Portal - Vexovoid (2013)

Portal is een band waar ik al veel over had gelezen. Vexovoid is dus mijn eerste kennismaking met deze band. Dit zijn van die bands die de twisted riffs van Trey Azagthoth (Morbid Angel) naar een nog extremer plan trekken. Deze band maakt gure en dissonante death metal. De drums zijn afwijkend, de riffs cirkelen om je heen als een nest bijen en de zang is heel diep. Deze ga ik zeker vaker beluisteren. Zeer interessant.

Een behoorlijke muur van geluid, vooral een black metal geluid.
Paar nummers is wel lekker maar na een kwartier ben ik al helemaal murw gebeukt, best wel vermoeiend dit.

Dit is een album wat de eerste keer klinkt als een waas van geluid die op je afkomt en je na 34 minuten versuft achter laat. Na meerdere luisterbeurten begint deze waas zich te openbaren en hoor ik nummers die angstaanjagend goed in elkaar zitten. Zoals de extreem onheilspellende riffs die wegebben naar dark ambient in Curtain, dat vind ik eigenlijk heel erg mooi. Op sommige momenten maakt Portal ook een soort van duistere ambient maar dan met gitaren, dit is vooral bij Oblotten het geval. Hij krijgt nu 4,5 ster maar ik heb compleet nog niet het gevoel dat ik alles heb gehoord wat in dit album zit.

De vorige plaat was wat viezer, iets meer dissonantie ook. Dit is nog steeds een heerlijke brok beton en doet qua kwaliteit niet zoveel onder.

De tegendraadsheid in de riffs doet me denken aan Dodecahedron (alleen klinkt hun plaat nog een pak intenser). De korte speelduur doet me niet afhaken, integendeel. Het doet de plaat alleen maar goed.

'Vexovoid' is in al zijn obscuriteit toch best een veelzijdige plaat. Er hangt een heel kille sfeer omheen, zwart als de nacht, en met eigenzinnig gitaar- en drumwerk, zoals bij de Nederlandse band Dodecahedron. Maar ook black metal is overduidelijk een vruchtbare grond waaruit de mannen van Portal geput hebben. In opener 'Kilter' schemeren enkele riffs door die zo van Deathspell Omega zouden kunnen zijn (vooral het tegendraadse karakter daarvan staat me aan), en er is natuurlijk die gitzwarte sfeer, aangelengd met wat ambient hier en daar ('Oblotten').

Volgens mij is 'Vexovoid' met opzet een relatief korte plaat, omdat het dan makkelijker is om een intense sfeer vast te houden. Dat men hierin geslaagd is, zal ik niet ontkennen, maar toch niet met vlag en wimpel. Het monotone gedreun in 'The Back Wards' bijvoorbeeld heeft de eerste luisterbeurten echt een hypnotiserend karakter, maar doet naderhand enigszins pijn aan de oren. Gelukkig begint de song na een minuutje echt, met de uit een afgrond geplukte vocalen in een glansrol.

De monotonie wordt door de heren van Portal aangewend als middel om de luisteraar aan de boxen (of koptelefoon, misschien nog geschikter voor deze muziek) van de stereo te doen kleven. Dit werkt doorgaans wel, maar ondanks het feit dat de plaat “slechts” 34 minuten duurt, kan ik niet zeggen dat ik ook voor de volledige rit helemaal in beslag wordt genomen door deze plaat. Initieel liet ‘Vexovoid’ een heel goeie indruk na op me, in navolging van de impact die het al eerder aangehaalde Dodecahedron op me had. Maar ik bleek hier een stuk sneller mee klaar te zijn, en voelde het een tijdje als een teleurstelling aan. Die situatie is uiteindelijk toch weer rechtgetrokken, waardoor het tot nu toe zeker niet tot de matigste albums van het jaar behoort.

Geen aanrader, tot slot, om te draaien bij zonneschijn en temperaturen boven 20°C. Welneen, ik draai de plaat persoonlijk het liefst in de schemering, met weinig andere sores aan mijn kop en een straffe kop koffie. Zwart, of wat dacht u?

3,5 sterren

Tóch laatst maar weer eens opgegraven, misschien was ik destijds nog niet helemaal klaar voor deze ervaring..

..beetje alsof je hoofd gevuld is met watten en je te lang op je eigen armen hebt gezeten, en dan het aankoeksel uit een regenpijpfilter oplost in kruidnagel thee en dat probeert in te brengen via een neusspray.

2016... Tijd voor een nieuwe, lijkt me? Ik hoop het..