John Cale - Black Acetate (2005)

John Cale's laatste plaat is echt een goed uitgebalanceerde plaat geworden vol met experimenten. Zoals bij de meeste van zijn platen, probeert hij van alles uit en ligt de nadruk vooral bij de sfeer die de plaat uitstraalt, deze heeft voor mij dan weer de sfeer van een kille avond waarbij jij opweg naar huis wandelt en over heel wat dingen aan het mijmeren bent.

Sommige mensen klagen hier over de falset-stem die John Cale hier hanteert maar voor mij is dat net een meerwaarde. Het heeft zo'n scizofreem gevoel aan deze plaat, door al deze verschillende stemmen, wat zeker een vervreemdende maar plezierige ervaring oplevert. Het zuigt je zowat de plaat in.

Naast het vele experimenteer staat er maar een meezinger op, wat ook altijd relatief is bij John Cale, namelijk Perfect. Bij deze song moet ik onmiddelijk gaan denken aan Fear is Man's best Friend, het heeft zo'n beetje dezelfde sfeer weer.

Voor mij is dit zeker een leuke ervaring van Cale, die je eigenlijk op geen enkel album onbewogen laat, voor mij duidelijk een 4* album.