White Sister - Fashion by Passion (1986)

Dat iemand de moeite heeft genomen om dit album toe te voegen, kan je het geloven.

Ik kwam deze tegen in de vergeetbak van per ongeluk aangeschafte CD's en besloot 'm na pakweg 15 jaar stof vergaren maar weer eens te draaien.

Als je wilt weten wat de jaren '80 zo fout maakte, luister dan eens naar deze plaat, het staat er allemaal op. Het lijkt wel of de producer in het huisvuil van Trevor Horn heeft zitten snuffelen, zó over de top heb ik het zelden gehoord.
En inderdaad, track 5 is een Beatles-cover, je moet maar durven. Zo slecht dat het om te lachen wordt!

Muzikale kwaliteit: 1 ster. Amusementswaarde: 3 sterren. En het gemiddelde is...

Wat een bullshit Jumpjet! Dit album is prima. Een heerlijk jaren 80 album met prima in het gehoor liggende songs. Natuurlijk klinkt het gedateerd en staat het bol van de cliché's. Nou en?? Als dat op een niveau gebeurt zoals White Sister laat horen dan mogen er gerust meer van zulke albums voorbij komen. Lekkere pompeuze rock. overladen met en synth saus in de stijl van bands als Giuffria, House of Lords enz. Inclusief prima zanger!! Die Beatles cover is helemaal niet lachwekkend trouwens. In de stijl van dit soort bands is het zelfs zeer verdienstelijk gedaan.

I rest my case

Heel goed!

Overtrokken reactie van Jumpjet.


Goed, mijn mening: ik vind het nogal rommelig en te hardrockerig. Het klinkt juist niet gelikt genoeg voor mij.

Het debuut ook al geprobeerd? Is een tikkeltje beter vind ik.

Hier komt "April" zojuist na vele jaren weer eens uit de speakers. Lekker hoor!

Wat een vreemd bericht van Jumpjet uit 2009 alweer. Je kunt het plaatje persoonlijk niks vinden, dat mag maar kom dan niet met zinnen als; 'muzikale kwaliteit 1 ster en als je wilt weten wat de jaren '80 zo fout maakte', deze argumenten om je zaak te ondersteunen zijn niet sterk. Ik vind het ook geen klassieker maar met terugwerkende kracht kan de synthesizer mij op bepaalde momenten best bekoren. De nummers zijn catchy, compact en de heren hebben een goed oor en oog voor melodie. Daarnaast is Dennis Churchill-Dries een wereldzanger. De nummers onderscheiden zich echter niet veel van andere bands/artiesten uit dezelfde periode. Dit soort releases werd met bakken over je heen gestort vanaf midden jaren 80. A Place in the Heart, het titelnummer en April zitten echter vanuit muzikaal oogpunt prima in elkaar. Daarnaast vormt de toevoeging van de saxofoon in enkele nummers voor de nodige afwisseling. Wat mij betreft een ruime voldoende dit catchy schijfje.

Ik snap het commentaar van Jumpjet wel: wat een grotesque, bombastische over the top sound. Producer Cliff Zelman (die een jaar eerder nog een plaat van Lita Ford produceerde) dacht vast: als Trevor Horn een monsterhit scoort met Yes' 'Owner Of A Lonely Heart', dan moet dit wel helemaal een millionseller worden. Elke beat, elke slag: het klinkt als een 'Wall Of 80s Sound' in een post-apocalyptische drumoorlog. Het is even wennen, flink wennen, maar ergens heeft het ook wel wat. De enige uitzondering hierop is 'April' en laat die dan ook net door een ander (Jim Bell) te zijn geproduceerd. Jammer voor alle moeite die Cliff in de productie stak, want ik vind 'April' dé smaakmaker van het album. Dit nummer klinkt trouwens wel als een unreleased gem van Y&T. Met name die zanglijnen van Rick Chadock: ze lijken als twee druppels op die van Dave Meniketti. Maar dat is zeker niet vervelend. Een kleine 3,5*.