
-
We (Too) Shall Rest (2:05)
-
This Place Was a Shelter (3:50)
-
Carry Me Anew (3:24)
-
No. Other * (4:18)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
48:02
(52:20)
0
geplaatst: 26 februari 2013, 15:39 uur
In 2011 verscheen de EP Living Room Songs van Ólafur Arnalds en mij bekroop het gevoel dat er geen ontwikkeling meer zat in de muziek van hem. Het werd allemaal wat vlak en Arnalds begon zijn kunstje teveel te herhalen. Vorig jaar sloeg hij terug met een geweldige soundtrack voor de film Another Happy Day, misschien wel het hoogtepunt uit zijn oeuvre tot nu toe. In ieder geval kan je zeggen dat Arnalds zich in zijn periode bij het label Erased Tapes zich heeft bewezen als een goede hedendaagse componist.
Dit alles is het grote label Universal ook opgevallen en nu verschijnt For Now I Am Winter bij hen. Met ongetwijfeld meer financiën kan Arnalds nu groter uitpakken op plaat waardoor Arnalds nieuwe wegen kan inslaan. Het orkest dat zijn composities uitvoert klinkt groter dan ooit tevoren waardoor de gelaagdheid van zijn muziek is toegenomen. Vooral de instrumentale stukken zijn hierdoor zeer boeiend geworden om naar te luisteren en dat levert een paar mooie stukken op.
Helaas kent dit album een grote tegenvaller en dat is de zang van Arnór Dan. Ik heb werkelijk geen flauw idee wie deze man is, maar de toevoeging van zang in sommige nummers haalt de waardering van het album omlaag. Kracht van 'klassieke muziek' - als ik de muziek van Arnalds zo mag noemen - is dat de muziek zelf het verhaal al vertelt. Ik krijg het gevoel dat de teksten die Dan zingt totaal niet aansluiten op de muziek waardoor het irritant wordt, helemaal omdat de teksten qua inhoud uitleggerig van toon zijn. Voeg daar aan toe de manier waarop Dan het zingt: soms lijkt de stijl sterk op R&B. Niet mooi, het schuurt zelfs. Is dit een keuze van Arnalds zelf geweest of is dit tot stand gekomen onder druk van het label met de gedachte om klassieke muziek onder de aandacht te brengen van de jeugd? Dat laatste zou toch vrij triest zijn...
Dit alles is het grote label Universal ook opgevallen en nu verschijnt For Now I Am Winter bij hen. Met ongetwijfeld meer financiën kan Arnalds nu groter uitpakken op plaat waardoor Arnalds nieuwe wegen kan inslaan. Het orkest dat zijn composities uitvoert klinkt groter dan ooit tevoren waardoor de gelaagdheid van zijn muziek is toegenomen. Vooral de instrumentale stukken zijn hierdoor zeer boeiend geworden om naar te luisteren en dat levert een paar mooie stukken op.
Helaas kent dit album een grote tegenvaller en dat is de zang van Arnór Dan. Ik heb werkelijk geen flauw idee wie deze man is, maar de toevoeging van zang in sommige nummers haalt de waardering van het album omlaag. Kracht van 'klassieke muziek' - als ik de muziek van Arnalds zo mag noemen - is dat de muziek zelf het verhaal al vertelt. Ik krijg het gevoel dat de teksten die Dan zingt totaal niet aansluiten op de muziek waardoor het irritant wordt, helemaal omdat de teksten qua inhoud uitleggerig van toon zijn. Voeg daar aan toe de manier waarop Dan het zingt: soms lijkt de stijl sterk op R&B. Niet mooi, het schuurt zelfs. Is dit een keuze van Arnalds zelf geweest of is dit tot stand gekomen onder druk van het label met de gedachte om klassieke muziek onder de aandacht te brengen van de jeugd? Dat laatste zou toch vrij triest zijn...
0
geplaatst: 10 maart 2013, 10:37 uur
Mijn recensie, zoals hier neergepend.
Qua timing had het beter gekund: de officieuze eerste lenteweek verwelkomt het toepasselijk getitelde ‘For Now I Am Winter’, de derde langspeler van ambientwonder Ólafur Arnalds, en het eerste van de Erased Tapes-alumnus bij een major. Een ietwat onverwachte overstap die een duidelijke weerslag heeft op de muziek – of loopt het verband in de andere richting?
Op ‘…and They Escaped The Weight of Darkness’, zijn tweede telg, slaagde Arnalds erin een succesformule uit te puren voor wat we voor de eenvoud modernklassiek zullen noemen: piano en strijkers om het belangrijkste instrument, de stilte, aan te vullen. Het resultaat was, indien geen meesterwerk, op zijn minst een prachtplaat. Toch zou hierop eindeloos voortborduren ongetwijfeld gaan vervelen, en dat heeft Arnalds duidelijk begrepen. In het STUK (waar we hem ook konden interviewen) het voorbije najaar hoorden we ‘s mans vleugelpiano al flirten met onderkoelde electronica, die hij ook op ‘For Now I Am Winter’ omarmt.
De meest opvallende verandering zijn echter zonder twijfel de vocals van Arnór Dan, wiens falset het midden houdt tussen Jónsi en Antony Hegarty, die op een viertal nummers te horen zijn. Een mooie toevoeging, al zijn we nog het meest fan van de instrumentale nummers: de filmische opener ‘Sudden Throw’ (het moment waarop de strijkers zachtjes inglijden is even minimalistisch als majesteus), de complexloze pianosuite ‘Words of Amber’ (of: wat als The Velvet Underground klassieke muziek maakte) en natuurlijk het prachtig dreigende ‘This Place Was a Shelter’, waarin een kille, industriële beat de hoofdrol speelt.
Aan variatie geen gebrek dus, waardoor vermoedelijk ook mensen die niet veel hebben met ambient dit wel zullen kunnen appreciëren, en het is bovendien een van die zeldzame albums die zowel op de voor- als achtergrond perfect te genieten zijn. Luisteren dus, voor het al te zomers wordt.
Op ‘…and They Escaped The Weight of Darkness’, zijn tweede telg, slaagde Arnalds erin een succesformule uit te puren voor wat we voor de eenvoud modernklassiek zullen noemen: piano en strijkers om het belangrijkste instrument, de stilte, aan te vullen. Het resultaat was, indien geen meesterwerk, op zijn minst een prachtplaat. Toch zou hierop eindeloos voortborduren ongetwijfeld gaan vervelen, en dat heeft Arnalds duidelijk begrepen. In het STUK (waar we hem ook konden interviewen) het voorbije najaar hoorden we ‘s mans vleugelpiano al flirten met onderkoelde electronica, die hij ook op ‘For Now I Am Winter’ omarmt.
De meest opvallende verandering zijn echter zonder twijfel de vocals van Arnór Dan, wiens falset het midden houdt tussen Jónsi en Antony Hegarty, die op een viertal nummers te horen zijn. Een mooie toevoeging, al zijn we nog het meest fan van de instrumentale nummers: de filmische opener ‘Sudden Throw’ (het moment waarop de strijkers zachtjes inglijden is even minimalistisch als majesteus), de complexloze pianosuite ‘Words of Amber’ (of: wat als The Velvet Underground klassieke muziek maakte) en natuurlijk het prachtig dreigende ‘This Place Was a Shelter’, waarin een kille, industriële beat de hoofdrol speelt.
Aan variatie geen gebrek dus, waardoor vermoedelijk ook mensen die niet veel hebben met ambient dit wel zullen kunnen appreciëren, en het is bovendien een van die zeldzame albums die zowel op de voor- als achtergrond perfect te genieten zijn. Luisteren dus, voor het al te zomers wordt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.