Eric Clapton - Old Sock (2013)

Met hulp van oa Paul McCartney. Ben benieuwd.

Toen ik de hoes in combinatie met de titel zag dacht ik eigenlijk dat het om een grap ging...

EC heeft in ieder geval relativeringsvermogen. Naar het schijnt doet Steve Winwood ook mee.

Volgens mij een beetje "Clapton (2010)" part two? Weer 2 originals. Combinatie van jazz en bluescovers... Waarschijnlijk "Still Got The Blues" zoals hij dat live (akoestisch) ook doet.

Ik weet niet of ik hier echt nieuwsgierig naar ben. Al zijn solo platen ken ik, de ene beter dan de ander. Soms goed, soms minder. Maar ze hebben één overeenkomst, ze zijn zo voorspelbaar en netjes geworden. Mooie producties, maar geen spatje spanning. De echte Clapton kan je het best live zien en horen, het tegenovergestelde van de man op de disc.
Als ik de hoes en de titel zie, dan denk ik nu al ongeveer te weten hoe deze plaat klinkt. Maar of dat een goed teken is?

Helemaal met je eens . Ik toch benieuwd!

Eerste track van dit album!:

Klik! Eric Clapton - Gotta ...

Heee via Facebook erachter gekomen dat Eric met een nieuw album komt... Zeer benieuwd.
Nou devel-hunt en Matthijs, vond zijn laatste album nou juist niet voorspelbaar (jazz met een vleugje blues) en dat blijkt ook uit menig recensie. Maar dat is natuurlijk ieders mening.

Ik zelfs zonder de hoes...een soort zelfspot van Eric....ouwe sok .

Volgens mij dacht ie toe hij in Florida op vakantie was: "Shit, don't have a good coverphoto for my new album... Where's my goddamn iPhone..., aahh here it is"

Overigens moet ik zeggen dat Gotta Get Over wel erg lekker klinkt. Beetje 70's sound met die dames op de achtergrond.

Gotta Get Over, het klinkt als Clapton ten tijde van de Boulevard plaat uit 1974. Qua sfeer en productie. Als dit een voorproefje is wordt het voorjaar, waar ik zo aan toe ben, lekker en warm ingeluid.

mooi ingetogen album. Goede productie, weinig nieuws onder de zon. Gewoon een gemiddeld Eric Clapton album.

albumtitel dekt waarschijnlijk de muzikale lading..

Met schuurman eens: gewoon een degelijk Claptonalbum. Al dat gezeik over té oud of niet meer zoals vroeger... Als je Slowhand wil horen, moet je dat album opzetten en niet meer het nieuwe werk gaan luisteren.
De nieuwe 'jazzy' stijl mag ik wel en is heerlijk voor de avond.

Twee nieuwe composities, zo zo het kan er wel vanaf. Ligt dit in de lijn van z'n voorganger? En hoe is Claptons stem? (vond 'm vocaal heel matig voor de dag komen op Clapton).

Cale, Mahal en Winwood komen langs, maar op basis van eerdere relatief recente studiosamenwerkingen met Cale en Winwood trekt mij dat ook niet direct over de streep.

Zit 'm toevallig net te luisteren en vond de voorganger wat beter en meer jazz. Je moet er natuurlijk van houden.
Op dit album is een behoorlijke scheut reggae toegevoegd. Klinkt absoluut niet verkeerd en ook Clapton's stem vind ik prima. Eigenlijk verbazingwekkend goed.

Nee, vergelijk dit absoluut niet met het Cale- of Winwoodproject, want dan is het bij de eerste klanken van Further on Down the Road een zware teleurstelling. Overigens is genoemd nummer helemaal niet slecht in een reggaestijl.

Kortom: ik ben er wel weer blij mee en Clapton brengt met dit album weer wat diversiteit in zijn muziek. En weer een schitterende afsluiter zoals op het album Clapton.

Wat heb jij toch altijd met stemmen. De stem van Bowie op zijn nieuwste plaat vind je stukken minder dan vroeger en de stem van Clapton deel je die mening ook. Terwijl ik Clapton en Bowie juist artiesten van de oude garde vind wiens stem krachtig en mooi is gebleven.
Kijk de krakende roggel stem van Dylan of de krachteloze ielheid van Neil Young valt wat over te zeggen, Maar Clapton en/of Bowie slecht bij stem?

En wat ik van Old sock vind? Nog niets, maar met zo'n titel en zo'n cover wordt ik niet blij. Clapton uit 2010 vond ik wel weer een lekkere plaat. Maar echt kunnen boeien met een nieuwe Clapton plaat gaat toch wel terug naar From the gradle. Live is hij me nooit tegengevallen, maar op de plaat klinkt hij de laatste 15 jaar toch te vaak als een rock miljonair die het nog wel kan, maar liever gaat golven dan een goede plaat maakt.

Het is toch niet zo vreemd dat de stem een hoofdaspect is waar je op let? Herinneringen aan eerder werk spelen altijd mee en dan valt het extra op als een stem minder begint te worden. Ik vind Clapton in zijn prime ook al geen denderende zanger. Als het aan mij had gelegen was hij tot in de lengte der dagen leadgitarist bij een band gebleven. Als (solo-)componist en zanger heb ik niet onwijs veel met Clapton.

Ik heb overigens niet gezegd dat Bowie slecht bij stem is.

Clapton vind ik een van de beste blanke blueszangers. Als ik naar zijn dvd met Winwood kijk, hoor ik veeeeel liever Clapton zingen.

Als Winwood daar niet bij was, had ik 'm een stuk lager beoordeeld. Je hoort ook heel duidelijk dat Clapton i.t.t. Winwood geen idee heeft hoe hij harmonie moet zingen.

Ja, ja wat je soms al niet leest:
....
of
...zoals alles hier, so?

..maar wat dit album betreft: weet iemand welk doel dit album heeft?
Bijna allemaal oud werk/covers, zit hij 50 jaar in het vak of zo?

Exact

En door naar de volgende ronde ...


...maar dan is dit dus een verjaardagsfeestje , waar die ouwe sok ( ha...hij heeft zelfspot is hij niet geweldig... ) dus wat vriendjes mede miljonairs voor heeft uitgenodigd.
Tja dan is het je bent geweldig Eric gehalte natuurlijk wel heel hoog, en ontbeert de peper in de respectievelijke reten er iets spannends van te maken.
Alweer een handvol Euri uitgespaard.
Zo komt Oldfart de crisis wel door.

Eens. Het album illustreert de stelling feilloos. Opgewarmde prak.

Even serieus; ik ga ook mee in de kritiek van Stijn v.w.b. de zangcapaciteiten van Clapton. Als gitarist had hij zijn momenten, maar die liggen bijna zonder uitzondering al lang achter ons.
Maar ook dan gold/geldt: Clapton gedijt het beste in gezelschap van anderen; een Bruce, een Winwood, een Allman.

Inderdaad oude sokken muziek, maar het klingt toch weer lekker. Wat je gewend ben van old Eric, toch een aanrader als je van Clapton houdt.

Nee, dit is hem niet... Wel een ERG mooie cover van "Still Got The Blues". Heel anders benaderd, mooi op een hele andere manier.

Ik vind het wel een lekker laid back plaatje. Een beetje dezelfde sfeer als Road to Escondindo van een paar jaar geleden. Ook zonder gierende gitaarsolo's kan Clapton erg mooie muziek maken. Mooie versie van Still Got the Blues.

Luisterend naar "Old Sock" van Eric Clapton moet ik al snel vaststellen dat Clapton wederom een prima plaat heeft afgeleverd. Zijn vorige plaat, "Clapton" kreeg veel kritiek. Het zou te gezapig, terughoudend klinken en weinig vlammend zijn. Ik vind "Clapton" gewoon een goede plaat, waarop Eric Clapton kiest voor een meer jazzy insteek met inhoudend, maar daarom niet minder indrukwekkend, gitaarspel. Op "Old Sock" wordt die lijn doorgezet, al is de insteek nu niet primair jazz, maar neigt het bij tijd en wijlen naar reggae. Clapton steekt zijn liefde voor dit genre niet onder stoelen of banken en dat is ook de reden dat "Old Sock" zomers en positief aandoet. Ook voor deze plaat geldt dat er geen gierende gitaarsolo's zijn te horen, maar dat het gitaarspel ondersteunend is aan het liedje. Maar als je goed luistert komt er heel smaakvol gitaarspel voorbij en her en der een prachtige, maar ingetogen solo. "Old Sock" bevat bijna allemaal covers, met uitzondering van twee nieuwe composities. Ook dat gegeven stoort me nergens. Clapton en zijn groep aan muzikanten geven er een uiterst integere invulling aan, maar toch is het een onmiskenbaar Clapton geluid wat ik hier hoor. Vooral de Gary Moore cover van "Still Got the Blues" vind ik prachtig, met inderdaad een hele mooie gitaarsolo. "Old Sock" vind ik wederom een prima plaat van deze veteraan. Ik ben de eerste die zal toegeven dat ik Clapton nog eens graag een scheurende bluesplaat hoor maken, maar deze ingeslagen weg bevalt me ook prima.

Een paar keer moeten luisteren deze nieuwe Clapp. Eerst had ik zoiets van, alweer zo'n voorspelbare Clapton plaat. Maar na een aantal luisterbeurten ontstaat er toch iets. het is subtiel en geen stoere gitaarplaat. Het is laidback en klinkt op punten erg vrijblijvend maar ook heel erg puur en authentiek. Geen kunstgrepen en vette productie. De waardering stijgt.

De titel is verzonnen door David Bowie. Toen Clapton een telegram stuurde naar Bowie om hem te complimenteren met zijn single Where are we now?, stuurde Bowie het bericht Thanks Old sock terug.