Kvelertak - Meir (2013)

In 2010 kwam het Noorse Kvelertak als nieuwkomer met een van de beste metalalbums uit de laatste 10 jaar. De band vermengde stijlen alsof het vanzelfsprekend was en kwam met een frisheid en energie die op dat moment een enorme verademing was in de metalwereld. Het album werd wereldwijd zeer goed ontvangen en Kvelertak groeide uit tot een van de meest veelbelovende metalbands. Drie jaar later is de band terug met Meir, het tweede album.

Kvelertak is niet bezig geweest met een nieuwe richting maar ze hebben alles beter gestructureerd. Zo is Meir echt een album dat zorgvuldig is opgebouwd. Je krijgt niet gelijk een beuk in je smoel zoals bij Ulvetid van het debuutalbum. De gitaren bouwen zorgvuldig op in Åpenbaring om daarna tot een heerlijke uitbarsting te komen. Het feest kan beginnen, we willen meer!

Spring Fra Livet laat horen hoe sterk Kvelertak is in het schrijven van nummers. Het nummer opent met heerlijke hard rock riffs om daarna over te schakelen naar vrolijke black metal riffs (ja, het kan) en blast beats. De black metal is sowieso duidelijker te horen op Meir. Trepan opent met black metal riffs en een aantal riffs in Nekrokosmos kunnen zo van Darkthrone zijn.

Aan de andere kant zitten er ook meer hard rock-invloeden in de muziek. Bij Evig Vandrar lijkt het wel alsof AC/DC in een black metal-sausje wordt gegoten plus een geweldige schreeuwlelijk. Snilepisk behaalt zelfs het energieniveau van het debuutalbum, dit gaat meer richting Punk. Bruane Brenn was de single van het album met een geweldig meezingrefrein. Fonetisch meebrullen met Kvelertak, heerlijk om dat te doen!

Vanaf Nekrokosmos laat de band de vooruitgang horen die ze in 3 jaar hebben gemaakt. Er komen langere nummers langs die zeer goed in elkaar zitten. Het is een stuk gelaagder dan het begin van het album. Meir sluit af met een waar anthem voor de band. De AC/DC-riffs keren terug en je ziet de dronken mensen dit al bijna meebrullen voor je.

Het debuutalbum was een energiestoot van jewelste die nog jaren lang gaat doordreunen. Meir is een zeer constante opvolger waar de verrassing een beetje van af is op de langere nummers na. Al zal deze CD de CD-speler heel vaak zien, want dit blijft heerlijke muziek! Het tweede album-syndroom bestaat niet bij Kvelertak, het is nog steeds een Noorse muzikale sneeuwstorm die heel de wereld zal terroriseren. Want met een platencontract op Roadrunner gaat deze band een groter publiek bereiken.

Deze tweede plaat van Kvelertak heb ik destijds twee keer geprobeerd, en sindsdien nooit meer. Nu heb ik hem eens helemaal herbeluisterd, en kan ik iets beter plaatsen waarom deze zo snel (bij mij) in de vergetelheid is geraakt. Ik mis de punch die het debuut had. Deels kan dit aan de productie liggen, maar ook heb ik het idee dat de melodieën wat vrolijker zijn. Of misschien zijn de nummers algemeen genomen gewoon iets minder sterk? Ondanks de energie die er zeker in zit, mis ik een scherp randje. Misschien moet ik het nog wat vaker luisteren, maar ja een groeiplaat was nou niet wat ik van Kvelertak verwachtte. Of ben ik te kritisch? Vooralsnog vermaak ik me nog maar met het debuut.