Cosmograf - The Man Left in Space (2013)

Klinkt weer prima dit. Wel weer even vaker in de speler dit.

Onder het motto 'beter wat later dan nooit', is deze Cosmograf dé ontdekking van deze week geworden en heb ik het zoveelste fraaie album in zeer korte tijd te pakken.
The Man Left in Space laat je, vanwege het vrij ingetogen karakter ervan, even ver van deze hectische planeet weg zweven. Maar er is meer! Robin Armstrong en zijn al even talentvolle muzikale vrienden blijken al een hele serie prachtige platen te hebben gemaakt.

Enfin... al vrij spoedig na dat super-symfonische-power-duo Carptree uit Zweden heb ik zomaar weer iets bijzonders gevonden om te gaan beluisteren.

Mooi toch?

Akicia zonder jouw radio on demand was ik waarschijnlijk nooit tegen Cosmograf aangelopen, wat een fijne albums heeft deze man geproduceerd. Ontdekking van het jaar.

Ik heb de progressieve rock/metal nog maar pas (her)ontdekt en ik heb al een flink aantal zeer fraaie albums van - althans voor mij - nieuwe artiesten gevonden. Maar deze Cosmograf is weer echt zo'n super goede vondst, dat ik overweeg alles (toe maar) aan te schaffen. Zit ik bij Steven Wilson (blijft een topper, hoor) nog weleens kriebelig op het puntje van mijn stoel en aan Wilson moet ik eigenlijk altijd wel als eerste denken als ik deze muziek beluister - er zijn namelijk ook veel overeenkomsten - is het aantal fragmenten 'lastig te doorgronden muziek' bij Cosmograf (=Robin Armstrong) weer stukken minder. De meeste liedjes zijn daarbij ook nog eens erg mooi en, niet geheel onbelangrijk: Robin zingt goed.

Zijn nieuwste album The Hay-Man Dreams komt - zeker weten - in mijn top 10 van 2017.

Aangestoken door de enthousiaste posts over deze band/artiest een aantal van zijn albums aan het luisteren. Na het, in mijn oren, zeer geslaagde Cosmograf - Capacitor (2014) nu de beurt aan dit (wederom) thematische “The Man Left In Space”. Multi-instrumentalist en verhalenverteller Robin Armstrong laat een mooi verhaal horen en zet daar op zeer knappe wijze zijn muziek onder. Heerlijk afwisselende gitaarwerk in soms wat lange uitgesponnen liedjes. Hier en daar voorzien van ‘spoken word’ (volgens mij o.a. Richard Nixon die de ‘maanlanders’ toespreekt) Dat hoorspelkarrakter krijgt ook hier niet de overhand waardoor er een prettige verhaallijn te beluisteren valt en de liedjes op zichzelf staan. Knap gedaan en op naar het volgende album van Cosmograf.