John Cale - Black Acetate (2005)

Gisteren bij Jools Holland en het viel me alleszins mee ( hoewel mr. Weller natuurlijk de man van de avond was ).Pharrel Williams en Dr. Dre hebben blijkbaar het een en andere te maken met dit album (?). Tenminste, dat lees ik net in een interview van de bbc met Cale.
Hoe dan ook, dat wat ik tot nu toe gehoord heb klinkt in ieder geval best aangenaam.

ik heb hem nu zo'n dag of 5 en reeds 4 x beluisterd , het eerste nummer is cale met een falset stemmetje en dat nummer is een complete mislukking , ik weet dat hij graag experimenteert maar dit slaat nergens op , de overige nummers zijn wel te pruimen , en je voelt dat je deze plaat meerdere malen zal moeten opleggen om zijn geheimen te ontdekken , het is goeie emo-rock met een experimenteel gehalte , besluit goeie plaat van john , die er nog geen echt slechte gemaakt heeft , maar zijn este is voor mij nog altijd , "music for a new society" wat een meesterwerk is .

Het is een fenomeen dat het lied dat niet meteen in de smaak valt bij de eerste keren, toch wel een heel speciaal en doordacht nummer is die heel knap gemaakt zijn en waar veel gevoel in zit. Bij het eerste nummer denk ik hier zo over.
Die situatie had ik bijvoorbeeld ook bijhet luisteren van een plaat van Lou Reed, toen ik pas na een aantal jaren een heel knap nummer begreep 'Street hassle' genaamd.

Maar het is natuurlijk best mogelijk dat het nooit als 'goed' nummer zal bestempeld worden.

Ik vind dat eerste nummer erg lekker hoor. Het meeste wat hier op staat valt wel te pruimen al staan er ook een paar onzin platen op.

Ik vind dit misschien we de mooiste Cale-plaat. De eerste drie nummers voorbij, welke bij herbeluisterering een passende plek krijgen, opent zich een erg mooi gevarieerde krachttoer van pracht en praal. Ik heb hier een grOOte waardering voor !

John Cale's laatste plaat is echt een goed uitgebalanceerde plaat geworden vol met experimenten. Zoals bij de meeste van zijn platen, probeert hij van alles uit en ligt de nadruk vooral bij de sfeer die de plaat uitstraalt, deze heeft voor mij dan weer de sfeer van een kille avond waarbij jij opweg naar huis wandelt en over heel wat dingen aan het mijmeren bent.

Sommige mensen klagen hier over de falset-stem die John Cale hier hanteert maar voor mij is dat net een meerwaarde. Het heeft zo'n scizofreem gevoel aan deze plaat, door al deze verschillende stemmen, wat zeker een vervreemdende maar plezierige ervaring oplevert. Het zuigt je zowat de plaat in.

Naast het vele experimenteer staat er maar een meezinger op, wat ook altijd relatief is bij John Cale, namelijk Perfect. Bij deze song moet ik onmiddelijk gaan denken aan Fear is Man's best Friend, het heeft zo'n beetje dezelfde sfeer weer.

Voor mij is dit zeker een leuke ervaring van Cale, die je eigenlijk op geen enkel album onbewogen laat, voor mij duidelijk een 4* album.

"Gravel Drive" - wow!

Deze plaat begint me echt steeds beter te bevallen. Dat je in deze fase van je carrière nog zó relevant bent en met zo'n plaat op de proppen kunt komen, daar neem ik mijn pet voor af. Ik noemde "Gravel Drive" al, maar "Outta The Bag" - met de falsetto, laat het bezinken, en het laat je niet meer los. Een heerlijke, vrolijke popsingle, "Perfect". Leuke clip ook. "Turn The Lights On" schudt je wakker met een fikse dosis elektrisch gitaarwerk.. "Sold Motel", eveneens een sterke track.
Nee, diep respect voor John!

Officiële videoclip toegevoegd.

Mooi album, later meer van mijn kant!

Cale lijkt hier de teugels wat te willen vieren na de strak vormgegeven voorganger Hobo Sapiens. Resultaat: Een toch wat wisselvallig album met overigens een fijne nasmaak. De tour die erop volgde met de band bestaande uit onder andere Dustin Boyer (die vandaag de dag nog steeds Cale's recherhand is) en Michael Jerome was wel onvergetelijk. Destijds tweemaal gezien met een ongekend energieke, maar ook hier en daar dwarse rock 'n' roll-show.

Maar het album is zo wisselvallig als het weer deze winter. Opener OuttaThe Bag is noch een misser, noch een voltreffer. Die falsetstem is gedurfd, maar geeft het nummer ook een soort schijnbare throw-away status. Wat moet ik hier eigenlijk mee?

In ForaRide vindt de wisselvalligheid zelfs plaats binnen één song. In eerste instantie een rommelige rocker, maar gelukkig heeft Cale zijn bariton weer terug. Maar wanneer dan tegen het einde die gierende gitaarsolo erin komt ben ik ineens helemaal hooked! Het nummer stort zich apocalyptisch het ravein in, deconstructie zoals alleen Cale dat kan..

Brotherman begint als een uitdagende gimmick met heerlijke bassen en geluidseffecten, maar gaat helemaal nergens naartoe en halverwege is mijn aandacht weg.

Dan volgt weer een prachtige melancholieke ballade in de vorm van Satisfied dat zo recht van Paris 1919 had kunnen komen. Fantastisch gezongen en kippenvel.

In A Flood vind ik dan weer wat saai en meanderend. Cale doet hier een beetje een J.J. Cale, terwijl hij John Cale is.

Hush is dan weer heerlijk tegendraads en heeft zelfs een beetje een sexy feel, heel erg leuk nummer! Cale, de oude verleider.

Gravel Drive is vintage Cale die je ongenadig bij de keel grijpt in een alles verstikkende melancholie. Haast één van betere songs uit zijn gehele oeuvre wat mij betreft. Opvallend ook hoe simpel die song is en toch zo veelzeggend.

Perfect vond ik in eerste instantie haast een lachertje. Zo niet Cale, een schaamteloos simpel punkragliedje. Maar naarmate het nummer vordert kan je niet stilzitten, wat een power. Mooi detail vind ik die gezongen meerstemmige bridge: It's A Different Kind Of Life

Sold Motel vind ik persoonlijk nogal overrated. Middelmatige, eindeloze, beetje saaie rock-dreun.

Woman profiteert van de geweldige dynamiek tussen de hip-hop achtige coupletten en het massieve rock-refrein. Deze had van mij nog wél gerust vijf minuten door mogen gaan.

In Wasteland lijkt Cale zich oprecht zorgen te maken over de toestand van de wereld en het milieu/klimaat. Iets wat je hem niet zo vaak hoort doen en daarvoor alleen al hulde. Glad ijs? Jazeker, maar een op de loer liggende kazigheid wordt gered door het prachtige arrangement met strijkers en achtergrondzangeressen en Cale in opnieuw in melancholieke modus:

Comfort me, comfort me. Hold me in the dark... Weer kippenvel

Turn The Lights On heb ik ook heel goede live-herinneringen aan. Machtige rocker om keihard mee te brullen, compromisloos.

Maar het album sluit helaas af met weer een wat vervelend nummertje, Mailman (The Lying Song). Het begrip drone, waar de man van begin af aan al graag mee experimenteert, is een dunne lijn tussen je pakken en niet meer loslaten enerzijds, en soms stierlijk vervelend anderzijds. Dat Cale graag koortdanst bewijst dit album met bijna evenveel hoogte- als dieptepunten.

Maar voor de goede songs en de geweldige toer die volgde valt de balans bij mij toch uit naar dik voldoende.